Τι είναι αυτό άραγε που μας ωθεί να σκεφτούμε αρνητικά για ένα γονέα και τις πρακτικές του; Πόσο συχνά παρατηρείται σε ενήλικες, γονείς ή όχι, να σχολιάζουν το μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου ανθρώπου;

Ένα ερώτημα, το οποίο απασχολεί πολλά ζευγάρια που αντιμετωπίζουν προβλήματα είναι το αν πρέπει να μείνουν μαζί για τα παιδιά ή όχι. Έρευνες υποστηρίζουν πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μονογονεϊκές οικογένειες εμφανίζουν περισσότερα συμπεριφορικά προβλήματα, που σχετίζονται κυρίως με ζητήματα ελλιπούς αυτοπεποίθησης ή αυξημένης επιθετικότητας, σε σχέση με παιδιά που μεγαλώνουν παρουσία και των δύο γονέων (Dr. Usakli et al., 2013).

Τι πραγματικά πληγώνει τα παιδιά και πώς η συναισθηματική αποκατάσταση τα προστατεύει; Στην κλινική πράξη συναντώ συχνά γονείς που εκφράζουν έντονη ανησυχία για τις συγκρούσεις που συμβαίνουν μπροστά στα παιδιά τους. «Μαλώσαμε δυνατά», «Υψώσαμε τον τόνο», «Μας άκουσε» κ.α.

Η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται συχνά ως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κοινωνικές προσδοκίες, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια συζητιέται ανοιχτά: η αίσθηση ότι ο εαυτός, όπως τον γνωρίζαμε, έχει αρχίσει να εξαφανίζεται.

Ως σχολική κοινωνική λειτουργός, έχω κάνει αυτή τη δύσκολη συζήτηση με τους γονείς, που αφορά στη χρήση της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων, πολλές φορές.

Σε αυτό το άρθρο θα συζητήσουμε για τα δυσάρεστα (και όχι αρνητικά, διότι μας είναι εν τέλει χρήσιμα) συναισθήματα τα οποία βιώνουν οι γονείς σε αυτό το ταξίδι της γονεϊκότητας.

Ως σχολική κοινωνική λειτουργός, σε συζητήσεις με γονείς στα σχολεία που δουλεύω, πάντα λαμβάνω αυτό το συναίσθημα του στρες που έχουν οι γονείς.

Η γονεϊκή υπερηφάνεια, παράγοντας που ιστορικά συνδέεται με την ενίσχυση της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού, στη σύγχρονη εποχή της υπερσυνδεσιμότητας διατρέχει κίνδυνο να μετατραπεί σε εργαλείο αυτοπροβολής.

Ως εφηβεία ορίζεται το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να πραγματοποιηθούν οι αλλαγές ενός ατόμου από παιδί σε νεαρό ενήλικα. Ηλικιακά αυτό ορίζεται από 12 έως 18 ετών αν και μερικές φορές παρατηρείται αυτό που ονομάζεται πρόωρη εφηβεία (9-12 ετών) ή όψιμη εφηβεία (18-21 ετών).

Η γονική αποξένωση, όπως αναφέρεται σε αυτό το κείμενο, δεν αφορά σε «σύνδρομο» ούτε σε διαταραχή του παιδιού. Αφορά στο κοινωνικό φαινόμενο. Πρόκειται για τις συστηματικές και χειριστικές συμπεριφορές ενός γονέα που αποξενώνουν το παιδί από τον άλλον γονέα. Δεν είναι περιθωριακό ζήτημα. Είναι μια πραγματικότητα που βιώνεται από χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα.

Η γονική αποξένωση αποτελεί ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πεδία της σύγχρονης ψυχολογίας και της ψυχοδικαιικής πρακτικής. Η έννοια χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει περιπτώσεις στις οποίες ένα παιδί απορρίπτει έναν γονέα, χωρίς εμφανή επαρκή αιτιολόγηση. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε ενιαίο ορισμό, ούτε σε κοινά αποδεκτά κριτήρια αξιολόγησης.

