Νέα αρχή... Νέα σχολική χρονιά... Νέα καθήκοντα.... Νέες δραστηριότητες.... Νέα τάξη του παιδιού μου...
Σκέψεις και προσδοκίες διακοπών και αναμενόμενες ερωτήσεις όπως «ξεκουράστηκες, χαλάρωσες, μειώθηκε το άγχος σου, είσαι καλύτερα;»

Και εκεί που νιώθουμε ότι ευτυχώς έχουμε το δικαίωμα να χαλαρώσουμε, μας χτυπάει την πόρτα. Το όνομά της; Κρίση πανικού! Σωματοποίηση!

Η έλλειψη ποιότητας στην εργασία μας, μπορεί να συνδεθεί με υψηλότερα επίπεδα επαγγελματικού άγχους, εξουθένωσης και στρες, τα οποία οδηγούν σε χαμηλότερη εργασιακή απόδοση και φυσικά έχουν επιζήμια αποτελέσματα στους οργανισμούς.

Τελειότητα ή τελειοθηρία, άραγε; Όπως και να το ορίσουμε όμως οι διακοπές είναι μία περίοδος που περιμένουμε οι περισσότεροι. 

Από μικρή ηλικία, πολλοί μεγαλώνουμε με φράσεις όπως «Κλαις; Θα σου δώσω εγώ λόγο να κλάψεις!» ή «Μην κλαις, οι άντρες δεν κλαίνε». Αυτές οι κοινωνικές εντολές εκπαιδεύουν τον άνθρωπο να θεωρεί το κλάμα αδυναμία, ακατάλληλη έκφραση ή σημάδι ευαλωτότητας.

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε ένα βράδυ, παρέα με pop corn, βλέποντας Harry Potter με τα παιδιά μου.

Τι σημαίνει τελικά να αγαπάμε τον εαυτό μας; Τι σημαίνει να αγαπάμε το σώμα μας; Τι σημαίνει να φροντίζουμε το σώμα μας; Και πότε τελικά ξεπερνάμε τα όρια της φροντίδας και γίνεται εμμονή;

«Εικοσάρι είσαι... Μην κλέβεις τον εαυτό σου»... μου είπε η προπονήτριά μου στην καθιερωμένη μας προπόνηση και εκείνη τη στιγμή αυτόματα γεννήθηκε στο μυαλό μου το επόμενό μου άρθρο... Εικοσάρι είσαι...

Η μητρότητα έχει εξιδανικευτεί στη σύγχρονη κοινωνία ως η απόλυτη και ανώτερη εμπειρία για κάθε γυναίκα.

Αν με ρωτούσες τι μήνυμα θα ήθελα να δώσω στον εαυτό μου όταν ήταν 18 χρονών αυτό θα ήταν... να είσαι πιο δυνατή από τις δικαιολογίες σου... και τελικά νομίζω ότι αυτό είναι ίσως το πιο ισχυρό μήνυμα για το 2024...

Υπάρχουν άνθρωποι που όλοι θεωρούν δεδομένο ότι θα αντέξουν. Είναι εκείνοι που παραμένουν ψύχραιμοι όταν οι άλλοι δυσκολεύονται, που αναλαμβάνουν ευθύνες χωρίς να το σκέφτονται πολύ, που βρίσκουν τρόπο να στηρίξουν τους γύρω τους ακόμη κι όταν μέσα τους νιώθουν εξαντλημένοι.

Οι προσδοκίες των γιορτών είναι ένα κεφάλαιο μέσα στον καθένα μας, άλυτο, άτυπο και συχνά ανικανοποίητο ή σε άμεση συσχέτιση με την ψυχική μας κατάσταση, με το άγχος, με τη θλίψη και με τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μας.

Τα Χριστούγεννα είναι συνήθως συνώνυμα της χαράς, των εορτών, και της κοινωνικής σύνδεσης. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, η περίοδος αυτή μπορεί να είναι γεμάτη στρες, πίεση και συναισθηματικές δυσκολίες.

Πολλές φορές οι ανάγκες μας δεν βρίσκουν την ικανοποίηση ή την εκπλήρωση που ζητούν. Κάτι τέτοιο είναι εντάξει αφού δεν είναι εφικτό, πάντα, είτε να έχουμε αυτό που θέλουμε είτε τα πράγματα να εξελίσσονται και να συμβαίνουν με τη ροή που επιθυμούμε ή έχουμε προγραμματίσει.

Ωστόσο, οι καταστάσεις αρχίζουν να γίνονται πιο περίπλοκες όταν οι ανάγκες μας βρίσκουν «τοίχο» στις ανάγκες των άλλων.

Να ανέχεσαι; Να αντέχεις; Να συμβιβάζεσαι; Να συμμορφώνεσαι; Και αν δεν ανέχεσαι και δεν αντέχεις; Και αν δεν συμβιβάζεσαι και δεν συμμορφώνεσαι;
Υπάρχει τίμημα που πληρώνεις;

Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε χαρακτήρας. Μερικές φορές είναι επιβίωση. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει φράσεις όπως: «είναι κακό παιδί», «είναι κακός άνθρωπος», «είναι κακό σκυλί»;

Όχι να λες σε αυτούς που θεωρούν δεδομένη την παρουσία σου... Όχι να λες σε αυτούς που θεωρούν δεδομένη την επιπρόσθετη εργασία σου, χωρίς να την αξίζουν, χωρίς να την επιβραβεύουν, χωρίς να τη ζητάνε.

Αν αναζητήσουμε τον ορισμό του, με τον όρο χρόνιο πόνο νοείται ο πόνος που επιμένει πέραν του χρονικού διαστήματος που απαιτείται τυπικά για την ολοκλήρωση της επούλωσης του τραύματος, για την αποδρομή μιας οξείας ασθένειας 

Στη σύγχρονη πραγματικότητα,  με τους γρήγορους ρυθμούς και τις προσδοκίες για αειφόρο ανάπτυξη, η επίτευξη ισορροπίας ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή φαντάζει σε πολλές περιπτώσεις ένα άπιαστο όνειρο.

Τα συναισθήματα ποικίλλουν σε ένα ευρύ φάσμα, από πολύ ανεπαίσθητα, ήπια ή φευγαλέα έως έντονα φορτισμένα, ισχυρά ή επίμονα.