«Θέλω να ξεχωρίζω.» Είναι μια σκέψη που ίσως έχει περάσει από το μυαλό όλων μας, αλλά σπάνια την εκφράζουμε ανοιχτά. Συχνά τη συνοδεύουμε με ενοχή ή ντροπή, σαν να αποτελεί απόδειξη εγωισμού ή ματαιοδοξίας. Έτσι, αντί να τη διερευνήσουμε, προσπαθούμε να την απορρίψουμε.

Η εργασία αποτελεί ένα από τα βασικά πλαίσια οργάνωσης της καθημερινότητας. Δίνει ρυθμό, δομή και κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα συνδέεται με την αίσθηση παραγωγικότητας και εξέλιξης. Για πολλούς ανθρώπους, είναι ένα σημαντικό κομμάτι ταυτότητας.

Η επιθυμία για αλλαγή δεν αρκεί πάντα μια μετακίνηση στη ζωή ενός ανθρώπου. Στην θεραπευτική διαδικασία συναντάμε συχνά άτομα που διαθέτουν ικανότητες, ευκαιρίες και συνειδητή πρόθεση εξέλιξης, ωστόσο βιώνουν μια εσωτερική δυσκολία όταν πλησιάζουν σε ένα νέο βήμα.

Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός αποτελούν βαθιά μεταβατικά γεγονότα. Ενεργοποιούν το σώμα, την ταυτότητα, τις σχέσεις και τις διαγενεακές αφηγήσεις μιας γυναίκας. Ο φόβος απέναντι στη γέννα είναι, σε έναν βαθμό, αναμενόμενος. Όταν όμως ο φόβος γίνεται επίμονος, έντονος και επηρεάζει ουσιαστικά τη λειτουργικότητα ή τη λήψη αποφάσεων, γίνεται Τοκοφοβία.

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου η επιθυμία για αλλαγή είναι παρούσα, αλλά η κίνηση δεν έρχεται. Το άτομο γνωρίζει ότι η τρέχουσα κατάσταση δεν το εκφράζει πια, ωστόσο δυσκολεύεται να κάνει το επόμενο βήμα. Αυτή η εμπειρία συχνά συνοδεύεται από ενοχές, αυτοκριτική και την αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά».