Τι πραγματικά συμβαίνει όταν η ζωή φτάνει στο χειρότερο σημείο της; Τι 30, τι 40 και τι 50, που έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Μόνο που τελικά… δεν είναι και τόσο ίδιο πράγμα.

Το διήμερο εντατικό σεμινάριο: Το παιδικό ιχνογράφημα στην θεωρία και πράξη – χορήγηση, ερμηνεία, αξιολόγηση και ψυχοθεραπεία του παιδιού μέσω της ζωγραφικής, διοργανώνεται από το PSYCHOLOGY.GR, διεξάγεται Online και διαρκεί 2 ημέρες (συνολικά, 6 ώρες).

Το εντατικό επιμορφωτικό σεμινάριο Δεοντολογία, Ηθική και Δύσκολες στιγμές στην Ψυχοθεραπεία, αποτελείται από 10 συναντήσεις, έχει συνολική διάρκεια 15 ώρες, διεξάγεται Online και διοργανώνεται από το PSYVERSITY, την πλατφόρμα επιμορφωτικών σεμιναρίων του PSYCHOLOGY.GR

«Η Ψυχοθεραπεία δεν είναι υποκατάστατο της ζωής αλλά μια γενική πρόβα για την ζωή. Με άλλα λόγια, παρόλο που η ψυχοθεραπεία απαιτεί μια στενή σχέση, η σχέση δεν είναι σκοπός – είναι μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού» Ιrvin Yalom

Όλοι μας έχουμε περάσει νύκτες που δεν κοιμηθήκαμε καλά, μερικές φορές ίσως καθόλου, παρόλο που προσπαθήσαμε. Νιώθαμε ότι έπρεπε να κοιμηθούμε όμως δε τα καταφέρναμε. Στις περισσότερες περιπτώσεις κάποιο πρόβλημα, που αντιμετωπίζαμε εκείνες τις μέρες, μας «βασάνιζε» και «δεν μας άφηνε να κοιμηθούμε». Πολλές φορές όμως μπορεί να μην υπήρχε εμφανής λόγος της δυσκολίας του ύπνου.

Πρόσφατα μου ζητήθηκε να γράψω μια εισαγωγή σε ένα κλασικό βιβλίο για την εποπτεία, το: The Quiet Profession, γραμμένο από την Anne Alonso, μέντορά μου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με επαναλαμβανόμενες και συχνά τρομακτικές δυσάρεστες σκέψεις. Σκέψεις που αφορούν απώλειες, ασθένειες, ατυχήματα ή καταστροφές και που, όχι σπάνια, συνοδεύονται από συμπτώσεις, γούρια και μεταφυσικές ερμηνείες.

Το αιώνιο ερώτημα που ταλανίζει κάθε θεραπευτή και μέσα από αυτό γεννιούνται πολλά υπό- ερωτήματα; Γιατί υπεισέρχομαι σε αυτή τη διαδικασία; Τι αποζητώ τελικά από αυτή την επιλογή επαγγέλματος; Είναι επάγγελμα ή λειτούργημα; Είναι ταξίδι ή προορισμός; Στο συγκεκριμένο ερώτημα και υπο- ερωτήματα, θα προσπαθήσω να απαντήσω, όσο πιο επαρκώς μπορώ. Με τη μόνη διαφορά, είναι πως θα ξεκινήσω αντίστροφα.

Ακόμη και σήμερα, 80 χρόνια μετά το θάνατο του ιδρυτή της ψυχαναλυτικής σχολής, Sigmund Freud, η ψυχοθεραπεία θεωρείται από πολλούς ταμπού.

Πολλές φορές η σκέψη μιας μελλοντικής επίσκεψης σε ένα ψυχοθεραπευτή συνοδεύεται κι από το συνηθισμένο ερώτημα - απάντηση «μα γιατί να πάω σε ψυχοθεραπευτή; δεν είμαι τρελός». Ωστόσο, στις μέρες μας τέτοιους είδους στερεοτυπικές αντιλήψεις ταλανίζουν ένα αρκετά μικρότερο μέρος του πληθυσμού σε σχέση με το παρελθόν, ενώ αποφεύγοντας τη ψυχοθεραπεία κάποιος εξαιτίας αυτών μπορεί να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στον εαυτό του.

