Όταν η πίεση στο χώρο εργασίας φτάνει σε υπερβολικά επίπεδα και διαρκεί για πολύ χρόνο, οι άνθρωποι διαπιστώνουν την ύπαρξη μιας απειλής για την ευημερία ή τα συμφέροντά τους και στη συνέχεια, βιώνουν συναισθήματα όπως φόβο, θυμό ή άγχος.  

Η εργασία αποτελεί ένα από τα βασικά πλαίσια οργάνωσης της καθημερινότητας. Δίνει ρυθμό, δομή και κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα συνδέεται με την αίσθηση παραγωγικότητας και εξέλιξης. Για πολλούς ανθρώπους, είναι ένα σημαντικό κομμάτι ταυτότητας.

Η ψυχική υγεία και η ευεξία (wellbeing) των εργαζόμενων στην Ελλάδα βρέθηκαν στο επίκεντρο δεύτερης έρευνας που πραγματοποιήθηκε από την ΕΥ Ελλάδος, την Hellas EAP και το Εργαστήριο Πειραματικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μπορεί το φαινόμενο της εργασιακής εξουθένωσης (burnout) ή ακόμη και των «άστεγων με τα κοστούμια» -στελεχών επιχειρήσεων που δουλεύουν μέχρι πολύ αργά το βράδυ και καταρρέουν από την κούραση στον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι- να έχει ταυτιστεί περισσότερο με οικονομίες όπως αυτή της Ιαπωνίας, αλλά φαίνεται ότι η διαχείριση του εργασιακού άγχους, το οποίο δεν αποκλείεται να αποτελεί και πρόδρομο του burnout, βρίσκεται πολύ ψηλά στα ζητήματα, που απασχολούν και τους Ελληνες εργαζόμενους.

Οι γυναίκες,όταν είναι αγχωμένες, λαμβάνουν αποφάσεις με βάση το συναίσθημα: Mύθος

Ένα κλασικό ηθικό δίλλημα είναι το εξής: Θα σκοτώνατε ένα άτομο για να σώσετε πέντε; Bλέπετε ένα τραίνο να τρέχει στις ράγες κι αν τραβήξετε ένα μοχλό, μπορείτε να αλλάξετε την πορεία των βαγονιών, σώζοντας τα πέντε άτομα που στέκονται ανυποψίαστα στο δρόμο του.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, οι απαιτήσεις πολλές και το στρες… σχεδόν αυτονόητο. Πολλές φορές η καθημερινότητα φαίνεται να απαιτεί το μεδούλι μας, για να υπάρξουμε. 

Κάθε νέα χρονιά οι περισσότεροι από εμάς ξεκινάμε με τα νέα resolutions: να αθλούμαι περισσότερο, να διαβάζω περισσότερο, να κάνω περισσότερα πράγματα για εμένα… Κι όμως κάπως ξαφνικά φτάνει ο Απρίλης και εσύ βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο: μέσα στη ρουτίνα και το άγχος.

Η εφηβεία αντιπροσωπεύει ένα κρίσιμο στάδιο στη ζωή ενός ατόμου, που χαρακτηρίζεται από μια σειρά σημαντικών ψυχολογικών, συναισθηματικών και σωματικών εξελίξεων.

Η ευτυχία δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά ο τρόπος που ερμηνεύουμε αυτό που μας συμβαίνει. Εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, και η ικανότητά μας να επικεντρωθούμε σε αυτή την ερμηνεία είναι ζωτικής σημασίας για να μπορέσουμε να είμαστε ευτυχείς. Είναι σημαντική η ικανότητά σου να διαλέγεις. Να διαλέγεις την ευτυχία αντί τη δυστυχία.

Ο Σύλλογος Μερίμνας Ανηλίκων και Νέων προκηρύσσει θέσεις εργασίας στο πλαίσιο
υλοποίησης του έργου «Σταθμός Ασυνόδευτων Εφήβων 2018» του Υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης

Θα υποστηρίξουμε με οικονομία λόγου και παραδείγματα από αληθινές αφηγήσεις, την ανωτέρω άποψη.

Οι ηλικιωμένοι που είναι αισιόδοξοι άνθρωποι και τείνουν να βλέπουν τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων ζουν -συνήθως- περισσότερο, σύμφωνα με μία νέα ισραηλινή επιστημονική έρευνα, που έρχεται να επιβεβαιώσει ευρήματα προηγούμενων μελετών ότι η αισιοδοξία συνδέεται με καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία και, κατ' επέκταση, όπως δείχνουν τα νέα ευρήματα, με μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής.

Ο χρόνος που αντί να μετριέται σε μήνες, μετριέται σε βάρδιες.
Υπάρχουν επαγγέλματα που κουράζουν το σώμα και το πνεύμα και υπάρχουν επαγγέλματα που, σιωπηλά και αργά, αλλάζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο.

Βασισμένη στα πιο πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία και στην κλινική εμπειρία της Dr Vora, η Ανατομία του άγχους προσφέρει μια φρέσκια ματιά που έλειπε από τον χώρο της ψυχικής υγείας, μαζί με εφαρμόσιμες στρατηγικές βελτίωσης της διάθεσης.

Δεν είναι ασυνήθιστο, όταν όλα πάνε καλά να βιώνουμε μία διάχυτη και απροσδιόριστη ανησυχία πως αυτό θα είναι μόνο προσωρινό. Κάποιες φορές, αισθανόμαστε ότι όσο καλά κι αν είναι τα πράγματα στο παρόν, μία επικείμενη καταστροφή ή δυσάρεστη κατάσταση παραμονεύει.

Έφτασε η στιγμή. Οι μέρες μετρούν αντίστροφα και το χαρτί των εξετάσεων πλησιάζει. Το μυαλό τρέχει: «Κι αν δεν τα καταφέρω;», «Αν δεν γράψω όσο θέλω;», «Τι θα σκεφτούν οι άλλοι;». Είναι λες και ένας αριθμός – ο βαθμός σου – έχει γίνει καθρέφτης του εαυτού σου. Κι όμως… δεν είναι.

«Νιώθω» «Αισθάνθηκα» «Συγκινήθηκα». Φόβος, άγχος, αγωνία, προσμονή, εγρήγορση. Θυμός, αγανάκτηση, εκνευρισμός, οργή. Χαρά, υπερηφάνεια, αισιοδοξία, παρορμητισμός. Λύπη, απογοήτευση, πόνος, απελπισία. Ντροπή, κατωτερότητα, ενοχές. Αγάπη, πάθος, τρυφερότητα, στοργή. Συναισθήματα, χρώματα και αποχρώσεις. Χρωματίζουν τις πράξεις μας, αλλά και την καθημερινή ζωή μας. 

Η Μικροβιακή Πανδημία συνοδεύεται πάντα από μία σιωπηλή ψυχολογική πανδημία. Μάλιστα η δεύτερη διαρκεί περισσότερο καιρό αλλά μπορούμε να κάνουμε πολλά για να την αναχαιτίσουμε. Ο πόλεμος αυτός ξεκίνα πάντα απροσδόκητα ,τις περισσότερες φορές μας βρίσκει απροετοίμαστους ως κοινωνίες και ως άτομα.

«Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις» (Πάολο Κοέλιο)!
«Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει.  Όταν τα πράγματα πάνε καλά...κάτι θα πάει στραβά». (Νόμος του Μέρφυ)
«Οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι.

Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.