Υπάρχει ένα βλέμμα που κατεβαίνει μέχρι το στόμα. Ένα κουτάλι που μπαίνει σαν λέξη άηχη. Ένα παιδί που δε μιλάει – αλλά τρώει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα γίνουν παππούδες, γιαγιάδες για περίπου το 1/3 της ζωής τους. Με την υπογεννητικότητα και τη δημογραφική γήρανση των δυτικών βιομηχανικών κοινωνιών, τα οικογενειακά δίκτυα αλλάζουν από ευρείες-οριζόντιες σε στενές-κάθετες δομές, στις οποίες οι παππούδες έχουν ένα αυξανόμενα σημαντικό ρόλο να παίξουν.

Στις μέρες μας ακούμε συχνά τη λέξη όρια. Το θέμα της οριοθέτησης επαναλαμβάνεται στις καθημερινές συζητήσεις με άλλους γονείς, στο σχολείο, στο διαδίκτυο, στη βιβλιογραφία.

Η στιγμή που ένα παιδί περνά για πρώτη φορά το κατώφλι ενός σχολικού πλαισίου αποτελεί ένα από τα πιο φορτισμένα ορόσημα στη ζωή μιας οικογένειας.

Στις μέρες μας, η χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά ολοένα κι αυξάνεται, ενώ το όριο ηλικίας στο οποίο τα παιδιά ξεκινούν να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο συνεχώς μειώνεται. Ουσιαστικά, όσο παράξενο και αν ακούγεται, ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας χρηστών του διαδικτύου είναι τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Πολλά παιδιά χρησιμοποιούν το διαδίκτυο στο σχολείο σε ηλικία 6 ετών, οπότε είναι πιθανόν να θέλουν να συνδεθούν κι από το σπίτι, σε αυτήν την ηλικία περίπου.

Το έμβρυο που μεγαλώνει στη μήτρα, αντιλαμβάνεται, αισθάνεται και βιώνει όλα τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις εμπειρίες της μητέρας του μέσα από τα ίδια του τα κύτταρα. Το έμβρυο έχει μνήμη και απομνημονεύει, «καταγράφοντας» στα κύτταρά του, τις σκέψεις της μητέρας του, τα μηνύματα που εκείνη του στέλνει, τη στάση και τη φιλοσοφία της απέναντι στη ζωή, τη νοοτροπία της, τα ιδανικά, τις αξίες και τους στόχους της.

Δεν είναι λίγοι οι γονείς των οποίων η απόφαση και η σφοδρή επιθυμία να δημιουργήσουν οικογένεια τους οδηγεί σε ολοκληρωτική παραίτηση από τις προσωπικές τους ανάγκες και επιθυμίες, σε αποξένωση από το σύντροφο τους και, τελικά, από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Σας έχει συμβεί να ακούσετε τα αδέρφια σας να περιγράφουν εμπειρίες από την παιδική τους ηλικία και την ίδια στιγμή να σας δημιουργείται η αίσθηση ότι δεν μεγαλώσατε στο ίδιο σπίτι; Μια αίσθηση που μπορεί να είναι ενοχλητική και ορισμένες φορές επώδυνη. 

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Δεν φτάνει να πεις «δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου». Αυτό είναι μόνο η αρχή και συχνά, μια παγίδα.

Η σχέση με τη μητέρα μας, το βασικό φροντιστή μας, καλλιεργεί τον τύπο δεσμού μας με τον οποίο στη συνέχεια σχετιζόμαστε με άλλους. Η μητρότητα είναι μια υπόθεση που χρειάζεται, μεταξύ άλλων, πρακτικότητα, οργάνωση και αυτοβελτίωση!

Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ο,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.

Η εφηβεία αποτελεί ένα ιδιαίτερο μεταβατικό κομμάτι του ψυχισμού, ένα πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή. Πρόκειται για μια προσπάθεια απογαλακτισμού από τις γονεϊκές φιγούρες και απόκτησης μιας αυτόνομης προσωπικότητας. Η αγωνιώδης πορεία κατανόησης του Εγώ θέτει στον έφηβο υπαρξιακά ζητήματα: πώς μπορεί να υπάρξει ως μια ξεχωριστή οντότητα, μη εξαρτημένος από την οικογενειακή προστασία, ποιές είναι οι επιθυμίες του, πώς εκφράζει λόγο.

1) Το κυνήγι του χρόνου Νιώθω πως τη σημερινή εποχή ο χρόνος είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο.

Σχεδόν κάθε μέρα ακούμε στις ειδήσεις παιδιά να πέφτουν θύματα βίας, επιθετικής συμπεριφοράς ή να κακοποιούνται. Η βία είναι ένα φαινόμενο που έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις στην σύγχρονη κοινωνία μας, όπου οι ρόλοι των ανθρώπων διαδέχονται ο ένας τον άλλο με μεγάλη ευκολία.

Πώς ο ελεύθερος χρόνος ενεργοποιεί τη δημιουργικότητα και την αυτορρύθμιση των μικρότερων παιδιών, και γιατί οι γονείς δεν χρειάζεται να υπερφορτώνουν το πρόγραμμά τους.

Τι πιο συνηθισμένο από το να βλέπουμε αδέλφια, τη μια στιγμή να τσακώνονται σαν το σκύλο με τη γάτα και την άλλη να φιλιώνουν και να παίζουν αγαπημένα;
Πώς θα πρέπει να αντιδράσουν οι γονείς και τι στάση να κρατήσουν στους αδελφικούς καβγάδες;

Οι μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων συνήθως αφορούν την αποτελεσματικότητα τους ως γονείς και για το εάν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές αναλώνονται σε θέματα και απορίες χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική υπόσταση  όπως το γιατί το παιδί μου δεν είναι κοινωνικό αφού εγώ είμαι, γιατί δεν με υπακούει, γιατί, γιατί, γιατί…

Η χαρά είναι ένα συναίσθημα που συνοδεύει την επιτυχία και την αγάπη. Είναι ένα πανανθρώπινο συναίσθημα και μας φέρνει όλους πιο κοντά. Για να εξελίξει ένα παιδί τη έμφυτη ικανότητά του να είναι χαρούμενο, χρειάζεται να το μεγαλώσουμε χωρίς καταπίεση και να εξασφαλίσουμε στη ζωή του την παρουσία εκείνων των στοιχείων (π.χ. επιβεβαίωση, ασφάλεια, θαλπώρή, φροντίδα, ενδιαφέορν κ.ά.) με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι όσο πιο «γεμάτο» πνευματικά και συναισθηματικά.

Το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο υποδέχεται στο Παιδικό Μουσείο της Αθήνας την Bonding Nest και την ιδρύτριά της, Μάγκη Πούπλη για να υλοποιήσει το σεμινάριο «Μέσα στον παιδικό εγκέφαλο - Ανακαλύπτουμε τι συμβαίνει πίσω από τη συμπεριφορά ενός παιδιού» για γονείς και εκπαιδευτικούς.