Τις επιπτώσεις της πανδημίας στην ψυχική υγεία των εργαζόμενων στην Ελλάδα καταγράφει έρευνα που διεξήγαγαν από κοινού η EY Ελλάδος, η Hellas EAP και το Εργαστήριο Πειραματικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το άρθρο γνώριζα μόνο την έντονη επιθυμία μου. Να αποτυπώσω, τον ορισμό της αγάπης μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας. Την ερωτική αγάπη. Ότι και να σκεφτόμουν ήταν κοινότοπο και άπειρες φορές διατυπωμένο.

«Τέχνη & Ψυχική Υγεία».-Διαδικτυακή διάλεξη στο πλαίσιο του προγράμματος Προσωπικής Ανάπτυξης «ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΥ ΖΗΝ» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.

Η λογική θα υπαγόρευε, αν κάποιος μας απέρριπτε, δεν ενδιαφερόταν για μας και τα συναισθήματά μας ή μας πλήγωνε, να τον διαγράφαμε και να προχωρούσαμε παρακάτω. Έλα, όμως, που ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί εντελώς διαφορετικά.

Υπάρχουν στιγμές που μια φράση μπορεί να παγώσει τον χρόνο. «Δεν αντέχω άλλο… σκέφτομαι να τελειώσω τη ζωή μου».

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Eυαίσθητη και ανθεκτική. Θωρακισμένη και απροστάτευτη. Η ψυχική υγεία δεν έχει μόνο μια πτυχή. Από τις 20-23 Ιουνίου, το SNF Nostos 2023 του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) στο ΚΠΙΣΝ, θα επιχειρήσει ν' αναλύσει, να συζητήσει  και ν' απενοχοποιήσει κάθε πτυχή της.

Τι έιναι αυτό που το λένε αγάπη…  Οι άνθρωποι όσοι διαφορετικοί και να είμαστε έχουμε περίπου κοινές ανάγκες. Μια από τις ισχυρότερες υπαρξιακές ανάγκες μέσα μας, είναι η ανάγκη για αγάπη, η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε άνευ όρων, η ανάγκη για συνένωση, όσο και αν αυτό πολλές φορές το κρύβουμε ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό.

«Τι είναι σημαντικότερο;» ρώτησε το Μεγάλο Πάντα «Το ταξίδι ή ο προορισμός;» «Η παρέα», απάντησε ο Μικρός Δράκος

Η σύγχρονη εποχή της ψηφιακής συνδεσιμότητας έχει μεταμορφώσει ριζικά το τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων.

Φαίνεται πως υπάρχει κάποια σχέση με το στρες και τα συναισθήματα. Δεν είναι σαφής η διαδικασία, αλλά κάθε φορά αναφέρεται από περισσότερους επιστήμονες ότι το συναίσθημα και το στρες θα μπορούσαν να είναι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση του καρκίνου.

Η Ρέιτσελ, μια ψυχρή και πολύ καθωσπρέπει νέα γυναίκα είκοσι επτά ετών, αποφάσισε να ξεκινήσει θεραπεία στο τέλος ενός σύντομου γάμου. Ο άντρας της, ο Μαρκ, την είχε αφήσει εξαιτίας της ψυχρότητάς της.

Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς είναι το έντονο συναίσθημα μοναξιάς και πένθους, το οποίο βιώνουν οι γονείς, όταν τα παιδιά τους φεύγουν για πρώτη φορά μακροπρόθεσμα (Feldman, 2017).

Εάν υπάρχει ένας καμβάς όπου η προσωπικότητα και η σεξουαλικότητα θα μπορούσαν να αποτυπωθούν πάνω του, με όλη την ένταση και όλη την γκάμα των χρωμάτων τους, αυτός δεν θα μπορούσε να ειναι άλλος από το απέριττο σώμα. 

Μπορεί η σκέψη μας να χαλιναγωγείται πιο εύκολα ή να διαμορφώνεται μέσα από τις επιρροές των άλλων, όμως το μόνο που συνιστά αληθινό και γνήσιο είναι το συναίσθημα. Μία τόσο βαθιά εσωτερική και υποκειμενική εμπειρία, μοναδική σε ένταση, σε συχνότητα και σε ποιότητα.

Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως.

Σε μια περίοδο που για τους φυλακισμένους του 18ου αιώνα οι τιμωρητικές πρακτικές αρχίζουν να αποκτούν έναν έντονο χαρακτήρα εξαθλίωσης που επικεντρώνεται περισσότερο στην ψυχική σύνθλιψη του ανθρώπου παρά στην σωματική τιμωρία κατασκευάζεται ο πρώτος διάδρομος.

Οι ηλικιωμένοι αποτελούν μία ευάλωτη ηλικιακή ομάδα, καθώς τείνουν να έρχονται αντιμέτωποι με διάφορες μορφές απώλειας στην ύστερη ενήλικη ζωή τους, γνωστική, σωματική, οικονομική, κοινωνική. Οι απώλειες αυτές συχνά οδηγούν στην κοινωνική απομόνωση, η οποία με την σειρά της δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη καταθλιπτικών συμπτωμάτων (Fokkema, De Jong Gierveld, Dykstra, 2012).

Η στιγμή που αρχίζεις να χάνεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Κάποια στιγμή, μέσα σε μια σχέση, συμβαίνει κάτι που δεν φαίνεται εύκολα — αλλά σε επηρεάζει βαθιά. Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζεις να προσέχεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο απ’ όσο συνήθως. Όχι επειδή το αποφάσισες, αλλά γιατί κάτι μέσα σου ανησυχεί.

Η ιστορία της ζωής σου παράγει ένα αποτέλεσμα στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Κάθε μέρα ξυπνάς και έχεις την ευκαιρία να δημιουργήσεις, να αλλάξεις, να ζήσεις και να πειραματιστείς.