Έχεις φτάσει σε μια ηλικία που θεωρείται αναμενόμενο να έχεις βρει τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις και ποιες είναι οι ανάγκες σου. Αλλά είσαι σήμερα εδώ, έχοντας ξεπεράσει την εφηβική ηλικία και ίσως πολύ πιο πέρα από αυτήν, και δεν ξέρεις ποιος είσαι.

Το ΔΙ.ΚΕ.Ψ.Υ, προσκαλεί όλους τους γονείς και εκπαιδευτικούς σε μια ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ομιλία με θεματική: «Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση παιδιών 0-12 ετών».

Το διαζύγιο είναι ένα πολύ δύσκολο στάδιο για όλη την οικογένεια. Είναι μία μεγάλη αλλαγή η οποία φέρνει μαζί μία σειρά απωλειών και πολλές δυσκολίες ειδικά τον πρώτο καιρό, για όλα τα μέλη. Ακόμα και το πιο ομαλό διαζύγιο θα έχει αντίκτυπο σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Όλοι οι εμπλεκόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με αλλαγές και απώλειες και καλούνται να προσαρμοστούν σε μία νέα κατάσταση.

«Για το καλό των παιδιών», «για να μη στενοχωρηθούν», «για να μη νιώθουν μειονεκτικά έναντι των άλλων παιδιών» αλλά και «για να μη τα χάσουν» είναι μερικοί από τους λόγους που πολλά παντρεμένα ζευγάρια σιωπηρά συναποφασίζουν, όπως λένε, να μην πάρουν διαζύγιο ενώ όμως είναι σίγουροι ότι η ιστορία του γάμου τους έλαβε τέλος. Ωφελεί, όμως, αυτό τελικά τα παιδιά; Και κατά πόσο συμβάλλει στη διατήρηση της ψυχικής ηρεμίας που τόσο έχουν ανάγκη;

Έχετε παρατηρήσει περιπτώσεις όπου τα μικρά παιδιά προσκολλώνται στη μητέρα τους όταν εκείνη φεύγει για τη δουλειά ή κλαίνε όταν τα αφήνουν σε μπέιμπι σίτερ; Αυτές οι καταστάσεις δυσκολεύουν τόσο τα παιδιά όσο και τους γονείς. Το άγχος αποχωρισμού θα υποχωρήσει καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αποκτούν σιγουριά για τις δυνάμεις τους.

Ας διδάξουμε στα παιδιά μας ποιο είναι το αληθινό νόημα των γιορτών, αυτό της προσφοράς!
Ρωτήστε τα παιδιά “ποιοι είναι μερικοί τρόποι που μπορούμε να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας π.χ. την οικογένεια, τους φίλους, τους γείτονες, την κοινότητα, τον κόσμο μας κατά τη διάρκεια των γιορτών;”. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να εμπνευστούν με δικές τους ιδέες.

'Ό,τι χρειάζεται η ψυχή ενός παιδιού είναι το φως του ηλίου, τα παιχνίδια, το καλό παράδειγμα και λίγη αγάπη'' - Φ. Ντοστογιέφσκυ, «Αδερφοί Καραμαζώφ»

Μήπως μεγάλωσες και εσύ με γονείς που ήταν απόμακροι; Δύστροποι; Εγωκεντρικοί; Απορριπτικοί; Ελεγκτικοί; Επικριτικοί; Μη-διαθέσιμοι;

Όσο περισσότερο κάποιος δρα μέσα από εθιστικά μοτίβα τόσο πιο δύσκολο είναι να σταματήσει. Όταν είναι μικρό το παιδί το να του δίνουμε αφθονία ηλεκτρονικών παιχνιδιών και δώρων ξεκινάει τη διαδικασία (εθισμού). Στην πραγματικότητα τα μικρά παιδιά απολαμβάνουν εξίσου αν όχι περισσότερο όσο απλά πράγματα ή αντικείμενα. Ένα ξύλινο κουτάλι, το κουτί από ένα παιχνίδι, παρά το ίδιο το παιχνίδι.