Όταν κρίνεις έναν άνθρωπο, αρνείσαι να γνωρίσεις τον άνθρωπο αυτόν όπως είναι. Όταν κρίνεις κάποιον, δημιουργείς μια διαστρεβλωμένη εικόνα τού ποιος είναι πραγματικά (και μπορεί να γίνει), και η εικόνα αυτή, με τον καιρό, θα φανερωθεί έτσι στη ζωή σου.

Τα όρια είναι ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που διέπουν κάθε είδους σχέση. Τα όρια δεν είναι σημαντικά όμως μόνο για τις σχέσεις, αλλά και για το ίδιο το θεραπευτικό μας ταξίδι.

Είναι δύσκολο να εκφραστούμε αυθεντικά, να νιώθουμε ανεξάρτητοι και να νιώθουμε σύνδεση και αποδοχή από τους άλλους ταυτόχρονα. Υπάρχει μια αίσθηση, μια αντίληψη για πολλούς από εμάς ότι έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο άκρα, στο να εκφραστούμε αυθόρμητα όπως θέλουμε εμείς και να απογοητεύσουμε τους άλλους και να μας κρίνουν και να είμαστε μόνοι ή να λέμε και να κάνουμε ότι θέλουν οι άλλοι και να έχουμε επιβράβευση, αποδοχή και παρέα.

Σίγουρα έχεις θαυμάσει και έχεις ζηλέψει όλους εκείνους τους ατάραχους τύπους διανύοντας καταστάσεις που σου φάνταζαν ιδιαίτερα πιεστικές ή πραγματικά χαοτικές.

Εκείνο το επείγον ιατρικό περιστατικό που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια σου, η καθόλου ρεαλιστική προθεσμία παράδοσης του έργου στο γραφείο, η δημόσια ομιλία μπροστά σε χιλιάδες θεατών, η συνέντευξη για την πολυπόθητη θέση, το οικογενειακό αδιέξοδο, η νυχτερινή οδήγηση στην κλειστή στροφή της επαρχιακής οδού που λίγο έλειψε να καταλήξει σε τραγωδία και τόσες άλλες στιγμές που είναι λες και η ψυχραιμία επιλέγει το που θα πάει.

Οι περισσότεροι επίδοξοι γονείς έχουν αναρωτηθεί σχετικά με τον αν θα μπορούσαν να σταθούν αντάξιοι του γονεικού ρόλου. Η φράση «Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει σε ένα παιδί, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε και να βεβαιωθούμε ότι δεν είναι κάτι σ’ εμάς που θα έπρεπε να αλλάξει», πιθανόν να απαντά ένα σκέλος αυτής της ερώτησης.

Στη σύγχρονη πραγματικότητα,  με τους γρήγορους ρυθμούς και τις προσδοκίες για αειφόρο ανάπτυξη, η επίτευξη ισορροπίας ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή φαντάζει σε πολλές περιπτώσεις ένα άπιαστο όνειρο.

Κρυφές συναισθηματικές ανάγκες μπορεί μερικές φορές να επηρεάζουν και να διαστρεβλώνουν τη σχέση μας με τα κατοικίδιά μας. Για πολλούς από εμάς, οι σκύλοι είναι πραγματικά μέλη της οικογένειας.

Το PSYCHOLOGY.GR διοργανώνει ένα βιωματικό κύκλο 6 σεμιναρίων για τη διεκδικητική συμπεριφορά και τα όρια με εισηγήτρια την Δρ. Σοφία Πρωτόπαπα – Σύμβουλος ψυχικής υγείας, Πιστοποιημένη θεραπεύτρια τραύματος, Πιστοποιημένη Επόπτρια.

Ως ενήλικοι έχουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα παιδιά: στην πορεία της ζωής μαθαίνουμε στρατηγικές και τρόπους αντιμετώπισης των στρεσογόνων καταστάσεων, ενώ τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα λόγω της περιορισμένης εμπειρίας. Επίσης είναι εξαρτημένα από εμάς και δεν μπορούν να είναι αυτάρκη, δεν έχουν διαμορφώσει την ατομική τους ταυτότητα και τις κοινωνικές τους σχέσεις, βιώνουν γρήγορες και σημαντικές αλλαγές στον εαυτό τους. 

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να αποφεύγουν τη σύγκρουση σχεδόν με κάθε κόστος. Δεν μιλάω απαραίτητα για ανθρώπους ήσυχους. Ούτε για ανθρώπους που δεν θυμώνουν. Πολλές φορές μιλάμε για ανθρώπους που θυμώνουν πολύ. Απλώς έχουν μάθει να μη δείχνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα τους.

