Η ακρόαση μουσικής έχει ευεργετικές ιδιότητες στους ασθενείς που πάσχουν από καρκίνο. Η μουσική μπορεί εύκολα να εισαχθεί στο κλινικό πλαίσιο, βελτιώνοντας αρκετά την κατάσταση των ασθενών. Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας είναι σκληρές και επιβαρύνουν τον οργανισμό του ασθενούς.

Τα βρέφη κλαίνε κι αυτός είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσουν. Κλαίγοντας, επικοινωνούν τη δυσαρέσκεια τους, ότι πεινάνε, ότι νυστάζουν, ότι θέλουν αγκαλιά ή άλλαγμα πάνας. Σαφώς, το κλάμα του βρέφους συνήθως συνοδεύεται με κραυγές και υψηλό τόνο που δυσκολεύει τους ενήλικες κηδεμόνες, όμως δεν παύει να είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να επικοινωνήσουν.

Στο σπίτι μιας ναυτικής οικογένειας ο χρόνος μετριέται σε κύκλους αναχώρησης και επιστροφής και το ημερολόγιο δεν δείχνει μόνο μήνες και εποχές.
Οι απουσίες καταγράφονται στο πλαίσιο μιας ρουτίνας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα και όχι σαν εξαιρέσεις. Κάποιες φορές είναι το Πάσχα, άλλες τα γενέθλια, οι γιορτές, οι καλοκαιρινές διακοπές.

Πόσο απέχει η παιδική ηλικία από την ενήλικη ζωή; Όχι τόσο όσο νομίζουμε. Μπορεί το σώμα μας να μεγαλώνει, αλλά η ψυχή θυμάται.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε κάπως απότομα στη ζωή μας. Μέσα σε λίγο χρόνο πέρασε από τις ειδήσεις και τις τεχνολογικές συζητήσεις στην καθημερινή αγωνία πολλών ανθρώπων. Και δεν συζητιέται πλέον μόνο ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύουμε, μαθαίνουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας και, τελικά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο. 

Η συναισθηματική δύναμη μπορεί να φαίνεται σαν ένας αφηρημένος όρος. Παρόλα αυτά, αποτελεί ένα ουσιαστικό μέρος της αντίδρασής μας σε δύσκολες καταστάσεις, αλλά πολλοί από εμάς δεν γνωρίζουμε αν το έχουμε.

Όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μπορεί μερικές φορές να αισθανθούμε ότι δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε. Ορισμένοι, νομίζουν ότι η συναισθηματική δύναμη συνδέεται με ένα υψηλό επίπεδο ελέγχου πάνω στα συναισθήματά μας.

Οι όροι «θετικότητα» και «θετική σκέψη» χρησιμοποιούνται συχνά στην καθημερινότητα, αντικατοπτρίζοντας την ανάγκη των ανθρώπων να βιώνουν θετικά συναισθήματα και να διατηρούν μια αισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή.

Η κλιματική αλλαγή είναι μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες απειλές για την υγεία των ανθρώπων και του πλανήτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να επηρεάσει τη σωματική υγεία μέσω της ρύπανσης, της εξάπλωσης ασθενειών και της έλλειψης τροφής.

Το άγχος αποτελεί μια φυσιολογική άμυνα του οργανισμού απέναντι σε διάφορες απειλές ή απαιτητικές καταστάσεις. Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, το άγχος μπορεί να ενισχύσει την προσοχή και την επαγρύπνηση, επιτρέποντας στο άτομο να ανταποκριθεί πιο αποτελεσματικά σε στρεσογόνες καταστάσεις (1).

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα είναι μια χρόνια νευροαναπτυξιακή διαταραχή η οποία επηρεάζει κυρίως τη συμπεριφορά.

Η ερώτηση «είσαι καλά;» μοιάζει να έχει χάσει τον ρόλο της ως πραγματικό κάλεσμα. Λειτουργεί περισσότερο ως τύπος, ως φόρμα. Σπάνια συνοδεύεται από γνήσιο ενδιαφέρον, ακόμη σπανιότερα από χώρο για μια ειλικρινή απάντηση. Στην καθημερινή συνδιαλλαγή, «είμαι καλά» είναι αυτό που οφείλει κανείς να απαντήσει – όχι επειδή το νιώθει, αλλά επειδή αυτό επιτρέπεται.

