Είναι συνηθισμένο μερικές φορές οι έφηβοι να νιώθουν "λίγο χάλια", πεσμένα, ή να μην έχουν όρεξη. Η εφηβεία είναι μία περίοδος ανησυχίας με αρκετές σωματικές, συναισθηματικές, ψυχολογικές, και κοινωνικές αλλαγές. Παρ' όλα αυτά, μη ρεαλιστικές ακαδημαϊκές, κοινωνικές, ή οικογενειακές προσδοκίες δημιουργούν έντονη αίσθηση απόρριψης και καταλήγουν σε βαθιά απογοήτευση.

Πολλά παιδιά στην εφηβεία δυσκολεύονται να διαχειριστούν σε ψυχολογικό επίπεδο τη νέα κατάσταση που τους συμβαίνει. Οι έφηβοι αντιμετωπίζουν πολλές μεταβολές τόσο στο σώμα τους, όσο και στον εγκέφαλο και την ψυχολογική τους κατάσταση.

Το ν’αγαπάς το παιδί σου είναι απλό και περίπλοκο ταυτόχρονα. Δεν αρκεί μόνο να νιώθεις την αγάπη χρειάζεται και να τη δείχνεις. Την αγάπη που έχεις μέσα σου για το μωρό, το μικρό παιδί, τον έφηβο που ανατρέφεις, χρειάζεται να την εκφράζεις έμπρακτα σε όλα τα στάδια και τις φάσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Ένα από τα πιο λεπτά σχοινιά στα οποία καλείται κάθε άνθρωπος να ισορροπήσει με επιτυχία στο μεγάλο τσίρκο της ζωής του, είναι αυτό της μετάβασης από το σχολικό στο μετα-σχολικό στάδιο. Αυτό για τους περισσότερους περιλαμβάνει τη φοίτηση σε κάποια σχολή (ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ) ενώ για μια μερίδα ανθρώπων, εκείνων που δεν αποφάσισαν την ακαδημαϊκή πορεία, την εύρεση εργασίας.

Το αφήγημα της ανιδιοτελούς γονεϊκής αγάπης είναι από τα ισχυρότερα συλλογικά ψευδο-πιστεύω της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας.

Υπάρχει ένα αόρατο συμφωνητικό, μια αόρατη διαθήκη που υπογράφουμε με το που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο που δεν αφορά τα περιουσιακά στοιχεία. Αφορά στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των γονιών μας, τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους και τις προσδοκίες που φορτώθηκαν στις δικές μας πλάτες σαν δικές μας φιλοδοξίες.

Ήταν ένα καλοκαιρινό πρωινό όταν ένα μικρό παιδί, μια μέρα του Ιουλίου, περπατούσε με την μητέρα του στην παραλία ενός νησιού στο Αιγαίο, όπου είχανε πάει για ολιγοήμερες διακοπές...Η σιωπή τους συντρόφευε, άγνωστο γιατί μια τέτοια όμορφη και ηλιόλουστη μέρα...

Ίσως η βαθύτερη δύναμη μιας οικογένειας να μην αποκαλύπτεται στις εύκολες περιόδους της ζωής, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της παραμένουν συνδεδεμένα όταν έρχονται αντιμέτωπα με τη δυσκολία.

Η έκφραση σεξουαλικός προσανατολισμός χρησιμοποιείται ώστε να περιγράφει ένα διαρκές συναισθηματικό και σεξουαλικό μοτίβο ενός ανθρώπου ως προς το αντίθετο, το διαφορετικό ή και τα δύο φύλα. Η κοινωνία ανέκαθεν τοποθετούσε στο περιθώριο ανθρώπους οι οποίοι είχαν έναν σεξουαλικό προσανατολισμό ο οποίος διαφοροποιούταν από τη σεξουαλική νόρμα της πλειοψηφίας (στην κοινωνία μας ειδικά είναι ιδιαιτέρως γνωστό το φαινόμενο της ετεροκανονικότητας, δηλαδή της αντίληψης πως η ετεροφυλία είναι ανώτερη όλων των άλλων σεξουαλικών προσανατολισμών).