Το «μαζί» χτίζεται από δυο δυνατά θέλω χωρίς τα «εγώ» τους. Σώζονται οι σχέσεις;

Σχέση, σχετίζομαι..έννοιες που αναφέρονται στην ομοιότητα, την αναφορά καθώς επίσης και την αλληλεξάρτηση που υπάρχει σε δύο η περισσότερα άτομα. Βασική αρχή, όπως όλοι γνωρίζουμε, οποιασδήποτε βιολογικής, ψυχολογικής ή κοινωνιολογικής μελέτης και έρευνας, θεωρείται η αλληλεπίδραση του ατόμου με το περιβάλλον. Το άτομο δεν μπορεί να μεγαλώσει και να επιβιώσει χωρίς αυτό.

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένα σύνολο από στιγμές, μνήμες, συναισθήματα. Πολλές φορές μία αίσθηση μελαγχολίας ή κενού μπορεί να μας κατακλύσει και να πλαισιώσει όλη μας την καθημερινότητα.

Γιατί σας είναι τόσο δύσκολο να επιστρέψετε στο κατάστημα τα γιαούρτια που έχουν λήξει, ένα μπλουζάκι που ξέβαψε με την πρώτη πλύση ή τα σάπια αχλάδια που βρήκατε στη σφραγισμένη συσκευασία; Αμφιταλαντευόμαστε πάντα ανάμεσα στα δικαιώματα που έχουμε ως καταναλωτές και στο να νιώθουμε πως πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη όταν διεκδικούμε το δίκιο μας.

Σε κάθε συμβουλευτική διαδικασία κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ συμβούλου και πελάτη. Αυτή καθορίζει και την έκβαση των συνεδριών. Αυτό το είδος σχέσης αφορά το συναίσθημα, τις στάσεις και τις πεποιθήσεις όποιον εμπλέκονται στη συμβουλευτική διαδικασία.

Η συμπεριφορά του Συμβούλου θα πρέπει να ενδυναμώνει τον τρόπο με τον οποίο ο πελάτης αντιλαμβάνεται τον σύμβουλο.

Η συνεξάρτηση (codependency) είναι μια έννοια που εισήχθη τη δεκαετία του 1980 για να περιγράψει ένα ευρύ φάσμα σχεσιακών συμπεριφορών που αναστέλλουν την προσωπική λειτουργία. Δημιουργήθηκε μέσα στο κίνημα θεραπείας κατάχρησης ουσιών με την αναγνώριση ότι όχι μόνο οι αλκοολικοί, αλλά και οι οικογένειες των αλκοολικών χρειάζονταν θεραπεία (Krestan & Bepko, 1990).

Τον τελευταίο καιρό γίνεται εκτενής λόγος για τον ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και στην ανατροφή των παιδιών. Ο πατέρας και η μητέρα, το ζευγάρι δηλαδή αποτελούν μία ενότητα των οποίων η αγάπη, η τρυφερότητα, οι αξίες, οι αρχές αλλά και ο τρόπος ζωής επηρεάζουν καθοριστικά τον άγραφο χαρτί της ψυχής του παιδιού.

Έφτασε αισίως Ιούλιος και πολλοί από εμάς μετράμε αντίστροφα για τις καλοκαιρινές διακοπές… Καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, βόλτες στην παραλία, ανεμελιά… ίσως όμως για κάποιους από εμάς το φετινό καλοκαίρι να έχει χάσει κάπως τον ανέμελο χαρακτήρα του.

Τα σωστά όρια και κανόνες όταν τεθούν στα παιδιά τότε αποτρέπουν τα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα και βοηθούν την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη τους, γιατί τα βοηθούν να νιώθουν ασφαλή,  να έχουν αυτοπεποίθηση και σκοπό, να συμβιώνουν ικανοποιητικά με το περιβάλλον τους, να προστατεύουν τον εαυτό τους, καθώς και του μαθαίνουν εμπρακτα αξίες όπως η δημοκρατία και η δικαιοσύνη.

Πάνε πολλά χρόνια που έχουμε συνηθίσει τα reality shows σαν ένα αναπόσπαστο μέρος της τηλεοπτικής και διαδικτυακής μας πραγματικότητας και δεχόμαστε σχεδόν άβουλα καμιά φορά το δημόσιο εξευτελισμό ανθρώπων που με τη θέληση τους έχουν αποφασίσει να τοποθετήσουν τον εαυτό τους σε θέση αντικειμένου, υπό την κρίση της εκάστοτε επιτροπής αναζήτησης ταλέντων.