Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Ανοίγεις μια πλατφόρμα γεμάτη επιλογές. Δεκάδες καινούργιες σειρές. Ταινίες που δεν έχεις δει ποτέ. Ιστορίες που σε περιμένουν. Και παρ’ όλα αυτά, μετά από λίγα λεπτά αναζήτησης, καταλήγεις να κάνεις κλικ σε κάτι που έχεις ήδη δει. Ξανά. Ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις τις ατάκες. Ξέρεις πώς τελειώνει. Και όμως, εκεί πηγαίνεις.

Αν χρησιμοποιείτε την αποφυγή για να μειώσετε τα αισθήματα άγχους που νιώθετε, τότε ίσως ήρθε η ώρα να ξανασκεφτείτε την πρακτική αυτή.
Αυτός ο τύπος δράσης είναι πιθανό να επιδεινώσει το άγχος σας μακροπρόθεσμα.

Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη ερώτηση της καθημερινότητάς μας. «Πώς είσαι;» Την ακούμε δεκάδες φορές μέσα στη μέρα και σχεδόν πάντα απαντάμε μηχανικά: «Καλά.» «Μια χαρά.»
«Δεν παραπονιέμαι.» Ή ίσως αφήνουμε έναν μικρό αναστεναγμό που υπονοεί όσα δεν λέγονται. Όμως όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτή την ερώτηση, τόσο πιο περίπλοκη μου φαίνεται.

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Πολλές φορές, το δύσκολο δεν είναι να βρούμε την αγάπη μέσα σε μια σχέση, αλλά να μπορέσουμε να την αντέξουμε και να την αποδεχτούμε.
Η εμπειρία μιας ρομαντικής σχέσης, εκτός από ενθουσιασμό και συναισθήματα ευφορίας, μπορεί να πυροδοτήσει φόβους και άγχη που σχετίζονται με την εγγύτητα.

Οι άνθρωποι με έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο προσπαθούν να αποφύγουν κάθε είδους πόνο. Αποφεύγουμε ή προσπαθούμε να διαχειριστούμε τόσο τον σωματικό όσο και τον ψυχικό πόνο.

Όλοι έχουμε δύο φωνές. Τη φωνή του εγώ και τη φωνή της ψυχής (γνωστή και ως έμπνευση, διαίσθηση, κοινή λογική, πνεύμα κ.λπ.) ή αλλιώς τη φωνή του φόβου και τη φωνή της αγάπης.

Πολλά παιδιά γελούν όταν οι γονείς τους τα επιπλήττουν ή τα κάνουν παρατήρηση σε έντονο ύφος. Συχνά τα παιδιά καταφεύγουν σε αυτή τη συμπεριφορά όχι για να εκνευρίσουν ή να προκαλέσουν ενόχληση στους γονείς τους, αλλά για να αποφύγουν τις συγκρούσεις. 

Τα επεισόδια ξεσπάσματος των παιδιών είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της γονικής μέριμνας. Είναι δύσκολο κανείς να τα κατανοήσει, δύσκολο να αποφευχθούν και ακόμα πιο δύσκολο να ανταποκριθούν οι γονείς αποτελεσματικά όταν συμβαίνουν. Και όταν αυτά εμφανίζονται με μεγάλη συχνότητα πέρα από το αναπτυξιακό στάδιο που αναμένονται (συνήθως στα δύο έτη) τότε μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα όχι μόνο για το παιδί αλλά και για τους γονείς που τα υπομένουν.

Στη σύγχρονη εποχή το άγχος είναι ένα συναίσθημα, που μπορεί κάποιος να εικάσει, πως το έχουν αισθανθεί όλοι. Όσοι το έχουν αισθανθεί λοιπόν, μπορούν με βεβαιότητα να σκεφτούν πόσο βάναυσο βίωμα είναι για την ζωή τους. Όμως είναι σημαντικό να σημειωθεί, πως έχει συμβάλει στην ιστορική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Προετοιμάζει το άτομο να εντοπίσει άμεσα κάποιον κίνδυνο και μπορεί να θεωρηθεί, ως ένας μηχανισμός επαγρύπνησης στην διάρκεια της ζωής του.

