Τι είναι τα προσωπικά όρια;  Τα προσωπικά μας όρια είναι εκείνα που καθορίζουν τον προσωπικό μας χώρο και κρατούν τους άλλους μακριά από αυτό. Μας διαχωρίζουν από τους άλλους και προστατεύουν την ακεραιότητα μας βοηθώντας μας να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας και προστατεύοντάς μας από την παραβίαση και την εκμετάλλευση των άλλων.

Συχνά συναντάμε ανθρώπους γύρω μας που δουλεύουν όλη μέρα ή τρέχουν συνέχεια να βοηθήσουν τους άλλους με αποτέλεσμα να μην τους μένει καθόλου προσωπικός χρόνος.

H αδερφική αντιζηλία είναι ένα συχνό και ως ενός σημείου φυσιολογικό φαινόμενο. Ας δούμε τι μπορεί να κάνει ο γονέας ώστε στο σπίτι να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα αγάπης. Καταρχάς, τα παιδιά θα μάθουν από τους γονείς τους ότι είναι αδέρφια. Μπορείτε να τους λέτε: «θα είστε πάντα μαζί, παρόλο που ο καθένας είναι διαφορετικά μοναδικός». 

Ανησυχητικά πολλοί άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που αδυνατούν να διαχειριστούν σε σημείο που σκέφτονται να βλάψουν τη ζωή τους. Άτομα από τον περίγυρό τους μπορεί να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και ξαφνικά καλούνται να βοηθήσουν ενώ δεν γνωρίζουν τον τρόπο. Παρακάτω θα βρείτε γενικές και συνοπτικές οδηγίες. Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ να απευθυνθείτε σε ειδικό.

Η αποδοχή σαν έννοια είναι πολυδιάστατη και δεν αρκεί απλά να την επικαλούμαστε δίχως να καταλαβαίνουμε ακριβώς το νόημά της.

Σε συνεξαρτώμενες σχέσεις πιστεύουμε ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους άλλους να αποφύγουν τις συνέπειες, να τους γλιτώσουμε από δυσάρεστες συνέπειες.

Το όριο δεν είναι τιμωρία ούτε απειλή. Δεν είναι πράξη ελέγχου, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι «θα δεις τι θα πάθεις». Το όριο είναι ένα «όχι» που προστατεύει. Που οργανώνει την εμπειρία του παιδιού. Που βάζει πλαίσιο για να μπορέσει να νιώσει ασφαλές.

Burn out, λοιπόν, και κάνουμε μία προσπάθεια σε αυτό το άρθρο να το σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να το συσχετίσουμε με την πανδημία και να σκεφτούμε όχι μόνο πώς μας επηρεάζει αλλά και τον τρόπο που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον μας.

Στο βιβλίο της «Ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις στις καταστάσεις του Εγώ» η Robin Shapiro μοιράζεται τις παρεμβάσεις που είχαν θετικό θεραπευτικό αποτέλεσμα για τους πελάτες της, ελπίζοντας να φανεί χρήσιμο και σε θεραπευτές νέους στις καταστάσεις του εγώ αλλά και σε παλαιότερους που θέλουν να εμπλουτίσουν τις ψυχοθεραπευτικές τους τεχνικές και δεξιότητες.

Η εσωτερική λίστα που δεν τελειώνει ποτέ. Φανταστείτε μια τυπική ημέρα: Το ξυπνητήρι χτυπά και, πριν ακόμα ανοίξετε καλά-καλά τα μάτια σας, μια αόρατη λίστα αρχίζει να ξετυλίγεται στο μυαλό σας.

Το σύμπτωμα είναι μία παθολογική συμπεριφορά ή ψυχοσωματική εκδήλωση ενός μέλους του οικογενειακού συστήματος. Η Συστημική Θεωρία υποστηρίζει ότι το σύμπτωμα αποτελεί ένα μήνυμα, που στέλνει ο πάσχων, προς τους σημαντικούς άλλους του οικογενειακού συστήματος.

