Μία δυσλειτουργική προσωπική ζωή και ο χρόνιος πόνος

Ακρόαση άρθρου......

Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Ο χρόνιος πόνος… Μία φράση, μία διάγνωση που την ακούμε ολοένα και πιο συχνά και από περισσότερους ανθρώπους.

Υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν επίμονα την αιτία ενός χρόνιου πόνου στο σώμα τους, χωρίς να σκέφτονται ότι ίσως χρειάζεται να κοιτάξουν πέρα από τον πόνο, πέρα από το σύμπτωμα. Όχι επειδή ο πόνος είναι ένα αποκύημα της φαντασίας τους,  ούτε επειδή δεν υπάρχει πραγματικό παθολογικό πρόβλημα.

Ο χρόνιος πόνος είναι πραγματικός και μπορεί να επηρεάσει βαθιά την καθημερινότητα, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου. Ωστόσο, το σώμα και ο ψυχισμός δεν λειτουργούν ανεξάρτητα. Αυτό που βιώνουμε συναισθηματικά και αυτό από το οποίο συχνά επιβιώνουμε, μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο το σώμα μας αισθάνεται και διαχειρίζεται τον πόνο.

Στην κλινική πράξη συναντούμε ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε συνθήκες συναισθηματικής έντασης. Συγκρούσεις μέσα στη σχέση, ανασφάλεια, φόβος εγκατάλειψης, διαρκής προσπάθεια να διατηρηθούν οι ισορροπίες, θυμός που δεν εκφράζεται, σιωπή, απουσία επικοινωνίας με τους συντρόφους τους, μύχιο πένθος, ανάγκες που παραμένουν ανικανοποίητες…

Όλα αυτά μπορεί σε κάποιον να μην ακούγονται ως σημαντικές αιτίες, ως σημαντικά προβλήματα.. όπως κάποιος μπορεί να πει σε κάποιον που βιώνει έντονο άγχος ή κρίση πανικού « άγχος είναι, θα περάσει. .»

Ας μην ξεχνάμε όμως. . . Το σώμα δεν βιώνει μόνο τα γεγονότα. Βιώνει και τη διαρκή εσωτερική εγρήγορση, την εσωτερική ένταση, τη συναισθηματική πίεση που δημιουργούνται και συσσωρεύονται .

Μια δυσλειτουργική προσωπική ζωή δεν σημαίνει απαραίτητα μια σχέση με έντονες συγκρούσεις ή εμφανείς δυσκολίες. Μία δυσλειτουργική σχέση μπορεί να είναι και μια σχέση στην οποία κάποιος νιώθει διαρκώς ότι πρέπει να προσέχει τι θα πει, πώς θα συμπεριφερθεί, πότε θα μιλήσει και πότε θα σιωπήσει. Μπορεί να είναι μια σχέση όπου υπάρχει συναισθηματική απόσταση, έλλειψη ασφάλειας ή η αίσθηση ότι οι δικές του ανάγκες έρχονται πάντα δεύτερες. Μία σχέση που κάποιος δεν νιώθει έλξη, θαυμασμό ή σεβασμό για το σύντροφό του και μένει για λόγους οικονομικούς ή για τα παιδιά, μία σχέση που αισθάνεται εγκλωβισμό.

Όταν όμως αυτή η κατάσταση διαρκεί, ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται σε μια μόνιμη κατάσταση ψυχικής επιφυλακής. Και η διαρκής επιφυλακή έχει κόστος.

Όταν ο οργανισμός βρίσκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε κατάσταση στρες, δεν είναι εύκολο να επιστρέψει σε μια κατάσταση ηρεμίας. Η ένταση μπορεί να γίνει σχεδόν μία φυσιολογική κατάσταση για τον ανθρώπινο εγκέφαλο και ο άνθρωπος να συνηθίσει να λειτουργεί αν και κουρασμένος, σφιγμένος, ανήσυχος, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόση ενέργεια καταναλώνει καθημερινά προσπαθώντας να διαχειριστεί όσα συμβαίνουν γύρω του. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόνος μπορεί να γίνει πιο έντονος, πιο επίμονος ή πιο δύσκολος στη διαχείρισή του.

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.

Δεν σημαίνει ότι κάθε χρόνιος πόνος προέρχεται από μια δυσλειτουργική σχέση. Ούτε ότι αν ένας άνθρωπος αλλάξει κάποιες από τις συνιστώσες, ο πόνος θα εξαφανιστεί. Η εμπειρία του πόνου και η απήχησή του είναι πολύ πιο σύνθετη και πολυπαραγοντική.