Όταν κάποιος προχωράει αποφασιστικά προς την κατεύθυνση των ονείρων του, και παλεύει για να ζήσει τη ζωή που είχε ονειρευτεί, θα συναντήσει την επιτυχία εκεί που δεν την περίμενε. – Henry David Thoreau

Στη σύγχρονη εποχή, κάθε σκηνικό πολιτικό, οικονομικό, τεχνολογικό, θεσμικό, πολιτισμικό, κοινωνικό, εργασιακό χαρακτηρίζεται από αλλεπάλληλες αλλαγές και όπως είναι φυσικό μεγάλη πολυπλοκότητα. Σε αυτό το σκηνικό, η γνώση είναι δυναμικά εξελισσόμενη και εμπλουτιζόμενη και η δια βίου μάθηση θεωρείται απαραίτητη και αμετάκλητη. Επίσης, θεωρείται βασικό εφόδιο του σημερινού επαγγελματία. 

Σύμφωνα με τον Goffman (1963), το στίγμα αφορά ένα κοινωνικά αποδιδόμενο χαρακτηριστικό που οδηγεί σε υποτίμηση ή περιθωριοποίηση του ατόμου. Στην περίπτωση της ψυχικής υγείας, το στίγμα δεν αφορά μόνο την κοινωνική εικόνα, αλλά, επηρεάζει βαθιά και τον τρόπο που το ίδιο το άτομο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Η ψυχική υγεία αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους δείκτες κοινωνικής ευημερίας και συλλογικής συνοχής. Παρά τις σημαντικές εξελίξεις της ψυχιατρικής επιστήμης, η ψυχική νόσος εξακολουθεί να περιβάλλεται από στερεότυπα, προκαταλήψεις και μηχανισμούς στιγματισμού, οι οποίοι επιδρούν αρνητικά όχι μόνο στον άνθρωπο που νοσεί, αλλά και στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον.

«Γνώρισα την αγάπη από τον θόρυβο που έκανε φεύγοντας» είχε πει ο Γάλλος ηθοποιός Λουί Ζουβέ και δεν θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει καλύτερα, τον συναισθηματικό πόνο που μένει όταν μια αγάπη τελειώνει άδοξα.

Η γονεοποίηση δεν είναι μια απλή ανάληψη καθηκόντων· είναι μια δομική ανατροπή της οικογενειακής ιεραρχίας. Συμβαίνει όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται και το παιδί καλείται να λειτουργήσει ως ο «γονέας του γονέα του» ή ως ο κύριος φροντιστής των αδελφών του.

Το χιούμορ αποτελεί αντικείμενο μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον κλάδο της θετικής ψυχολογίας, η οποία επιδιώκει μια αποδέσμευση από την ψυχοπαθολογία και τις αρνητικές συμπεριφορές, καθώς επιχειρεί να αναδείξει τα θετικά στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα των ατόμων και να ενισχύουν τις «δυνάμεις» (strengths) τους, σε μια συνολική προσπαθεια προαγωγής της ευημερίας και της ανθεκτικότητας των ατόμων.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ατόμων που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της εξάρτησης. Θα μπορούσε να γίνει αναφορά σε πολλές ιστορίες, όπου σίγουρα οι συνθήκες και τα γεγονότα θα διέφεραν. Το παράδοξο όμως... που τελικά μπορεί να μην είναι και τόσο, είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις, έχουν μια λεγόμενη «κοινή πορεία»!

Τοξικοί άνθρωποι! Πόση κουβέντα γίνεται σήμερα γύρω από τους τοξικούς ανθρώπους... και πόσα αποφθέγματα, γνωμικά υπάρχουν... και πόσο εύκολα συμβουλεύουμε «βγάλτε τους από τη ζωή σας»… Τι γίνεται όταν αυτοί οι τοξικοί άνθρωποι τελικά είναι γονείς μας; Ή στη χειρότερη περίπτωση... τι γίνεται όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι τοξικοί γονείς στα παιδιά μας;