Τι σημαίνει τελικά να αγαπάμε τον εαυτό μας; Τι σημαίνει να αγαπάμε το σώμα μας; Τι σημαίνει να φροντίζουμε το σώμα μας; Και πότε τελικά ξεπερνάμε τα όρια της φροντίδας και γίνεται εμμονή;

Ο 7χρονος Παύλος γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να μην τον ξεχάσει. Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά σε κάθε γωνιά της γης που περιμένουν με ανυπομονησία τον παχουλό ασπρομάλλη γέροντα να ξεκινήσει το μαγικό του ταξίδι στον κόσμο.

«Η προσέγγιση της μη βίας δεν αλλάζει αμέσως την καρδιά του καταπιεστή. Πρώτα, κάνει κάτι στις καρδιές και τις ψυχές των ίδιων των ανθρώπων που έχουν δεσμευτεί να υπηρετήσουν τη μη βία. Τους προσφέρει μια πρωτόγνωρη αίσθηση αυτοσεβασμού.

Υπάρχουν και αυτές οι στιγμές όπου πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα. Έχοντας μόνο ένα εισιτήριο και μια αποσκευή.  Ψάχνοντας μια σωτηρία σε έναν άγνωστο μέρος.  Καθώς θα έρθουν καινούργιες προκλήσεις, καινούργια δουλεία, φιλίες, έρωτας και πολλά άλλα...

Πολλές φορές θεραπευόμενοι μου με ρωτάνε, τι κάνω λάθος και δεν μπορώ να βρω έναν σωστο σύντροφο, γιατί είναι όλοι ακατάλληλοι? Αυτό που τους προσκαλώ να δούμε είναι με τι κριτήρια επιλέγω τον συντροφό μου, τι προσδοκίες του δίνω και ποιες ανάγκες ικανοποιώ?

Θα διαφωνήσεις πολλές φορές στη ζωή σου, με τους γονείς, με τους φίλους, με τον άνθρωπο σου. Η πρώτη αντίδραση όταν διαφωνείς είναι να νευριάσεις, μάθαμε να το κάνουμε αυτό από παιδιά, βλέποντας τους ‘’μεγάλους’’ να διαφωνούν με αυτό τον τρόπο. Με φωνές και με χειρονομίες. Με εντάσεις και υπερβολές.

Σε μια εποχή που η σεξουαλικότητα αποσυνδέεται πλήρως από την τεκνοποίηση και η ένωση δυο σωμάτων δεν αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη γέννηση ενός παιδιού, η επιθυμία του να «έχει» μια γυναίκα ένα παιδί, αναδεικνύεται καθοριστική.

Άγχος, στρες και αβεβαιότητα. Μήπως οι λέξεις αυτές σε εκφράζουν; Νιώθεις ότι η καθημερινότητα σε πνίγει και θα ήθελες μια μικρή αισιόδοξη αλλαγή να αλλάξει τη ρουτίνα σου;

Δεν περίμενα ποτέ πως θα μπορέσω να αγαπήσω τον εαυτό μου. Δεν πίστευα ποτέ πως αυτά που ψάχνω σε μια σχέση ήταν η ουσιαστική επικοινωνία και η αγάπη. Νόμιζα πως όταν μιλάς για σχέση αυτά συνεπάγονται. Τελικά κατάλαβα πως δεν πάει έτσι.

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Ο άνθρωπος δεν είναι πιστός. Αλλά ούτε και άπιστος. Δεν είναι φτιαγμένος ούτε για έναν άνθρωπο, ούτε για πολλούς. Είναι φτιαγμένος για να θέλει. Και αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα. Γιατί το «θέλω» δεν είναι σταθερό. Μετακινείται. Αλλάζει. Φθείρεται. Ανανεώνεται. Και καμία θεωρία σχέσεων δεν έχει καταφέρει να το δαμάσει πλήρως.

Το πρόβλημα πολλών ζηλιάρηδων είναι ότι δεν κατανοούν πως υπάρχει αγάπη χωρίς ζήλια. Γι' αυτούς η ζήλια αποτελεί απόδειξη αγάπης. Αν δεν υπάρχει ζήλια, δεν υπάρχει και αγάπη. Κατά κάποιον τρόπο, η ζήλια τους τους καθησυχάζει σε σχέση με τα συναισθήματά τους, ότι δηλαδή έχει μια διαβεβαίωση της αγάπης που τρέφουν για το άτομό του. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δημιουργείτε μια τέτοια σχέση;

Κάνε αυτό που αγαπάς ή αγάπα αυτό που κάνεις. Ευτυχία είναι να ζεις αυτό που ονειρεύεσαι. Αυτό λέγεται ευτυχία. Λέγεται ζωή. Λέγεται αγάπη. Λέγεται σκοπός ζωής, λόγος ύπαρξης. Λέγεται νόημα.

Ποια είναι η ερμηνεία της φράσης «κρατάς πισινή»; Έχουμε όλοι ακούσει αυτή την φράση, ειδικά όταν αυτή σχετίζεται με ερωτική σχέση. Η ετοιμολογία αυτής της έκφρασης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι περιγραφική.

Να μάθεις να φεύγεις από σχέσεις και από καταστάσεις που σε θίγουν...
Να μάθεις να φεύγεις από σχέσεις και καταστάσεις που θίγουν την αξιοπρέπειά σου και σε κάνουν να κλαις...

Νέο Online Σεμινάριο, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου "Στις σκιές του Έρωτα", από τις Εκδόσεις PSYCHOLOGY.GR

Σκέψεις πάνω στη συστημική ματιά της ντροπής.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα αθόρυβο, μα βαθιά μεταδοτικό. Δεν φωνάζει, αλλά απλώνεται. Δεν χτυπά την πόρτα, αλλά φωλιάζει μέσα στις σχέσεις, στους τρόπους που κοιταζόμαστε και μιλάμε.

Η μετάβαση από την ατομικότητα της εργένικης ζωής στη δυαδικότητα μιας σοβαρής δέσμευσης, αποτελεί έναν από τους πιο σύνθετους μετασχηματισμούς στην ενήλικη ζωή.

Πάντοτε η επιθυμία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου να ερωτευτεί αντιμετωπίζεται αρνητικά από την οικογένεια του ίδιου αλλά και ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Είναι γνωστή η κοινωνική κατακραυγή που υφίσταται ο άνθρωπος που ερωτεύεται ή επιθυμεί να βιώσει συντροφική σχέση σε πιο προχωρημένη ηλικία.

Οι παρακάτω σκέψεις αποτελούν αποτέλεσμα του εσωτερικού διαλόγου ενός έφηβου:

"Είμαι τρελός…. Δεν ξέρω γιατί…. Μερικές φορές ξυπνάω και νιώθω σαν να έχω τρελαθεί… άλλες ημέρες αισθάνομαι εξαντλημένος, να «σέρνομαι".. Δεν μου αρέσει καθόλου. Δεν νιώθω καλά…. Εύχομαι να μην έχω τρελαθεί… δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου».