Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Για να δυναμώσεις πρέπει πρώτα να βυθίσεις τις ρίζες σου στο τίποτε και να μάθεις ν' αντιμετωπίζεις την πιο μοναχική μοναξιά σου. - (Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε)
Όταν αναφέρουμε ή σκεφτόμαστε τη μοναξιά, το μυαλό πάει αυθόρμητα στην εικόνα ενός ανθρώπου που ζει μόνος, χωρίς κοινωνικές συναναστροφές.Παρόλα αυτά, η μοναξιά είναι ένα προσωπικό, υποκειμενικό βίωμα και πλήττει ακόμη και ανθρώπους που κάθονται δίπλα δίπλα.

Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα εμποδίζει την οικειότητα, το μοίρασμα, την υγιή ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Πάνω από όλα είναι μία αρνητική και μοναχική κατάσταση ψυχική για το ίδιο το άτομο και έπειτα για τους γύρω ανθρώπους που αλληλεπιδρούν μαζί του. 

Πολύ σημαντικές είναι οι επιπτώσεις της πανδημίας του Covid-19 στην ψυχική υγεία ενηλίκων και ανηλίκων, καθώς το συναίσθημα της μοναξιάς δείχνει να οξύνεται. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχουν γίνει σειρές μελετών στην προσπάθεια να αποτυπώσουν τις επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία.

Δε μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Η ζωή δεν είναι απλή. Είναι τόσο πολύπλοκη. Ο Αλ Καπόνε είχε πει πως Τίποτα δεν είναι πιο φθηνό από μια κενή υπόσχεση. Έτσι θα πω μια μεγάλη κουβέντα, αλλά θα τη στηρίξω με μπόλικη επιστήμη, φιλοσοφία και λογική. Και φυσικά με άπλετο συναίσθημα.

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν ψυχικό και συναισθηματικό πόνο. Κατά καιρούς είμαστε λυπημένοι ή ανήσυχοι ή νιώθουμε απομονωμένοι από τους άλλους. Ίσως πάψουμε να βρίσκουμε ευχαρίστηση σε πράγματα που κάποτε απολαμβάναμε ή βρισκόμαστε σε δουλειές, περιβάλλοντα ή σχέσεις που δεν λειτουργούν για εμάς.

Ο όρος «νοσταλγία» επινοήθηκε για πρώτη φορά το 1678 από ένα φοιτητή ιατρικής, τον Johannes Hofer, στην προσπάθειά του να περιγράψει το αίσθημα Ελβετών στρατιωτών σε αποστολές μακριά από την πατρίδα τους.

Εισδύοντας στους πιο βαθείς φόβους της ψυχής μας, δεν υπάρχει πιο αξιόπιστος δρόμος από το να ακούσουμε και να εστιάσουμε στο συναίσθημά μας.

Οι ρομποτικοί σκύλοι, η θεραπεία γέλιου και ο διαλογισμός είναι μερικοί από τους -παραδοσιακούς ή πιο πρωτότυπους- τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι, ιδίως οι ηλικιωμένοι, μπορούν να καταπολεμήσουν τη μοναξιά τους και την κοινωνική απομόνωση εν μέσω lockdown, σύμφωνα με μία νέα μελέτη Βρετανών επιστημόνων.

Η μοναξιά, είναι μία εμπειρία, που όλοι την έχουμε ζήσει σε διάφορους τομείς ή φάσεις της ζωής μας, και για κάποιους μοιάζει ανυπόφορη και λίγο τρομακτική. Το να μείνουμε μόνοι, δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης, ακόμα και πανικού, αφού η ανάγκη για σύνδεση ματαιώνεται και η αίσθηση του ότι αυτό θα είναι κάτι μόνιμο επικρατεί.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μίας αλλαγής στα συμπεριφορικά πρότυπα των ανθρώπων, κατευθυνόμενα πρωτίστως από το συναίσθημα του φόβου, ο οποίος με τη σειρά του οδηγεί σε καταθλιπτικά ή επιθετικά, ευερέθιστα, απόλυτα και απαιτητικά συμπεριφορικά μοτίβα.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε ορισμένα ψυχολογικά μοτίβα, τα οποία εμφανίζονται συχνά στην ψυχοθεραπεία και προκαλούν μεγάλο πόνο και δυσκολίες στους ανθρώπους.

Στο πλαίσιο της εξελικτικής συστημικής προσέγγισης ερμηνεύουμε τα ψυχικά φαινόμενα ως μορφές που εμπεριέχονται σε ευρύτερους σχηματισμούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, ιστορικούς. Οι ψυχικές διεργασίες δηλαδή αποτελούν μέρος μιας ολότητας και μόνο ως τέτοιες μπορούμε να τις κατανοήσουμε.

Τα Χριστούγεννα είναι συνήθως συνώνυμα της χαράς, των εορτών, και της κοινωνικής σύνδεσης. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, η περίοδος αυτή μπορεί να είναι γεμάτη στρες, πίεση και συναισθηματικές δυσκολίες.

Πέρασαν και οι φετινές γιορτές. Τα φωτάκια έσβησαν, τα δέντρα ξεστολίστηκαν, οι οικογενειακές στιγμές έμειναν πίσω ως γλυκές ή πικρές αναμνήσεις.. Οι χριστουγεννιάτικες μουσικές και οι γεύσεις που ξυπνούν παιδικές μνήμες υποχωρούν σιγά σιγά.

Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν εύκολα στο παιχνίδι, βρίσκουν γρήγορα τη θέση τους μέσα στην ομάδα και συνδέονται αυθόρμητα με τους συνομηλίκους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν, διστάζουν και χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν αρκετά ασφαλή για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Ίσως η πιο σκληρή και ανάλγητη  άποψη όλων περί αυτοκτονικότητας είναι αυτή της αμαρτίας. «Είναι αμαρτία η αφαίρεση οποιασδήποτε ζωής, ακόμη και εάν πρόκειται για αυτοκτονία».

Ακούμε πολλές συμβουλές εκεί έξω για το πώς να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι, πιο λαμπεροί και επιτυχημένοι. Όλες ακούγονται ωραίες στη θεωρία. Τι λέει όμως η επιστήμη στην πράξη;

Η λέξη μοναξιά και οι προεκτάσεις της έννοιάς της, τόσο στην εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης που ζούμε, όσο και τα προηγούμενα χρόνια, μάς προκαλεί συναισθήματα φόβου και για πολλούς από εμάς ισοδυναμεί με μια επώδυνη κατάσταση θλίψης.

Έχεις κάνει πολύ κόπο για να φτάσεις μέχρι εδώ. Έχεις επενδύσει σε μια ζωή που πίστεψες πως θα σου προσφέρει την ευτυχία. Είσαι επαγγελματικά καταξιωμένος και έχεις ένα εισόδημα που μπορεί να σου προσφέρει πολλά περισσότερα από μια αξιοπρεπή ζωή.