Η μετάβαση στην Μητρότητα Πέρα από την «τέλεια εικόνα»

Ακρόαση άρθρου......

Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Η μητρότητα είναι, ίσως, από τα πιο φορτισμένα προσωπικά και κοινωνικά  βιώματα. Η κύηση αλλά και η γέννηση ενός παιδιού είναι μία περίοδος με αυξημένη συναισθηματική ένταση για τις περισσότερες γυναίκες.

Συνήθως, περιβάλλεται από εικόνες λαμπερές, τρυφερές, ιδανικές. Μια γυναίκα που κρατά το μωρό της με ένα γλυκό χαμόγελο, που λάμπει από ευτυχία, που νιώθει πλήρης. Μια μητέρα που είναι πάντα διαθέσιμη, γεμάτη αγάπη, ήρεμη και με θετικά συναισθήματα.

Ωστόσο, η πραγματική εμπειρία της μητρότητας, ειδικά στους πρώτους μήνες, δεν μοιάζει πάντα με αυτό. Ενυπάρχει ανασφάλεια, αβεβαιότητα για έναν άγνωστο ρόλο, άγχος και φόβος εάν θα τα καταφέρει. Και γι’ αυτό ακριβώς πολλές γυναίκες βιώνουν αυτή τη φάση με αμηχανία, ενοχή ή και ντροπή. Ο λόγος δεν είναι πως δεν αγαπούν το παιδί τους, αλλά επειδή δεν βλέπουν τον εαυτό τους μέσα στην τέλεια εικόνα της τέλειας και πάντα χαρούμενης μαμάς που κυριαρχεί στην κοινωνία.

Να σημειώσουμε πως καμία εγκυμοσύνη δεν είναι ίδια με κάποια άλλη καθώς σε καθεμία περίπτωση οι αντιδράσεις της γυναίκας είναι διαφορετικές και επηρεάζονται από διάφορους παράγοντες όπως είναι τα ατομικά χαρακτηριστικά της, η σχέση με τον εαυτό της αλλά και με τον σύντροφό της, το μέγεθος της επιθυμίας της να αναλάβει αυτό τον ρόλο καθώς και οι προσδοκίες που ενδεχομένως υπάρχουν από την οικογένεια αλλά και την κοινωνία.

Για παράδειγμα, για μερικές γυναίκες η εγκυμοσύνη και η μητρότητα επιβεβαιώνουν την γυναικεία τους ταυτότητα, ενώ άλλες θεωρούν πως αυτή η εμπειρία θα αλλάξει την εικόνα για τον εαυτό τους αλλά και τα συναισθήματα για τον εαυτό τους σε σχέση με τα σημαντικά άτομα στη ζωή τους.

Η Bailey (1999) υποστηρίζει πως η εγκυμοσύνη ανοίγει μια νέα πόρτα επίγνωσης εαυτού και εντοπίζει 6 τομείς αλλαγής της γυναίκας:

• την ταυτότητα της μητέρας
• την εργαζόμενη γυναίκα
• τις πρακτικές του εαυτού
• τις σωματικές μεταβολές
• τον σχεσιακό εαυτό
• τις μεταβολές της εμπειρίας του χώρου και του χρόνου.

Η μητρότητα μπορεί να φέρει σύγχυση, εξάντληση, θλίψη, μοναξιά. Μία αίσθηση απώλειας εαυτού, η οποία προκύπτει από μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση της παρελθοντικής ζωής και της νέας ζωής ως μητέρα.

Μπορεί να συνοδεύεται από εσωτερικά ερωτήματα:

• «Γιατί δεν νιώθω όπως περίμενα;»,
• «Είμαι κακή μητέρα που δεν αντέχω άλλο;»,
• «Γιατί κανείς δεν μου είπε πώς είναι στ’ αλήθεια;».

Πολλές γυναίκες νιώθουν ότι δεν μπορούν να πουν αυτά που νιώθουν, γιατί θα παρεξηγηθούν ή θα τις κατακρίνουν. Θα ακουστούν «αχάριστες», «ανίκανες», «υπερβολικές». Έτσι, σωπαίνουν, αλλά μέσα στη σιωπή μεγαλώνει και η απόσταση από τον εαυτό και αυτό τις καθιστά πιο ευάλωτες ψυχολογικά. Κάπου εκεί γεννιέται η ανάγκη για αποδοχή. Όχι μόνο από τους άλλους, αλλά από την ίδια τη γυναίκα προς τον εαυτό της. Σε αυτό το διάστημα υπάρχουν πολλές μεταβολές που η γυναίκα καλείται να διαχειριστεί-σωματικές αλλαγές, ορμονικές μεταβολές που επηρεάζουν την ψυχολογική της κατάσταση καθώς και τα συναισθήματά της, προσδοκίες του περίγυρού και της οικογένειάς της κ.α.

Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωριστούν, να γίνουν αποδεκτές όχι μόνο από την ίδια την γυναίκα αλλά και από τους ανθρώπους που την περιβάλλουν. Η υποστήριξη καθώς και η κατανόηση από τον κοντινό περίγυρο είναι καίριας σημασίας για την γυναίκα.

