Όταν μιλάμε για τον σχολικό εκφοβισμό, η σκέψη μας στρέφεται συνήθως πρώτα στο παιδί που τον βιώνει. Στο παιδί που φοβάται, απομονώνεται, δυσκολεύεται να μιλήσει ή αρχίζει να βλέπει το σχολείο ως έναν χώρο στον οποίο δεν είναι ασφαλές.

Τα παιδιά κάνουν αυτά που κάνουμε και όχι αυτά που τους λέμε. Αν λοιπόν έχετε τη συνήθεια να τιμωρείτε τον εαυτό σας νοητικά, το παιδί σας είναι πολύ πιθανό να υιοθετήσει την ίδια βλαβερή συνήθεια.

Η λέξη «όριο» μπορεί να είναι ένας ευρύς και τρομακτικός όρος. Αλλά είναι απαραίτητος για να έχετε τη ζωή που επιθυμείτε.

Όταν ένα παιδί αρνείται να ντυθεί, πετάει το φαγητό του, ξεσπά σε κλάματα ή απαντά απότομα, η πρώτη σκέψη του γονιού είναι συνήθως μία: Πώς θα σταματήσω αυτή τη συμπεριφορά;

Γιατί η φιλία στην ενήλικη ζωή γίνεται πιο δύσκολη, ενώ τη χρειαζόμαστε περισσότερο;