Το ταξίδι δεν είναι απλώς μία αλλαγή τοποθεσίας. Δεν είναι μόνο ένα εισιτήριο, μια βαλίτσα και ένας προορισμός. Είναι κάτι βαθύτερο, πιο ουσιαστικό και πολλές φορές πιο θεραπευτικό απ’ όσο φανταζόμαστε.

 «Ίδιος/α ο πατέρας σου/ η μητέρα σου», «Κατά μάνα κατά κύρη». Δύο φράσεις που ο κάθε άνθρωπος έχει σίγουρα ακούσει κατά τη διάρκεια της ζωής του, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν περηφάνεια αλλά και δυσαρέσκεια, αναλόγως την συνθήκη στην οποία θα ακουστούν. Κατά πόσο όμως, οι λαϊκές φράσεις αυτές έχουν επιστημονική βάση;

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο η καθημερινότητα, όσο και η κοινωνικοποίηση των παιδιών, γίνεται όλο και πιο συνδεδεμένη με την τεχνολογία. Αυτό ενδέχεται να δημιουργήσει μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα, ως προς τις νόρμες και τα πρότυπα αλληλεπίδρασης και δημιουργίας διαπροσωπικών σχέσεων στο μέλλον.

Τι είναι τα προσωπικά όρια;  Τα προσωπικά μας όρια είναι εκείνα που καθορίζουν τον προσωπικό μας χώρο και κρατούν τους άλλους μακριά από αυτό. Μας διαχωρίζουν από τους άλλους και προστατεύουν την ακεραιότητα μας βοηθώντας μας να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας και προστατεύοντάς μας από την παραβίαση και την εκμετάλλευση των άλλων.

Μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου είναι η στιγμή της ονοματοδοσίας του, όχι τόσο για τη σημασία του ονόματος αυτού καθ’ εαυτού αλλά για τη συμβολική λειτουργία του. Τι μπορεί να ενυπάρχει σε ένα όνομα; Λίγα φανερά και πολλά περισσότερα κρυφά στοιχεία, μια στιγμή συνάντησης του παρελθόντος με το παρόν.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που υποστηρίζουν πως αναζητούν σχέση, στην πραγματικότητα αποζητούν αληθινή και διαρκή αγάπη. Θέλουν ένα πρόσωπο που θα ανταποκριθεί στις βαθύτερες προσδοκίες τους και θα τους ανταποδώσει την αγάπη αυτή.  Όταν η προσπάθειά τους δεν αποδίδει, συνεχίζουν να προσπαθούν να βελτιωθούν οι ίδιοι, ώστε να βρουν αυτό το μοναδικό πρόσωπο και να καταλάβουν, γιατί δεν το έχουν βρει μέχρι στιγμής. 

Η αποδοχή σαν έννοια είναι πολυδιάστατη και δεν αρκεί απλά να την επικαλούμαστε δίχως να καταλαβαίνουμε ακριβώς το νόημά της.

Σε συνεξαρτώμενες σχέσεις πιστεύουμε ότι πρέπει να βοηθήσουμε τους άλλους να αποφύγουν τις συνέπειες, να τους γλιτώσουμε από δυσάρεστες συνέπειες.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος φοράει το καλό του χαμόγελο. Στολίζει το σπίτι, ανάβει λαμπάκια, ψήνει κουραμπιέδες, κάνει σχέδια για τραπέζια και ανταμώματα.

Ένας ασθενής στο νοσοκομείο έπειτα από τη χορήγηση ενός ραδιενεργού φαρμάκου χρειάζεται να μείνει σε απόσταση ασφαλείας για κάποιο διάστημα από οποιαδήποτε επαφή. Ένα τοίχος μολύβου υψώνεται για να προστατεύσει τους γύρω του από τη ραδιενέργεια.

Όταν αναφέρομαι στη διαίσθηση, απογοητεύω μερικούς, επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η διαισθητική ή συμβολική όραση δεν είναι χάρισμα, αλλά ικανότητα που βασίζεται στην αυτοεκτίμηση.

Η Κλαίρη έμεινε στη Σουηδία αυτό το Πάσχα. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ούτε ήταν κάτι που δεν είχε υπολογίσει. Η δουλειά, η απόσταση, οι ρυθμοί της νέας της ζωής οδήγησαν σε μια απόφαση που φαίνεται να ανήκει στην καθημερινότητα πολλών ανθρώπων.

Tο όνομα που δίνουμε σε μια κατάσταση,είναι η βάση για την ανάπτυξη μιας εποικοδομητικής αντιμετώπισής της, γιατί τα θέματα πρέπει να λύνονται αφού πρώτα προσδιοριστούν.

Το νευρικό μας σύστημα δεν αντέχει την απορρύθμιση χωρίς ελπίδα. Δεν αντέχει το ερέθισμα χωρίς επιστροφή. Δεν αντέχει την έκθεση χωρίς αγκύρωση. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο σχέσης, δομημένο εξελικτικά για να ρυθμίζεται εντός ασφαλών δεσμών (Schore, 2003).

Δίνουμε νόημα στη συμπεριφορά κάποιου, ανάλογα με τη σχέση που έχουμε μαζί του. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι απλό: πιάνουμε μια πράξη και την κάνουμε “απόδειξη”. 
Λέμε: «έκανε αυτό… άρα είναι αυτό». 

Η σύγχρονη εποχή της ψηφιακής συνδεσιμότητας έχει μεταμορφώσει ριζικά το τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων.

Σε μια μακρινή χώρα, πέρα από βουνά και θάλασσες, όπου οι ψυχές των ανθρώπων ήταν σαν αστραφτεροί καθρέφτες, ικανοί να αντανακλούν κάθε συναίσθημα και κάθε σκέψη, υπήρχαν δύο αδέλφια. Δεν ήταν συνηθισμένα παιδιά, αλλά πλάσματα του ίδιου του Γέλιου, γεννημένα από την αέναη κίνηση της χαράς και της θλίψης.

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Δίνω και παίρνω – δύο έννοιες τόσο οικείες αλλά και τόσο παρεξηγημένες. Μέσα στη ζωή είναι και το να δίνεις, να προσφέρεις, να βοηθάς, να φροντίζεις και το να παίρνεις, να δέχεσαι βοήθεια, φροντίδα, αγάπη.