Έφτασε αισίως Ιούλιος και πολλοί από εμάς μετράμε αντίστροφα για τις καλοκαιρινές διακοπές… Καλοκαίρι σημαίνει θάλασσα, βόλτες στην παραλία, ανεμελιά… ίσως όμως για κάποιους από εμάς το φετινό καλοκαίρι να έχει χάσει κάπως τον ανέμελο χαρακτήρα του.

Τα σωστά όρια και κανόνες όταν τεθούν στα παιδιά τότε αποτρέπουν τα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα και βοηθούν την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη τους, γιατί τα βοηθούν να νιώθουν ασφαλή,  να έχουν αυτοπεποίθηση και σκοπό, να συμβιώνουν ικανοποιητικά με το περιβάλλον τους, να προστατεύουν τον εαυτό τους, καθώς και του μαθαίνουν εμπρακτα αξίες όπως η δημοκρατία και η δικαιοσύνη.

Πάνε πολλά χρόνια που έχουμε συνηθίσει τα reality shows σαν ένα αναπόσπαστο μέρος της τηλεοπτικής και διαδικτυακής μας πραγματικότητας και δεχόμαστε σχεδόν άβουλα καμιά φορά το δημόσιο εξευτελισμό ανθρώπων που με τη θέληση τους έχουν αποφασίσει να τοποθετήσουν τον εαυτό τους σε θέση αντικειμένου, υπό την κρίση της εκάστοτε επιτροπής αναζήτησης ταλέντων.

Όλοι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας γνωρίζουμε ότι τα όρια είναι εξαιρετικά σημαντικά σε μία ψυχοθεραπευτική σχέση αλλά παρόλα αυτά, πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο να τα προσδιορίσουμε, να τα θέσουμε με σαφήνεια και να τα διατηρήσουμε.

Η εμπειρία της αληθινής αγάπης έχει σχέση με τα όρια του εγώ, καθώς περιλαμβάνει μια προέκταση των ορίων του ατόμου. Τα όρια κάποιου είναι τα όρια του εγώ του. Όταν διευρύνουμε τα όριά μας μέσα από την αγάπη, το κάνουμε πηγαίνοντας προς το αγαπημένο πρόσωπο, στην ανάπτυξη του οποίου θέλουμε να συμβάλουμε.

Η φράση «Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε» έχει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωση των γονέων! Ο ρόλος του γονέα είναι πολύπλευρος, είναι 24ωρος και είναι δια βίου. Ως εκ τούτου, κανένας γονέας δε μπορεί να είναι αλάνθαστος!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους που βίωσαν ως παιδιά έντονη αυστηρότητα από τους γονείς τους, ακούγοντας πιο συχνά το ΟΧΙ και το ΜΗ και μια σκανταλιά τους οδηγούσε γρήγορα σε τιμωρία, να λένε τώρα πως οι ίδιοι στην οικογένεια τους θα κάνουν το ακριβώς αντίθετο; Θα είναι, δηλαδή, υπερβολικά χαλαροί για να νιώθουν τα παιδιά ελεύθερα και όχι καταπιεσμένα.

Οι τοξικές σχέσεις αποτελούν μια περίπλοκη και συχνά παραμελημένη πτυχή της ανθρώπινης συντροφικότητας. Παρόλο που η αναγνώριση των χαρακτηριστικών μιας τοξικής σχέσης είναι σημαντική, εξίσου ουσιαστικό είναι να κατανοήσουμε γιατί παραμένουμε σε αυτές.

Δίνεις πάντα μεγάλη αξία στις απόψεις των άλλων; Θέλεις πάντα να ευχαριστείς τους άλλους κι όχι τον εαυτό σου; Γιατί, άραγε, επιζητάμε την αποδοχή των άλλων;

Τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς κάνουμε στις σημαντικές σχέσεις μας. Γλιστράμε αργά στο κενό και σιγά σιγά βρισκόμαστε παγιδευμένοι σε ολέθριες καταστάσεις από τις οποίες είναι δύσκολο να ξεφύγουμε.