Γιατί να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία; Ένα συχνό ερώτημα που κάνουν πολλοί άνθρωποι, όταν τους προτείνουν ή τους παροτρύνουν να ξεκινήσουν συνεδρίες ψυχοθεραπείας.

Είναι πολλά και ποικίλα τα θέματα που ενδέχεται να κινητοποιήσουν τους ανθρώπους να αναζητήσουν τη βοήθεια ενός ψυχολόγου - ψυχοθεραπευτή. Πριν όμως αναλύσουμε αυτά, θα ήταν σκόπιμο αρχικά να δοθεί μια ενημέρωση σε σχέση με τους τίτλους, δηλαδή σε σχέση με το τι είναι ο ψυχολόγος και τι είναι ο ψυχοθεραπευτής, ώστε να διασαφηνιστεί καλύτερα το θέμα αυτό.

Μερικές φορές, οι πιο προσωπικές ιστορίες δεν λέγονται στους πιο κοντινούς ανθρώπους, αλλά σε εκείνους που σχεδόν δεν μας γνωρίζουν. Σαν να ξεφεύγουν από μέσα μας χωρίς προειδοποίηση, λέξεις φορτισμένες, εξηγήσεις που δεν ζητήθηκαν, λεπτομέρειες που κανονικά θα κρατούσαμε για τον εαυτό μας. 

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.
Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα.

Οι άνθρωποι με έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο προσπαθούν να αποφύγουν κάθε είδους πόνο. Αποφεύγουμε ή προσπαθούμε να διαχειριστούμε τόσο τον σωματικό όσο και τον ψυχικό πόνο.

Πολύ συχνά, άνθρωποι που προσέρχονται στο γραφείο ενός ψυχοθεραπευτή ξαφνιάζονται από τον αριθμό των ορίων που τίθενται προκειμένου να προστατεύσουν την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ θεραπευτή- θεραπευόμενου.

Μεγαλώνοντας σε μια παραδοσιακή οικογένεια άμεσα συνδεδεμένος τόσο με το φυσικό περιβάλλον όσο και το ανθρωπογενές περιβάλλον της κοινότητας, συνειδητοποίησα από πολύ μικρός, μέσα από τα όρια της φυσικής πραγματικότητας και την αμεσότητα των κινδύνων, ότι ο άνθρωπος είναι ενσωματωμένος κι όχι επικυρίαρχος της φύσης και ότι μπορεί να ισορροπήσει μέσα στο φυσικό του περιβάλλον μονάχα αν συνειδητοποιήσει το «συμφέρον» του, δηλαδή πως μόνο σε πλήρη αρμονία με αυτό μπορεί να επιβιώσει και να εξελιχθεί ως είδος.

Μήπως ο εγκέφαλός σου διαστρεβλώνει την πραγματικότητα; Κάνε την άσκηση!

Το «εσωτερικό παιδί» αποτελεί μια μεταφορά για τα ασυνείδητα τμήματα της προσωπικότητας που διαμορφώθηκαν κατά την παιδική μας ηλικία. Στο εσωτερικό παιδί αντιστοιχεί ο συναισθηματικός μας κόσμος: φόβος, πόνος, λύπη, οργή, αλλά και χαρά, ευτυχία και αγάπη. Επομένως, το εσωτερικό παιδί έχει όψεις θετικές και χαρούμενες, καθώς και αρνητικές και θλιμμένες.

Ο θυμός είναι ένα από τα φυσικά συναισθήματα που έχουμε μέσα μας και προκαλείται τόσο από εξωτερικούς όσο και από εσωτερικούς παράγοντες. Μπορούμε να θυμώσουμε με καταστάσεις, πρόσωπα, ή ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Κατά κάποιο τρόπο ο θυμός είναι η αντίδραση μας σε κάτι που την δεδομένη σιγμή αναγνωρίζεται ως απειλή, αντικειμενική ή υποκειμενική, και η εμφάνιση του μας επιτρέπει να αντιδράσουμε σε αυτήν, να την πολεμήσουμε, να αμυνθούμε, να προστατευτούμε.