Συμπληρωματικά, υπάρχουν πλέον διάφοροι τρόποι ενημέρωσης ή και συμβουλευτικής για αυτό το ταξίδι. Υπάρχει η δυνατότητα εξατομικευμένης συμβουλευτικής τόσο για την μητέρα ατομικά , όσο και για το ζευγάρι, ώστε να λάβουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και γνώσεις γύρω από τις αλλαγές, τις μεταβολές αλλά και την προσαρμογή στην οποία καλούνται να ανταποκριθούν.

Επίσης, μέσω των διαφόρων κέντρων για μαθήματα ανώδυνου τοκετού, η γυναίκα ή και το ζευγάρι λαμβάνουν περισσότερες πρακτικές και βιωματικές γνώσεις σχετικά με την διαδικασία τοκετού αλλά και διάφορες τεχνικές χαλάρωσης.

Τέλος, σημαντική προσθήκη στα παραπάνω είναι και οι ομάδες νέων μητέρων ή μελλουσών μητέρων , όπου εκεί η κάθε γυναίκα μπορεί να εκφράσει τις σκέψεις, τους προβληματισμούς της , να ακούσει και άλλες γυναίκες ώστε να καταλάβει πως δεν είναι μόνη σε όλο αυτό, είναι και άλλες γυναίκες που μπορεί να βιώνουν ακριβώς τα ίδια. Με αυτόν τον τρόπο η γυναίκα και δεν αισθάνεται μόνη, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να λάβει και απόψεις, ιδέες , πρακτικές που να είναι ωφέλιμες και χρήσιμες για εκείνη.

Η πραγματικότητα είναι ότι η μητρότητα είναι και σχέση και μετάβαση και απώλεια μαζί. Είναι η δημιουργία ενός νέου δεσμού και πρωτόγνωρου ρόλου, αλλά και η αποδόμηση ενός προηγούμενου εαυτού. Είναι η αρχή μιας αγάπης, αλλά και η πρόκληση μιας ευθύνης που δεν τελειώνει ποτέ. Δεν είναι απλώς όμορφη, είναι και απαιτητική.

Αυτό που χρειάζεται μια νέα μητέρα δεν είναι μόνο μια καθοδήγηση ή συμβουλές, χρειάζεται και χώρο να είναι όπως είναι: κουρασμένη, φοβισμένη, αμήχανη, συγκινημένη, θυμωμένη, ευάλωτη, χαρούμενη, ευτυχισμένη. Και σταδιακά με υποστήριξη, κατανόηση και φροντίδα να βρει μια νέα ισορροπία με λιγότερο άγχος και ανασφάλειες σχετικά με τον νέο της ρόλο. Κανείς δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας πως να είναι ή πως να γίνει τέλειος γονέας.

Η μητρότητα δεν απαιτεί τελειότητα. Χρειάζεται φροντίδα, επαφή και κατανόηση, ξεκινώντας με φροντίδα ως προς τον ίδιο τον εαυτό.

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και ένιωσες ποτέ «εκτός εικόνας» δεν είσαι μόνη. Η πραγματική αλήθεια που βιώνεις είναι πιο σημαντική από οποιαδήποτε προσδοκία ή αντίληψη της κοινωνίας.

Βιβλιογραφία

Bailey, L. (1999). Refracted selves? A study of changes in self-identity in the transition to motherhood. Sociology, 33(2), 335-352

Barnes D. L. (2014). Η ψυχολογία της Αναπαραγωγικής Περιόδου. Μετάφραση: Τριανταφυλλόπουλος και συν. (2019). Αθήνα: Κωνσταντάρας Ιατρικές εκδόσεις

Gavin, N., Gaynes, N. B., Lohr, K., Meltzer- Brody, S., Gartlehner, G., & Swinson, T. (2005). Perinatal depression: A systematic review of prevalence and incidence. Obstetrics and Gynecology, 106(5), 1071-1083.

Taubman- Ben Ari, O., Shlomo, S. B., Sivan, S., & Dolizki, M. (2009). The transition to motherhood- a time for growth. Journal of Social and Clinical Psychology, 28(8), 943-970.

Van Busell, J. C. H., Spit, B., & Demyttenaere, K. (2009). Anxiety in pregnant and postpartum women: An exploratory study of the role of maternal orientations. Journal of Affective Disorders, 114, 232-242.

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Νικολέτα Γεωργάκη - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Νικολέτα Γεωργάκη: έχει επιβεβαιωθεί από το Therapy

Το προφίλ έχει επαληθευτεί μέσω της πλατφόρμας Therapy Psychology. Τα στοιχεία που εμφανίζονται έχουν επιβεβαιωθεί από το σύστημα.

• Επιβεβαιωμένο επαγγελματικό προφίλ
• Ελεγμένα στοιχεία ταυτότητας
• Επικυρωμένη ειδίκευση

Να θυμάσαι πως ποτέ δεν είναι αργά να τραβήξεις την κουρτίνα και να βάλεις λίγο φως στη ζωή σου, ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια αλλαγή. Δεν είναι ντροπή, ούτε αδυναμία να ζητά κανείς βοήθεια , αντιθέτως απαιτεί δύναμη ψυχής.

Εξειδικεύσεις:

Διαχείριση Άγχους - Φοβιών Διαζύγιο Διαχείριση Θυμού

Δείτε όλα τα άρθρα Κλείστε ραντεβού

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...