Τα ναρκωτικά δεν είναι αποκλειστικό πρόβλημα των φτωχών, των μειονοτήτων ή εκείνων που ζουν σε υποβαθμισμένες περιοχές. Οι χρήστες ναρκωτικών προέρχονται από όλα τα κοινωνικοοικονομικά στρώματα και από όλα τα μέρη. Το πρόβλημα των ναρκωτικών επηρεάζει τον καθένα.

Όταν ερωτεύεσαι η καρδιά σου ξεχειλίζει από άκρατο ενθουσιασμό. Χημικές ουσίες και ορμόνες κατακλύζουν τον εγκέφαλό σου. Φαινυλαιθυλαμύνη, ντοπαμίνη,νοραδρεναλίνη, αδρεναλίνη πρωταγωνιστούν. Η αρχέγονη αναπαραγωγική ανάγκη σε συνεπαίρνει σε διαδρομές με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.

Αν είσαι το πρώτο παιδί μιας οικογένειας και τυχαίνει να είσαι και κορίτσι, ξέρεις μάλλον από πρώτο χέρι πως ο ρόλος σου στην οικογένεια έχει υπάρξει κάπως διαφορετικός από αυτόν των αδερφών σου.

Με τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από τον κορωνοϊό, πολλοί Σύμβουλοι Ψυχικής Υγείας και Ψυχοθεραπευτές επέλεξαν να προχωρήσουν σε online ή τηλεφωνική θεραπεία με τους πελάτες τους. Όμως, οι αλλαγές αυτές ενδεχομένως να ανησυχούν τους επαγγελματίες που ασχολούνται με το σχεσιακό βάθος, καθώς δεδομένων των συνθηκών ίσως είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί.

Αναπόφευκτα η ύπαρξη ενός εφήβου σε μια οικογένεια «επιβάλλει» μια περίοδο «διαπραγματεύσεων» εντός του οικογενειακού συστήματος. Ο έφηβος βρισκόμενος σε μια φάση διαρκούς αναζήτησης της προσωπικής του ταυτότητας έρχεται πολλές φορές σε ρήξη με τους γονείς του. Τα φαινόμενα που ανακύπτουν είναι ποικίλα και αφορούν σχεδόν πάντα την επιθυμία του εφήβου για αυτονομία και ανάληψη περισσότερων ευθυνών.

Αγαπάς το παιδί σου περισσότερο απ’ όσο μπορείς να περιγράψεις. Η αγάπη αυτή είναι σίγουρη, σταθερή, δεδομένη. Δεν τίθεται σε αμφισβήτηση.

Αδιαμφισβήτητα κανένας μας δε γνωρίζει πώς ακριβώς θα πρέπει να συμπεριφερθεί ως γονέας. Όλοι προσπαθούμε και μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε και εξελισσόμαστε.

Δεν υπάρχει τέλειος γονιός, ούτε εγχειρίδιο για τέλειους γονείς. Είναι φυσιολογικό οι γονείς να φωνάζουν μερικές φορές στα παιδιά τους. Είναι φυσιολογικό περιστασιακά να γίνουν ελεγκτικοί. Σπανίως συμβαίνει να χτυπήσουν τα παιδιά τους. Αυτά τα ολισθήματα τους καθιστούν όμως τοξικούς; Φυσικά και όχι. Και οι γονείς είναι άνθρωποι και κάνουν λάθη.

Όλοι γνωρίζουμε την έννοια του τοξικού ανθρώπου. Τι γίνεται όμως όταν έχουμε στο περιβάλλον μας έναν τέτοιο άνθρωπο; Οι τοξικοί άνθρωποι όταν βρίσκονται δίπλα σου, ρουφάνε την ενέργεια σου και σε καταπιέζουν αφόρητα. Σε μια τέτοια σχέση κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, ο απόλυτος έλεγχος και η ανασφάλεια.

Τοξικοί άνθρωποι! Πόση κουβέντα γίνεται σήμερα γύρω από τους τοξικούς ανθρώπους... και πόσα αποφθέγματα, γνωμικά υπάρχουν... και πόσο εύκολα συμβουλεύουμε «βγάλτε τους από τη ζωή σας»… Τι γίνεται όταν αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι τελικά είναι γονείς μας; Ή στη χειρότερη περίπτωση... τι γίνεται όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι τοξικοί γονείς στα παιδιά μας;