Ο καλός, η καλή το καλό, η καλοσύνη. Επίθετο που έχει αλλοτριωθεί η σημασία του και το νόημα του, γιατί το χρησιμοποιήσαμε πολλές φορές ως κουβέρτα για να καλύψουμε τα κακώς κείμενα.

Η σχέση με τους γονείς μας είναι η πρώτη και ίσως η πιο ιδιαίτερη σχέση στη ζωή μας. Μία σχέση με διαχρονική αξία, καθώς όνειρα, προσδοκίες, και συναισθήματα αναμιγνύονται και συνθέτουν την ιστορία μας. Ένα κουβάρι με εμπειρίες το οποίο χρειάζεται να ξετυλίξουμε για να μπορέσουμε να γνωρίσουμε, να αποδεχθούμε, να αγαπήσουμε ακόμα και να συγχωρήσουμε τους δύο ανθρώπους που καθόρισαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την αγάπη.

Το να γίνει κάποιος καλός γονιός είναι ίσως η πιο δύσκολη αποστολή που έχει κληθεί κάποιος να αντιμετωπίσει σε όλη του τη ζωή. Το να φέρεις μία καινούργια ζωή στον κόσμο πρέπει να είναι μία απόφαση ύψιστης ωριμότητας και προσωπικής θέλησης και όχι απλώς ένα τυχαίο γεγονός ή μία πράξη που απλώς θέλει να συμφωνήσει με τα κοινωνικά πρότυπα.

Η Dr. Robyn Silverman, γνωστή ως «γιατρός της συνομιλίας» («Conversation Doc») και ειδική στην ανάπτυξη παιδιών μέσα από το νέο της βιβλίο «Πώς να μιλάμε στα παιδιά για τα πάντα» μας εξηγεί πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για τα λάθη και την αποτυχία.

Η γνώση είναι δύναμη – Francis Bacon
Ένα από τα πολυτιμότερα δώρα που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι η μόρφωσή τους. Η ενεργή συμμετοχή τους στη διδακτική διαδικασία μέσω της μελέτης του παιδιού στο σπίτι, για να είναι βοηθητική και αποτελεσματική, πρέπει να πληροί ορισμένες προυποθέσεις ώστε ο ρόλος τους να συμβάλλει στην ενίσχυση της σχολικής επίδοσης αλλά και στην προσωπική επιτυχία του ατόμου.

Γονιός δε γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Είναι ίσως ο πιο δύσκολος ρόλος γιατί δε διδάσκεται και το μόνο μας εφόδιο είναι το ένστικτό μας να φροντίσουμε και να προστατεύσουμε τους απογόνους μας με καθοριστική επίδραση τις περισσότερες φορές το μοντέλο των δικών μας σχέσων με τους γονείς μας.

Πώς τα παιδιά λοιπόν κάνουν φίλους; Τα νεογέννητα μωρά γεννιούνται έτοιμα να κοινωνικοποιηθούν. Σε όλη την εξελικτική ιστορία μας, η ικανότητα να συνάπτει κανείς φιλικούς δεσμούς υπήρξε μια κρίσιμη ικανότητα επιβίωσης.

Οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στο να μάθουν τα παιδιά τους πώς να κάνουν φίλους.

Κυρίως οι γονείς με ρωτάνε συχνά στο γραφείο: «Πώς να συμπεριφερθώ στο παιδί μου για να μπορέσω να το βοηθήσω;».
Η απάντηση είναι: Να θέλεις το παιδί σου! Γιατί αν το θες, θα του το δείχνεις. Κι αν του το δείχνεις, εκείνο θα το ξέρει.
Θα χει τον αέρα της αυταξίας του σημαντικού, την γεύση και την δύναμη του -από τον πιο σημαντικό της ζωής του- επιθυμητού.

Το γεγονός και μόνο ότι διαβάζετε αυτό το άρθρο σημαίνει πως θέλετε να γίνετε όσο καλύτερος γονιός μπορείτε. Εμπόδιο σε αυτή την επιθυμία στέκεται η αυτοκριτική μας αλλά και η κριτική στάση που κρατάμε προς τους άλλους. Εδώ θα ασχοληθώ με το κομμάτι της αυτοκριτικής και το πώς κρίνουμε τους εαυτούς μας ως γονείς.