Όταν ένας άνθρωπος ζει με χρόνιο πόνο, πρέπει να μην κοιτάξουμε μόνο τη στιγμή που το σύμπτωμα εμφανίστηκε ή επιδεινώθηκε. Αξίζει να κοιτάξουμε τη συνολική εικόνα. Πολλές φορές εστιάζουμε στη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Στον τελευταίο καβγά, στην τελευταία απογοήτευση, σε μια απώλεια, σε ένα γεγονός που προηγήθηκε της έξαρσης του πόνου. Ίσως όμως το σημαντικό ερώτημα να μην είναι μόνο ποια ήταν η τελευταία σταγόνα, αλλά πόσες σταγόνες είχαν προηγηθεί. Γιατί το σώμα δεν αντιδρά μόνο σε αυτό που συνέβη χθες, επηρεάζεται από αυτό που έχει συσσωρευτεί για πολύ καιρό.

Τι ανεχόμουν για μεγάλο χρονικό διάστημα; Τι δεν έλεγα; Ποιες ανάγκες μου έμεναν διαρκώς πίσω; Πόσο καιρό προσπαθούσα να είμαι δυνατός για όλους; Πόσο ασφαλής ένιωθα μέσα στις σχέσεις μου;

Μέσα στη θεραπευτική διαδικασία συναντάμε ανθρώπους που έχουν μάθει να καταπιέζουν τον θυμό τους για να μη δημιουργήσουν σύγκρουση. Να μη ζητούν, για να μην θεωρηθούν απαιτητικοί. Να μην εκφράζουν την απογοήτευσή τους, για να μη διαταραχθεί μια σχέση, για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της ήρεμης οικογενειακής ζωής, της ήρεμης διαπροσωπικής ζωής, για να μην χρειαστεί να πάρουν δύσκολες αποφάσεις. Έχουν μάθει να φροντίζουν συνεχώς τους άλλους και να αφήνουν τον εαυτό τους τελευταίο. Μόνο που η ψυχική ανθεκτικότητα δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντέχουμε τα πάντα, δεν  σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα.

Η δυσκολία βρίσκεται πολλές φορές στο ότι έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικό κάτι που μας εξαντλεί. Να ζούμε μέσα σε μια σχέση που μας κρατά σε διαρκή εγρήγορση και να αναρωτιόμαστε γιατί το σώμα μας δεν μπορεί να χαλαρώσει. Να ζητάμε από τον εαυτό μας να συνεχίσει, ενώ οι ψυχικές και σωματικές του αντοχές έχουν ήδη στερέψει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος προκάλεσε τον πόνο του. Δεν χρειάζεται η ψυχολογική κατανόηση να μετατραπεί σε μια ακόμη μορφή ενοχής. Αντιθέτως, η αναγνώριση του τρόπου με τον οποίο οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, η συναισθηματική ασφάλεια ή η απουσία της, καθώς και η καθημερινή ένταση μέσα σε αυτές, επηρεάζουν τον ψυχισμό και το σώμα, μπορεί να αποτελέσει έναν τρόπο μεγαλύτερης φροντίδας και κατανόησης του εαυτού μας… και αυτό θα είναι η αρχή της αυτοφροντίδας μας.

Ίσως λοιπόν, όταν αντιμετωπίζουμε έναν χρόνιο πόνο, να χρειάζεται να κάνουμε δύο πράγματα ταυτόχρονα. Να διερευνήσουμε και να φροντίσουμε το σώμα μας, αλλά παράλληλα να κοιτάξουμε και τη ζωή μέσα στην οποία αυτό το σώμα προσπαθεί να λειτουργήσει ή για να είμαστε πιο αντικειμενικοί να επιβιώσει.

Χρειάζεται να αναρωτηθούμε όχι μόνο «τι μου συμβαίνει;», αλλά και «πώς ζω;».

Γιατί η ουσιαστική αλλαγή δεν ξεκινά όταν προσπαθούμε απλώς να σταματήσουμε τον πόνο. Ξεκινά όταν αρχίζουμε να ακούμε τι συμβαίνει στη ζωή μας, στις σχέσεις μας και μέσα μας. Και ίσως τότε καταλάβουμε ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε μόνο τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Χρειάζεται να τολμήσουμε να δούμε και το ποτήρι. .  και όλες εκείνες τις σταγόνες που μέχρι σήμερα δεν θέλαμε, δεν μπορούσαμε και αποφεύγαμε να δούμε.

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Σολταρίδου Ελένη - Ψυχολόγος

Σολταρίδου Ελένη: έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology”, σημαίνει ότι το Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

• Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
• Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
• Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Ψυχολόγος, Msc, με γραφείο σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.  Υποψήφια διδάκτωρ Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Εξειδίκευση στη Διαχείριση Αγχωδών Διαταραχών και στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία.

2310.450091

Δείτε όλα τα άρθρα Σελίδα ειδικού

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.