Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν εύκολα στο παιχνίδι, βρίσκουν γρήγορα τη θέση τους μέσα στην ομάδα και συνδέονται αυθόρμητα με τους συνομηλίκους τους. Υπάρχουν όμως και παιδιά που στέκονται λίγο πιο πίσω, παρατηρούν, διστάζουν και χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν αρκετά ασφαλή για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Ίσως η πιο σκληρή και ανάλγητη  άποψη όλων περί αυτοκτονικότητας είναι αυτή της αμαρτίας. «Είναι αμαρτία η αφαίρεση οποιασδήποτε ζωής, ακόμη και εάν πρόκειται για αυτοκτονία».

Ακούμε πολλές συμβουλές εκεί έξω για το πώς να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι, πιο λαμπεροί και επιτυχημένοι. Όλες ακούγονται ωραίες στη θεωρία. Τι λέει όμως η επιστήμη στην πράξη;

Η λέξη μοναξιά και οι προεκτάσεις της έννοιάς της, τόσο στην εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης που ζούμε, όσο και τα προηγούμενα χρόνια, μάς προκαλεί συναισθήματα φόβου και για πολλούς από εμάς ισοδυναμεί με μια επώδυνη κατάσταση θλίψης.

Έχεις κάνει πολύ κόπο για να φτάσεις μέχρι εδώ. Έχεις επενδύσει σε μια ζωή που πίστεψες πως θα σου προσφέρει την ευτυχία. Είσαι επαγγελματικά καταξιωμένος και έχεις ένα εισόδημα που μπορεί να σου προσφέρει πολλά περισσότερα από μια αξιοπρεπή ζωή.

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Σίγκμουντ Φρόιντ, στο βιβλίο του «Η ψυχολογία των μαζών και η ανάλυση του Εγώ», αναλύει τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχολογίας των κοινωνιών και ισχυρίζεται πως οι μάζες είναι χειραγωγήσιμες και εύπλαστες κι ότι μπορείς να αγγίξεις τις επιθυμίες και τους φόβους τους και να τους χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου (S. Freud, 1921).

Πολλές προσπάθειες έχουν γίνει κατά καιρούς για τον χρονικό προσδιορισμό της διάρκειας και κυρίως της έναρξης της ηλικίας της γήρανσης.

Tο ανθρώπινο σώμα συνιστά τη μεγαλύτερη απόδειξη για το πόσο δυστυχισμένοι είμαστε. Το σώμα μας υποφέρει από διάφορες παθήσεις, μολύνεται από καρκίνους, προσβάλλεται από καρδιακές δυσλειτουργίες, αυτοάνοσα ή και χρόνιους πόνους.

Οι ερωτικές σχέσεις είναι κάτι που οι περισσότεροι έχουν ανάγκη, όμως ενώ για κάποιους είναι κάτι ευχάριστο για άλλους είναι πηγή άγχους.

Οι οθόνες δεν είναι το πρόβλημα. Η αυτορρύθμιση είναι το ζητούμενο. 
«Μαμά, μπορώ να πάρω το tablet;»

Τις επιπτώσεις της πανδημίας στην ψυχική υγεία των εργαζόμενων στην Ελλάδα καταγράφει έρευνα που διεξήγαγαν από κοινού η EY Ελλάδος, η Hellas EAP και το Εργαστήριο Πειραματικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το άρθρο γνώριζα μόνο την έντονη επιθυμία μου. Να αποτυπώσω, τον ορισμό της αγάπης μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας. Την ερωτική αγάπη. Ότι και να σκεφτόμουν ήταν κοινότοπο και άπειρες φορές διατυπωμένο.

«Τέχνη & Ψυχική Υγεία».-Διαδικτυακή διάλεξη στο πλαίσιο του προγράμματος Προσωπικής Ανάπτυξης «ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΥ ΖΗΝ» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.

Τι είναι το travel envy και γιατί οι ειδυλλιακές εικόνες των άλλων εντείνουν το αίσθημα μοναξιάς μας;

Η λογική θα υπαγόρευε, αν κάποιος μας απέρριπτε, δεν ενδιαφερόταν για μας και τα συναισθήματά μας ή μας πλήγωνε, να τον διαγράφαμε και να προχωρούσαμε παρακάτω. Έλα, όμως, που ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί εντελώς διαφορετικά.

Υπάρχουν στιγμές που μια φράση μπορεί να παγώσει τον χρόνο. «Δεν αντέχω άλλο… σκέφτομαι να τελειώσω τη ζωή μου».

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Eυαίσθητη και ανθεκτική. Θωρακισμένη και απροστάτευτη. Η ψυχική υγεία δεν έχει μόνο μια πτυχή. Από τις 20-23 Ιουνίου, το SNF Nostos 2023 του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) στο ΚΠΙΣΝ, θα επιχειρήσει ν' αναλύσει, να συζητήσει  και ν' απενοχοποιήσει κάθε πτυχή της.

Τι έιναι αυτό που το λένε αγάπη…  Οι άνθρωποι όσοι διαφορετικοί και να είμαστε έχουμε περίπου κοινές ανάγκες. Μια από τις ισχυρότερες υπαρξιακές ανάγκες μέσα μας, είναι η ανάγκη για αγάπη, η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε άνευ όρων, η ανάγκη για συνένωση, όσο και αν αυτό πολλές φορές το κρύβουμε ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό.

«Τι είναι σημαντικότερο;» ρώτησε το Μεγάλο Πάντα «Το ταξίδι ή ο προορισμός;» «Η παρέα», απάντησε ο Μικρός Δράκος