«Η δέσμευσή σου, η εσωτερική υπόσχεσή σου, θα σου προσφέρει όλους τους πόρους που έχεις ανάγκη», ήταν η απάντηση του Dreamer στην πιο αγωνιώδη ερώτησή μου. «Η δέσμευση είναι επένδυση. Η δέσμευση είναι περιουσία...»

Τι δε μας αφήνει να σπάσουμε τα δεσμά μας; Τι είναι δεσμά και τι είναι λύτρωση από αυτά; Δεσμά είναι τα πρέπει. Είναι ό,τι μας καταπιέζει. Είναι ό,τι δεν αφήνει την επιθυμία ή ακόμη και τον εαυτό να αναδυθεί. Τι είναι αυτό λοιπόν; Αυτό δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα, αλλά πολλά! Μπορεί να είναι ρόλοι, άμυνες, ανάγκες, φόβοι, διατήρηση μιας καλής εικόνας και πολλά άλλα.

Τι δεν είναι ναρκισσισμός; Όταν ένας όρος εισχωρεί στη δημόσια σφαίρα, αποκτά βαρύτητα – αλλά συχνά αρχίζει να υστερεί σε ακρίβεια. Έτσι συμβαίνει και με τον ναρκισσισμό. Εύκολα μετατρέπεται σε ψυχολογική ετικέτα για κάθε συμπεριφορά που δεν μας ικανοποιεί: φιλοδοξία, αυτάρκεια, προστασία ορίων, επιμέλεια στην εμφάνιση. Όμως η ψυχική πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Τι είναι τα προσωπικά όρια;  Τα προσωπικά μας όρια είναι εκείνα που καθορίζουν τον προσωπικό μας χώρο και κρατούν τους άλλους μακριά από αυτό. Μας διαχωρίζουν από τους άλλους και προστατεύουν την ακεραιότητα μας βοηθώντας μας να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας και προστατεύοντάς μας από την παραβίαση και την εκμετάλλευση των άλλων.

Συχνά συναντάμε ανθρώπους γύρω μας που δουλεύουν όλη μέρα ή τρέχουν συνέχεια να βοηθήσουν τους άλλους με αποτέλεσμα να μην τους μένει καθόλου προσωπικός χρόνος.

H αδερφική αντιζηλία είναι ένα συχνό και ως ενός σημείου φυσιολογικό φαινόμενο. Ας δούμε τι μπορεί να κάνει ο γονέας ώστε στο σπίτι να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα αγάπης. Καταρχάς, τα παιδιά θα μάθουν από τους γονείς τους ότι είναι αδέρφια. Μπορείτε να τους λέτε: «θα είστε πάντα μαζί, παρόλο που ο καθένας είναι διαφορετικά μοναδικός». 

Ανησυχητικά πολλοί άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με καταστάσεις που αδυνατούν να διαχειριστούν σε σημείο που σκέφτονται να βλάψουν τη ζωή τους. Άτομα από τον περίγυρό τους μπορεί να αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και ξαφνικά καλούνται να βοηθήσουν ενώ δεν γνωρίζουν τον τρόπο. Παρακάτω θα βρείτε γενικές και συνοπτικές οδηγίες. Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ να απευθυνθείτε σε ειδικό.

Η αποδοχή σαν έννοια είναι πολυδιάστατη και δεν αρκεί απλά να την επικαλούμαστε δίχως να καταλαβαίνουμε ακριβώς το νόημά της.

Σε συνεξαρτώμενες σχέσεις πιστεύουμε ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους άλλους να αποφύγουν τις συνέπειες, να τους γλιτώσουμε από δυσάρεστες συνέπειες.

Το όριο δεν είναι τιμωρία ούτε απειλή. Δεν είναι πράξη ελέγχου, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι «θα δεις τι θα πάθεις». Το όριο είναι ένα «όχι» που προστατεύει. Που οργανώνει την εμπειρία του παιδιού. Που βάζει πλαίσιο για να μπορέσει να νιώσει ασφαλές.