Συναντηθήκαμε διαδικτυακά με την Μάγκη Πούπλη, σύμβουλο ψυχικής υγείας με σπουδές στην Ψυχολογία και εξειδίκευση στην παιδική ανάπτυξη και μιλήσαμε για τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, τον παιδικό εγκέφαλο και την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. 

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν, στην ελληνική κοινωνία, μια από τις πιο φορτισμένες ψυχολογικά περιόδους της εφηβείας. Δεν πρόκειται μόνο για μια αξιολογική διαδικασία, αλλά για ένα γεγονός που συνδέεται με το μέλλον, την κοινωνική ανέλιξη και συχνά με την αίσθηση προσωπικής αξίας.

Τα Γονίδια δεν Καταργούν το Ρόλο του Γονέα. Μου φαίνεται πως μέρα με τη μέρα ακούμε ότι ολοένα και περισσότερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης συνδέονται με τα γονίδια.

Η ανατροφή ενός παιδιού είναι πολύ σημαντική υπόθεση, στα πλαίσια μιας «υγιούς» οικογένειας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο που θα συντελέσει στην ομαλή ανάπτυξη του, βασισμένη σε γερά θεμέλια. Το να διαχειρίζεται κανείς έμψυχο υλικό όπως είναι τα παιδιά μας, δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση.

Στο σπίτι μιας ναυτικής οικογένειας ο χρόνος μετριέται σε κύκλους αναχώρησης και επιστροφής και το ημερολόγιο δεν δείχνει μόνο μήνες και εποχές.
Οι απουσίες καταγράφονται στο πλαίσιο μιας ρουτίνας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα και όχι σαν εξαιρέσεις. Κάποιες φορές είναι το Πάσχα, άλλες τα γενέθλια, οι γιορτές, οι καλοκαιρινές διακοπές.

Μια τέτοια συνθήκη σε οποιοδήποτε σπίτι είναι στενάχωρη και αποκαρδιωτική για τον κάθε γονέα. Το ζήτημα όμως είναι να βρεθεί ο κατάλληλος τρόπος δράσης μέσα στην οικογένεια, ώστε το νεαρό αυτό πλάσμα να βοηθηθεί και όχι να βυθιστεί περισσότερο. 

Τα παιδιά μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους; Ή μήπως έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τα «παιδιά» με την «ευτυχία», όπως τον έρωτα με τον γάμο;

Η φράση «Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε» έχει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωση των γονέων! Ο ρόλος του γονέα είναι πολύπλευρος, είναι 24ωρος και είναι δια βίου. Ως εκ τούτου, κανένας γονέας δε μπορεί να είναι αλάνθαστος!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους που βίωσαν ως παιδιά έντονη αυστηρότητα από τους γονείς τους, ακούγοντας πιο συχνά το ΟΧΙ και το ΜΗ και μια σκανταλιά τους οδηγούσε γρήγορα σε τιμωρία, να λένε τώρα πως οι ίδιοι στην οικογένεια τους θα κάνουν το ακριβώς αντίθετο; Θα είναι, δηλαδή, υπερβολικά χαλαροί για να νιώθουν τα παιδιά ελεύθερα και όχι καταπιεσμένα.

Παρατηρείτε συνεχώς τον εαυτό σας να ανησυχεί υπερβολικά για τα παιδιά σας; Μήπως περνάνε από τη σκέψη σας οι παρακάτω ερωτήσεις:
"Τα παιδιά μου προοδεύουν κατάλληλα ακαδημαϊκά και κοινωνικά;"
"Θα είναι σε θέση τα παιδιά μου να αποκατασταθούν επαγγελματικά στο μέλλον;"
"Μήπως να καθιερώσω πιο αυστηρό ωράριο εξόδου για να βεβαιωθώ πως δεν ξεκίνησαν το κάπνισμα ή τα ναρκωτικά;"

Όλα ξεκινούν από μια ιδέα. Και πολλές φορές το ξεχνάμε. Άλλες φορές αυτή την ιδέα προσπαθούμε να τη θάψουμε, ντρεπόμαστε για αυτή χαρακτηρίζοντας τη τρελή και βαδίζουμε μόνο σε δρόμους γνώριμους και σταθερούς.

H αδερφική αντιζηλία είναι ένα συχνό και ως ενός σημείου φυσιολογικό φαινόμενο. Ας δούμε τι μπορεί να κάνει ο γονέας ώστε στο σπίτι να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα αγάπης. Καταρχάς, τα παιδιά θα μάθουν από τους γονείς τους ότι είναι αδέρφια. Μπορείτε να τους λέτε: «θα είστε πάντα μαζί, παρόλο που ο καθένας είναι διαφορετικά μοναδικός». 

Η σημασία της ρύθμισης του ενήλικα σε μια εποχή αβεβαιότητας, αντιφατικών απαιτήσεων και συλλογικής απορρύθμισης

Θέλω να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένο, δυνατό, ανεξάρτητο, ισορροπημένο. Θέλω να έχει αυτοπεποίθηση, να θέτει στόχους και να τους κατακτά, να είναι κοινωνικά καλλιεργημένο, να αγαπά τον εαυτό του, να δρα με ελευθερία και σεβασμό προς το ίδιο και τους συνανθρώπους του. Θέλω, θέλω, θέλω…

Μπορούμε να σκεφτούμε τις ζωές πολλών συνανθρώπων μας, των οποίων τα όνειρα, οι φιλοδοξίες, οι στόχοι και οι προσδοκίες που είχαν για τη ζωή τους δεν πήγαν όπως ακριβώς τα ονειρεύονταν.

Θα πρέπει να έχετε ακούσει τον όρο «ποιοτικός χρόνος», ο οποίος χρησιμοποιείται ως ένας τρόπος εφησυχασμού των γονιών ότι τάχα δεν παίζει ρόλο η ποσότητα του χρόνου που περνάτε με το παιδί σας, αλλά το τι κάνετε όταν είστε μαζί.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Το άγχος λόγω της επιστροφής στο σχολείο είναι αρκετά συχνό. Το μεγάλο διάστημα στο οποίο τα παιδιά δεν έχουν μια ρουτίνα ή ένα πρόγραμμα λόγω των καλοκαιρινών διακοπών, μπορεί να προκαλέσει μεγάλο άγχος στη σκέψη ότι θα ξεκινήσει ξανά το σχολείο. 

Ο συνδετικός κρίκος, που ενώνει τον στενό οικογενειακό κόσμο με τον μεγάλο και απέραντο κόσμο της ζωής, είναι ο πατέρας. Και όχι μόνο συνδέει, αλλά και προστατεύει τα παιδιά του να διανύσουν χωρίς φόβο το δρόμο που πρέπει, ώσπου να αποκτήσουν τη δύναμη που θα τους επιτρέψει να ανοίξουν μόνα τους πια τα φτερά τους.

Η ανάπτυξη ενός βρέφους συνδέεται στενά με τη σχέση που έχει με τους γονείς του. Το άγχος των γονέων, η συναισθηματική διαταραχή και η ανατροφή με γονείς που κάνουν κατάχρηση ουσιών μπορούν να επηρεάσουν την ποιότητα των γονέων και να αυξήσουν τον κίνδυνο να αναπτύξουν τα παιδιά προβλήματα συμπεριφοράς, ψυχικής και κοινωνικής συμπεριφοράς.