Ο όρος αυτοεκτίμηση είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο, καθώς συντελεί στην εξασφάλιση της ψυχικής μας ισορροπίας.
Η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας διαμορφώνει τα ενδιαφέροντα, τις προσπάθειες και τις κινήσεις μας. Συνεπώς, η στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους καθορίζεται από την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Η συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών είναι ένα βαρύ και δύσκολο στοίχημα για τους γονείς. Μέσα σε μια δυσβάσταχτη και γεμάτη απαιτήσεις καθημερινότητα, οι γονείς καλούνται να πειθαρχήσουν και να μεταδώσουν διάφορες αξίες στα παιδιά τους. Αυτό συνήθως τους καταβάλλει, δημιουργώντας αισθήματα ανεπάρκειας αποκαλώντας τους εαυτούς τους ως «κακούς γονείς».

Η πρώτη μέρα στο σχολείο μπορεί να είναι σκληρή, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς αλλά με λίγη προετοιμασία της νέας κατάστασης μπορεί να γίνει εύκολη υπόθεση.
Το να εφοδιάσετε τα παιδιά σας με τις απαραίτητες πρακτικές δεξιότητες που απαιτούνται πριν την έναρξη της σχολικής ζωής είναι το κλειδί της επιτυχίας.

Οι περισσότεροι επίδοξοι γονείς έχουν αναρωτηθεί σχετικά με τον αν θα μπορούσαν να σταθούν αντάξιοι του γονεικού ρόλου. Η φράση «Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει σε ένα παιδί, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε και να βεβαιωθούμε ότι δεν είναι κάτι σ’ εμάς που θα έπρεπε να αλλάξει», πιθανόν να απαντά ένα σκέλος αυτής της ερώτησης.

Η σχέση με τους γονείς αποτελεί το πρώτο και πιο καθοριστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας.

Στην πορεία της εφηβείας, ο έφηβος, καλείται να αντιμετωπίσει ορισμένες προκλήσεις που του παρουσιάζονται στην ζωή. Από αλλαγές που παρατηρεί στο σώμα του, μέχρι προκλήσεις ψυχικής υγείας, άγχους, ενδοοικογενειακών, κοινωνικών καθώς και πολιτισμικών προκλήσεων.

Στην Ελλάδα, η πατρότητα δεν αφαιρείται νομικά, αφαιρείται πολιτισμικά. Δεν χρειάζεται κάποιος να παρανομήσει για να του στερήσουν το παιδί του. Αρκεί να μην είναι η μητέρα.

Στερεότυπα και προκαταλήψεις εκδηλώνονται ακόμη και σήμερα σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα στον αυτισμό και την νοητική αναπηρία. Παρ΄ όλα αυτά, επιστήμονες του κλάδου επισημαίνουν ότι η σεξουαλικότητα εφήβων στο φάσμα του αυτισμού είναι σχεδόν ίδια με εκείνη των νευροτυπικών εφήβων.

Η δυσλειτουργία στις οικογένειες μπορεί να έχει πολλές μορφές και να ποικίλει σε ένταση και συχνότητα.

Έχετε κοιτάξει ποτέ τα παιδιά σας και σκεφτεί: «Δεν έχω ιδέα τι κάνω». Ή έχετε αμφιβάλλει ποτέ για τις ικανότητές σας ως γονείς, φοβούμενοι ότι ανά πάσα στιγμή οι γύρω σας θα καταλάβουν πως δεν τα καταφέρνετε με την ανατροφή των παιδιών; Αν ναι, πιθανότατα πάσχετε από το λεγόμενο Σύνδρομο του Απατεώνα που βιώνουν πολλοί γονείς.

Το Σύνδρομο του μικρού Αυτοκράτορα είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που περιγράφει παιδιά με έντονα προκλητική, εγωκεντρική και ανυπάκουη συμπεριφορά, τα οποία αρνούνται να αποδεχτούν κανόνες.