Ως κλειστό τραύμα κεφαλής ορίζεται το χτύπημα που δέχεται το άτομο στο κεφάλι, χωρίς να υπάρχει εμφανής βλάβη στο κρανίο ή συγκεκριμένο εγκεφαλικό τραύμα. Αυτό το είδος τραύματος συχνά έχει συνέπεια τη μετατόπιση ολόκληρου του εγκεφάλου μέσα στο κρανίο κατά τη διάρκεια του ατυχήματος, προκαλώντας εκτενή βλάβη.

Τι είναι αυτό άραγε που μας ωθεί να σκεφτούμε αρνητικά για ένα γονέα και τις πρακτικές του; Πόσο συχνά παρατηρείται σε ενήλικες, γονείς ή όχι, να σχολιάζουν το μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου ανθρώπου;

Σε αυτό το άρθρο θα συζητήσουμε για τα δυσάρεστα (και όχι αρνητικά, διότι μας είναι εν τέλει χρήσιμα) συναισθήματα τα οποία βιώνουν οι γονείς σε αυτό το ταξίδι της γονεϊκότητας.

Ως σχολική κοινωνική λειτουργός, σε συζητήσεις με γονείς στα σχολεία που δουλεύω, πάντα λαμβάνω αυτό το συναίσθημα του στρες που έχουν οι γονείς.

«Στις πρωτόγνωρες συνθήκες της πανδημίας, η ψυχολογική υποστήριξη προς τα παιδιά είναι αναγκαία για την διατήρηση της ισορροπίας και της συναισθηματικής υγείας ολόκληρης της οικογένειας. Ευχαριστούμε τους εθελοντές επιστήμονες για την ουσιαστική αρωγή τους», τόνισε ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, με αφορμή τη νέα υπηρεσία ψυχολογικής υποστήριξης που προστέθηκε στην Ανοιχτή Γραμμή Βοήθειας 1110.

Ένας στους 10 ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες παλεύει με την κατάθλιψη και τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα παραμένουν ένας συνηθισμένος τρόπος αντιμετώπισης της πάθησης.

Κάθε τόσο, κάποιος θεραπευόμενος, τελειώνοντας τη συνεδρία με ρωτάει τι δουλειά να πάρει για το σπίτι. Δε βρίσκω και τόσο παράξενο αυτό το αίτημα. Υπάρχουν θεραπευτικές μέθοδοι για τις οποίες η δουλειά στο σπίτι είναι μεγάλο μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας στο σύνολό της. Και επειδή οι περισσότεροι έχουμε συνηθίσει να έχουμε μαθήματα για διάβασμα από τότε που πηγαίναμε σχολείο, είμαστε μαθημένοι να το βλέπουμε ως ένα αναπόφευκτο κομμάτι της μαθησιακής διαδικασίας και της προόδου μας. 

Η συχνότητα των διαζυγίων στην Ελλάδα έχει παρουσιάσει αύξηση τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τα δεδομένα του 2022, η ακαθάριστη αναλογία διαζυγίων ήταν 1,8 διαζύγια ανά 1000 άτομα. Η τάση αυτή παρατηρείται και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου τα ποσοστά διαζυγίων είναι επίσης αυξημένα.

Όπως περιγράφεται σε όλες τις μελέτες που έχουν δημοσιευθεί έως σήμερα, σε περιόδους κρίσης όπως και η περίοδος που διανύουμε τούτο τον καιρό λόγω της πανδημίας του Covid-19, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση, ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο σπίτι, αλλά και ο φόβος μήπως κολλήσουμε τον ιό ή μήπως πεθάνουμε από αυτόν, μπορεί να μας οδηγήσει σε υψηλά επίπεδα στρες και κάποιες φορές στην εκδήλωση κρίσεων πανικού.

Στην Ελλάδα, η διαταραχή πανικού είναι εμφανής στο 6% του πληθυσμού. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αυτό το ποσοστό ανεβαίνει και μετρήσεις υποδεικνύουν ότι 1 στους 73 ανθρώπους πάσχει από αυτή τη διαταραχή. Το γυναικείο φύλο, συγκρατεί υψηλότερα ποσοστά από ότι το αντρικό. Παρόλα αυτά, οι άνδρες που εμφανίζουν διαταραχή πανικού, αυξάνονται συνεχώς.