Μήπως ο θυμός σου για τους άλλους είναι στην πραγματικότητα ένας κρυφός, ανείπωτος διάλογος με τον εαυτό σου; Σου έχει τύχει ποτέ να ξεσπάσεις με ένταση σε κάποιο οικείο σου πρόσωπο για μια ασήμαντη αφορμή και, μόλις η ένταση υποχωρήσει, να νιώθεις ένα αμήχανο κενό;

Τα Social Media έχουν εισβάλλει για τα καλά στη ζωή μας. Οι δημοφιλείς πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης Facebook, Instagram, Twitter, Tik Tok κ.ά. έχουν πλέον αλλάξει τον τρόπο επικοινωνίας, έκφρασης και σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.

Πρέπει να πάω στη δουλειά, να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, να μαγειρέψω, να θυμηθώ το ραντεβού στον παιδίατρο, να απαντήσω σε εκείνο το email της δουλειάς, να βάλω πλυντήριο… και κάπου μέσα σε όλα αυτά να βρω λίγο χρόνο και για εμένα»

Δεν περίμενα ποτέ πως θα μπορέσω να αγαπήσω τον εαυτό μου. Δεν πίστευα ποτέ πως αυτά που ψάχνω σε μια σχέση ήταν η ουσιαστική επικοινωνία και η αγάπη. Νόμιζα πως όταν μιλάς για σχέση αυτά συνεπάγονται. Τελικά κατάλαβα πως δεν πάει έτσι.

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Για να δυναμώσεις πρέπει πρώτα να βυθίσεις τις ρίζες σου στο τίποτε και να μάθεις ν' αντιμετωπίζεις την πιο μοναχική μοναξιά σου. - (Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε)
Όταν αναφέρουμε ή σκεφτόμαστε τη μοναξιά, το μυαλό πάει αυθόρμητα στην εικόνα ενός ανθρώπου που ζει μόνος, χωρίς κοινωνικές συναναστροφές.Παρόλα αυτά, η μοναξιά είναι ένα προσωπικό, υποκειμενικό βίωμα και πλήττει ακόμη και ανθρώπους που κάθονται δίπλα δίπλα.

Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα εμποδίζει την οικειότητα, το μοίρασμα, την υγιή ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Πάνω από όλα είναι μία αρνητική και μοναχική κατάσταση ψυχική για το ίδιο το άτομο και έπειτα για τους γύρω ανθρώπους που αλληλεπιδρούν μαζί του. 

Πολύ σημαντικές είναι οι επιπτώσεις της πανδημίας του Covid-19 στην ψυχική υγεία ενηλίκων και ανηλίκων, καθώς το συναίσθημα της μοναξιάς δείχνει να οξύνεται. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχουν γίνει σειρές μελετών στην προσπάθεια να αποτυπώσουν τις επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία.

Δε μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια. Η ζωή δεν είναι απλή. Είναι τόσο πολύπλοκη. Ο Αλ Καπόνε είχε πει πως Τίποτα δεν είναι πιο φθηνό από μια κενή υπόσχεση. Έτσι θα πω μια μεγάλη κουβέντα, αλλά θα τη στηρίξω με μπόλικη επιστήμη, φιλοσοφία και λογική. Και φυσικά με άπλετο συναίσθημα.

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν ψυχικό και συναισθηματικό πόνο. Κατά καιρούς είμαστε λυπημένοι ή ανήσυχοι ή νιώθουμε απομονωμένοι από τους άλλους. Ίσως πάψουμε να βρίσκουμε ευχαρίστηση σε πράγματα που κάποτε απολαμβάναμε ή βρισκόμαστε σε δουλειές, περιβάλλοντα ή σχέσεις που δεν λειτουργούν για εμάς.

Ο όρος «νοσταλγία» επινοήθηκε για πρώτη φορά το 1678 από ένα φοιτητή ιατρικής, τον Johannes Hofer, στην προσπάθειά του να περιγράψει το αίσθημα Ελβετών στρατιωτών σε αποστολές μακριά από την πατρίδα τους.

Εισδύοντας στους πιο βαθείς φόβους της ψυχής μας, δεν υπάρχει πιο αξιόπιστος δρόμος από το να ακούσουμε και να εστιάσουμε στο συναίσθημά μας.

Οι ρομποτικοί σκύλοι, η θεραπεία γέλιου και ο διαλογισμός είναι μερικοί από τους -παραδοσιακούς ή πιο πρωτότυπους- τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι, ιδίως οι ηλικιωμένοι, μπορούν να καταπολεμήσουν τη μοναξιά τους και την κοινωνική απομόνωση εν μέσω lockdown, σύμφωνα με μία νέα μελέτη Βρετανών επιστημόνων.

Η μοναξιά, είναι μία εμπειρία, που όλοι την έχουμε ζήσει σε διάφορους τομείς ή φάσεις της ζωής μας, και για κάποιους μοιάζει ανυπόφορη και λίγο τρομακτική. Το να μείνουμε μόνοι, δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης, ακόμα και πανικού, αφού η ανάγκη για σύνδεση ματαιώνεται και η αίσθηση του ότι αυτό θα είναι κάτι μόνιμο επικρατεί.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μίας αλλαγής στα συμπεριφορικά πρότυπα των ανθρώπων, κατευθυνόμενα πρωτίστως από το συναίσθημα του φόβου, ο οποίος με τη σειρά του οδηγεί σε καταθλιπτικά ή επιθετικά, ευερέθιστα, απόλυτα και απαιτητικά συμπεριφορικά μοτίβα.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε ορισμένα ψυχολογικά μοτίβα, τα οποία εμφανίζονται συχνά στην ψυχοθεραπεία και προκαλούν μεγάλο πόνο και δυσκολίες στους ανθρώπους.

Στο πλαίσιο της εξελικτικής συστημικής προσέγγισης ερμηνεύουμε τα ψυχικά φαινόμενα ως μορφές που εμπεριέχονται σε ευρύτερους σχηματισμούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, ιστορικούς. Οι ψυχικές διεργασίες δηλαδή αποτελούν μέρος μιας ολότητας και μόνο ως τέτοιες μπορούμε να τις κατανοήσουμε.

Τα Χριστούγεννα είναι συνήθως συνώνυμα της χαράς, των εορτών, και της κοινωνικής σύνδεσης. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, η περίοδος αυτή μπορεί να είναι γεμάτη στρες, πίεση και συναισθηματικές δυσκολίες.

Μπορεί να σε κοιτάζουν πολλοί και να μη σε βλέπει κανείς. Ακούγεται αντιφατικό, αλλά συμβαίνει πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε.

Πέρασαν και οι φετινές γιορτές. Τα φωτάκια έσβησαν, τα δέντρα ξεστολίστηκαν, οι οικογενειακές στιγμές έμειναν πίσω ως γλυκές ή πικρές αναμνήσεις.. Οι χριστουγεννιάτικες μουσικές και οι γεύσεις που ξυπνούν παιδικές μνήμες υποχωρούν σιγά σιγά.