Ο όρος αυτοεκτίμηση είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο, καθώς συντελεί στην εξασφάλιση της ψυχικής μας ισορροπίας.
Η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνει τα ενδιαφέροντα, τις προσπάθειες και τις κινήσεις μας. Συνεπώς, η στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους καθορίζεται από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Η συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών είναι ένα βαρύ και δύσκολο στοίχημα για τους γονείς. Μέσα σε μια δυσβάσταχτη και γεμάτη απαιτήσεις καθημερινότητα, οι γονείς καλούνται να πειθαρχήσουν και να μεταδώσουν διάφορες αξίες στα παιδιά τους. Αυτό συνήθως τους καταβάλλει, δημιουργώντας αισθήματα ανεπάρκειας αποκαλώντας τους εαυτούς τους ως «κακούς γονείς».

Η πρώτη μέρα στο σχολείο μπορεί να είναι σκληρή, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς αλλά με λίγη προετοιμασία της νέας κατάστασης μπορεί να γίνει εύκολη υπόθεση.
Το να εφοδιάσετε τα παιδιά σας με τις απαραίτητες πρακτικές δεξιότητες που απαιτούνται πριν την έναρξη της σχολικής ζωής είναι το κλειδί της επιτυχίας.

Οι περισσότεροι επίδοξοι γονείς έχουν αναρωτηθεί σχετικά με τον αν θα μπορούσαν να σταθούν αντάξιοι του γονεικού ρόλου. Η φράση «Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει σε ένα παιδί, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε και να βεβαιωθούμε ότι δεν είναι κάτι σ’ εμάς που θα έπρεπε να αλλάξει», πιθανόν να απαντά ένα σκέλος αυτής της ερώτησης.

Στην πορεία της εφηβείας, ο έφηβος, καλείται να αντιμετωπίσει ορισμένες προκλήσεις που του παρουσιάζονται στην ζωή. Από αλλαγές που παρατηρεί στο σώμα του, μέχρι προκλήσεις ψυχικής υγείας, άγχους, ενδοοικογενειακών, κοινωνικών καθώς και πολιτισμικών προκλήσεων.

Στην Ελλάδα, η πατρότητα δεν αφαιρείται νομικά, αφαιρείται πολιτισμικά. Δεν χρειάζεται κάποιος να παρανομήσει για να του στερήσουν το παιδί του. Αρκεί να μην είναι η μητέρα.

Στερεότυπα και προκαταλήψεις εκδηλώνονται ακόμη και σήμερα σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα στον αυτισμό και την νοητική αναπηρία. Παρ΄ όλα αυτά, επιστήμονες του κλάδου επισημαίνουν ότι η σεξουαλικότητα εφήβων στο φάσμα του αυτισμού είναι σχεδόν ίδια με εκείνη των νευροτυπικών εφήβων.

Η δυσλειτουργία στις οικογένειες μπορεί να έχει πολλές μορφές και να ποικίλει σε ένταση και συχνότητα.

Το Σύνδρομο του μικρού Αυτοκράτορα είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που περιγράφει παιδιά με έντονα προκλητική, εγωκεντρική και ανυπάκουη συμπεριφορά, τα οποία αρνούνται να αποδεχτούν κανόνες.

Συναντηθήκαμε διαδικτυακά με την Μάγκη Πούπλη, σύμβουλο ψυχικής υγείας με σπουδές στην Ψυχολογία και εξειδίκευση στην παιδική ανάπτυξη και μιλήσαμε για τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, τον παιδικό εγκέφαλο και την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. 

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν, στην ελληνική κοινωνία, μια από τις πιο φορτισμένες ψυχολογικά περιόδους της εφηβείας. Δεν πρόκειται μόνο για μια αξιολογική διαδικασία, αλλά για ένα γεγονός που συνδέεται με το μέλλον, την κοινωνική ανέλιξη και συχνά με την αίσθηση προσωπικής αξίας.

Τα Γονίδια δεν Καταργούν το Ρόλο του Γονέα. Μου φαίνεται πως μέρα με τη μέρα ακούμε ότι ολοένα και περισσότερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης συνδέονται με τα γονίδια.

Η ανατροφή ενός παιδιού είναι πολύ σημαντική υπόθεση, στα πλαίσια μιας «υγιούς» οικογένειας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο που θα συντελέσει στην ομαλή ανάπτυξη του, βασισμένη σε γερά θεμέλια. Το να διαχειρίζεται κανείς έμψυχο υλικό όπως είναι τα παιδιά μας, δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση.

Στο σπίτι μιας ναυτικής οικογένειας ο χρόνος μετριέται σε κύκλους αναχώρησης και επιστροφής και το ημερολόγιο δεν δείχνει μόνο μήνες και εποχές.
Οι απουσίες καταγράφονται στο πλαίσιο μιας ρουτίνας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα και όχι σαν εξαιρέσεις. Κάποιες φορές είναι το Πάσχα, άλλες τα γενέθλια, οι γιορτές, οι καλοκαιρινές διακοπές.

Μια τέτοια συνθήκη σε οποιοδήποτε σπίτι είναι στενάχωρη και αποκαρδιωτική για τον κάθε γονέα. Το ζήτημα όμως είναι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος δράσης μέσα στην οικογένεια, ώστε το νεαρό αυτό πλάσμα να βοηθηθεί και όχι να βυθιστεί περισσότερο. 

Τα παιδιά μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους; Ή μήπως έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τα «παιδιά» με την «ευτυχία», όπως τον έρωτα με τον γάμο;

Η φράση «Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε» έχει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωση των γονέων! Ο ρόλος του γονέα είναι πολύπλευρος, είναι 24ωρος και είναι δια βίου. Ως εκ τούτου, κανένας γονέας δε μπορεί να είναι αλάνθαστος!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους που βίωσαν ως παιδιά έντονη αυστηρότητα από τους γονείς τους, ακούγοντας πιο συχνά το ΟΧΙ και το ΜΗ και μια σκανταλιά τους οδηγούσε γρήγορα σε τιμωρία, να λένε τώρα πως οι ίδιοι στην οικογένεια τους θα κάνουν το ακριβώς αντίθετο; Θα είναι, δηλαδή, υπερβολικά χαλαροί για να νιώθουν τα παιδιά ελεύθερα και όχι καταπιεσμένα.

Παρατηρείτε συνεχώς τον εαυτό σας να ανησυχεί υπερβολικά για τα παιδιά σας; Μήπως περνάνε από τη σκέψη σας οι παρακάτω ερωτήσεις:
"Τα παιδιά μου προοδεύουν κατάλληλα ακαδημαϊκά και κοινωνικά;"
"Θα είναι σε θέση τα παιδιά μου να αποκατασταθούν επαγγελματικά στο μέλλον;"
"Μήπως να καθιερώσω πιο αυστηρό ωράριο εξόδου για να βεβαιωθώ πως δεν ξεκίνησαν το κάπνισμα ή τα ναρκωτικά;"

Όλα ξεκινούν από μια ιδέα. Και πολλές φορές το ξεχνάμε. Άλλες φορές αυτή την ιδέα προσπαθούμε να τη θάψουμε, ντρεπόμαστε για αυτή χαρακτηρίζοντας τη τρελή και βαδίζουμε μόνο σε δρόμους γνώριμους και σταθερούς.