Η Recovery-Oriented Cognitive Therapy (CT-R) αποτελεί μια σύγχρονη εξέλιξη της γνωσιακής θεραπείας που εστιάζει στην ενίσχυση της λειτουργικότητας, της ελπίδας και της ενεργοποίησης του ατόμου.

Η εφηβεία είναι μια  μεταβατική περίοδος,  η  ευκαιρία για να επέλθουν σημαντικές διορθωτικές αλλαγές για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Οι έφηβοι καλούνται να αποκτήσουν μια σταθερή αίσθηση του εαυτού τους σε παρελθόν παρόν και μέλλον και να απαντήσουν στην εσωτερική τους ερώτηση: ποιός είμαι και τι κάνω στη ζωή μου.

Όλοι μας και ειδικά αυτοί που έχουν ζήσει στις δεκαετίες 80-90 αντιλαμβάνονται τις τεράστιες διαφορές της σημερινής κοινωνίας με την κοινωνία παλαιότερων ετών.

Πόσο σημαντική είναι η σχέση μητέρας-βρέφους στα πρώιμα στάδια ζωής; Ο Ντόναλντ Γουΐνικοτ, Άγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής, μας βοηθα να κατανοήσουμε πως η φροντίδα, η αποδοχή και η έννοια της «αρκετά καλής μητέρας» συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Η μητρότητα συχνά παρουσιάζεται ως ένας ρόλος γεμάτος αγάπη, τρυφερότητα και ολοκλήρωση. Όμως πίσω από αυτή την εξιδανικευμένη εικόνα κρύβεται μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και απαιτητική.

Δεν υπάρχει «σωστή» οικογένεια – υπάρχει λειτουργική σύνδεση.
Η οικογένεια αποτελεί έναν από τους πιο βασικούς και διαχρονικούς πυλώνες της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί ως μια σταθερή και δεδομένη δομή.

Με τίποτα και κανέναν να τους κατακρίνει, υποθέτουμε ότι είναι οι τέλειοι γονείς. Καθώς ο κόσμος μας διευρύνεται πέρα από το σπίτι μας, αναπτύσσουμε την ανάγκη να διατηρήσουμε αυτή την εικόνα της τελειότητας ως μια άμυνα ενάντια στα μεγάλα άγνωστα που συναντάμε. Εφόσον πιστεύουμε ότι οι γονείς μας είναι τέλειοι, αισθανόμαστε προστατευμένοι. - Susan Forward, Toxic Parents

Η οικογένεια αποτελεί το περιβάλλον μέσα στον οποίο τα μέλη της έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με συμπεριφορές και στάσεις που διαμορφώνουν, σύμφωνα με έρευνες, τον τρόπο με τον οποίο θα συνδεθούν αργότερα στη ζωή τους με άλλους ανθρώπους αλλά και την εικόνα και ιδέα που θα έχουν για την οικογένεια.

Ερχόμαστε στην ζωή για να μαθητεύσουμε σε αυτήν. Να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον αυθεντικό εαυτό μας. Έτσι ώστε, μέσα από τις δυνατότητες αλλά και τους περιορισμούς που η ζωή μας προσφέρει,  επάξια να εκπληρώσουμε την αποστολή μας.

Η εγκυμοσύνη για τη γυναίκα είναι μια εξελικτική διεργασία, από την οποία προκύπτει ένας μεταποιημένος εαυτός.
Η γυναίκα καλείται και «πρέπει» να βρεθεί σε μια υπέρβαση του εαυτού. Κυοφορεί 9 μήνες και ταυτόχρονα είναι κρίσιμο και απαραίτητο να αντιληφθεί ότι το μωρό είναι ένα ξεχωριστό ον.

Η αγάπη προς τα παιδιά λειτουργεί σαν ένστικτο. Σαν να έρχεται από μόνη της όταν σχετιζόμαστε με το παιδί μας. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν αρκεί από μόνη της για να γίνουμε κατάλληλοι γονείς, που μεγαλώνουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά μας.