Η ζήλια… Ένα συναίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει, αλλά λίγοι παραδεχόμαστε. Μπορεί να ξεκινήσει με μια μικρή ανησυχία, ένα βλέμμα, μια αλλαγή στη συμπεριφορά του άλλου — και να εξελιχθεί σε καταιγίδα που θολώνει το μυαλό και πληγώνει την καρδιά.

Τα reality shows έχουν γνωρίσει μεγάλη δημοτικότητα, αποτελώντας πλέον ένα από τα είδη μιντιακού περιεχομένου με τη μεγαλύτερη (τηλε)θέαση και μία από τις πιο διαδεδομένες μορφές ψυχαγωγίας στη σύγχρονη κοινωνία, συναρπάζοντας το κοινό με τις δραματικές ιστορίες, τις συγκρούσεις και τη σχολιαστική τους απήχηση.

Αποτελεί πια καθημερινότητα της πλειοψηφίας των ανθρώπων να δίνουν πολύ ή λίγο από τον χρόνο τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είτε είναι αυτοί που παρακολουθούν κάτι είτε είναι αυτοί που «ανεβάζουν» κάτι για να το παρακολουθήσουν κάποιοι άλλοι.

Αναρωτιέμαι, άραγε πόσες γενιές αντρών δεν ανατράφηκαν με το κλισέ: «οι άνδρες δεν κλαίνε, μονάχα δακρύζουν…»; Η ευαισθησία, η συμπόνια, η εκδήλωση των συναισθημάτων, αυτά, δηλαδή, που για ένα κορίτσι είναι χάρισμα, ανέκαθεν στο αγόρι θεωρούνταν ελαττώματα και κυρίως «ξένα» και «παράταιρα».

Το κοινωνικό δίκτυο είναι μία ανεξάντλητη πηγή ανταλλαγής πληροφοριών, επικοινωνίας και ενημέρωσης. Ωστόσο, έχει διαπιστωθεί ότι αυτές του οι ιδιότητες πολλές φορές έχουν αρνητικό αντίκτυπο στις ερωτικές μας σχέσεις.

Ανάμεσα στους παράγοντες που επηρεάζουν έναν έφηβο στη λήψη μιας επαγγελματικής απόφασης σχετικά με τις σπουδές ή το επάγγελμα, περιλαμβάνεται πρωτίστως το οικογενειακό περιβάλλον μέσω του οποίου μεταβιβάζονται πρότυπα προς μίμηση και υιοθετούνται επαγγελματικοί ρόλοι.

Τι σημαίνει τελικά να αγαπάμε τον εαυτό μας; Τι σημαίνει να αγαπάμε το σώμα μας; Τι σημαίνει να φροντίζουμε το σώμα μας; Και πότε τελικά ξεπερνάμε τα όρια της φροντίδας και γίνεται εμμονή;

Τι νόημα έχει η κατάθλιψη τελικά; Γιατί να μου συμβαίνει; Θέλουμε διακαώς να την εκδιώξουμε από τη ζωή μας και όλο νιώθουμε να μας τρώει λίγο λίγο, κάθε μέρα, σαν τη σκουριά το σίδερο.

Αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε στην Πύλη Ψυχολογίας και στη Χρύσα Πράντζαλου, ο Ευάγγελος Ζουμπανέας, διατολόγος, διατροφολόγος και ιδρυτής του Ελληνικού Κέντρου Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών, ΚΕΑΔΔ. 

Ο φόβος παραλύει, ο φόβος μουδιάζει, ο φόβος μας κάνει να αμφισβητούμε τον εαυτό μας και τις ικανότητές μας.

Να σε φροντίζεις! Στόχος 2022; Στόχος της ζωής μας;
Μάλλον το δεύτερο προφανέστατα, όμως δεδομένων των συνθηκών θα πρότεινα να εστιάσουμε στο 2022 αρχικά και να πειραματιστούμε για όλα όσα μας έλειψαν, για όλα όσα δεν είχαμε το περιθώριο να κάνουμε και σταδιακά να προσπαθήσουμε να τα εντάξουμε στην καθημερινότητά μας.

Στην Ιαπωνία μια γνωστή τεχνική επισκευής σπασμένων αντικειμένων είναι το κιντσούγκι, μέσω του οποίου τα πορσελάνινα αντικείμενα επιδιορθώνονται με χρυσό, πλατίνα  και ασήμι.

Υγιεινή διατροφή. Την ακούμε και τη διαβάζουμε συνεχώς, ενίοτε προσπαθούμε να την ακολουθήσουμε για να αποκτήσουμε ένα καλίγραμμο σώμα και να βελτιώσουμε την διάθεση ή την ψυχολογία μας. Τι γίνεται όμως όταν η υγιεινή διατροφή γίνεται εμμονή; Τι συμβαίνει όταν βλέπουμε σαν «εχθρούς» συγκεκριμένες ομάδες τροφίμων και τις αποκλείουμε για χρόνια από τη διατροφή μας;

Ένα σημαντικό στοιχείο που κρατάει τους ανθρώπους “κλειδωμένους”, είναι η πεποίθησή τους πως ο αληθινός τους εαυτός - ο εσωτερικός εαυτός, ο εαυτός που έχουν κρύψει από τους άλλους - δεν αξίζει την αγάπη. Είναι αρκετά εύκολο να εντοπίσουμε την προέλευση αυτού του συναισθήματος. Το αυθόρμητο συναίσθημα ενός παιδιού, η πραγματική του ιδιοσυγκρασία, συχνά αποδοκιμάζονται από τους γονείς και άλλα σημαντικά για το παιδί πρόσωπα.

Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα τραύμα που μπορεί να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στα θύματα. Είναι διαπροσωπικής και σεξουαλικής φύσης και πιο συχνά διαπράττεται από άτομα γνωστά στο παιδί και συχνά, τα οποία εμπιστεύονται.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν  λανθασμένα ότι δεν είναι «ψυχικά δυνατοί».
Άλλοι μπορεί να φοβούνται μήπως δεν «φανούν» ψυχικά δυνατοί στο περιβάλλον τους. Η αυτοεικόνα μας «σχηματίζεται» ως ένα σχετικά σταθερό «νοητικό σχήμα» από τον εγκέφαλο,μέσα από δύο παράγοντες.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε εκ φύσεως την τάση να συγκρινόμαστε με τους άλλους. Μετράμε συνεχώς την κοινωνική θέση των ανθρώπων, τα επίπεδα σεβασμού και προσοχής που απολαμβάνουν και παρατηρούμε τυχόν διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά που έχουμε και σ’ εκείνα που έχουν. 

Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε στα παιδιά ζητήματα που αφορούν το σώμα μας και την διατροφή έχουν μεγαλύτερη σημασία από όση νομίζουμε. Το τι λέμε και πως το λέμε μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη ή μη κάποιας διατροφικής διαταραχής.

Η ψυχοθεραπεία είναι ένα μαγικό ταξίδι, ένας δρόμος που βοηθάει τον θεραπευόμενο να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του, μία σχέση με τον θεραπευτή του, που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και στην ουσιαστική επικοινωνία..

Κάποιοι από τους νόμους της δύναμης
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν υψώνουν ποτέ τη φωνή τους, δεν επιδεικνύουν την εξυπνάδα τους, δεν νιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν. Και όμως, όταν φεύγουν από το δωμάτιο, τους θυμόμαστε.