Ακρόαση άρθρου......
Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR
Όταν το «ναι» γίνεται πιο εύκολο από το να αντέξουμε τη δυσαρέσκεια του άλλου.
«Ναι, εντάξει, θα το κάνω».
Το λέμε ενώ μέσα μας ξέρουμε ότι δεν θέλουμε. Ή ότι δεν προλαβαίνουμε. Ή ότι έχουμε ήδη κουραστεί αρκετά. Κι όμως, πριν προλάβουμε να σκεφτούμε τι χρειαζόμαστε εμείς, έχουμε ήδη σκεφτεί τον άλλον. Μήπως στενοχωρηθεί; Μήπως παρεξηγηθεί; Μήπως θυμώσει; Μήπως θεωρήσει ότι δεν είμαστε αρκετά διαθέσιμοι ή ότι δεν τον νοιαζόμαστε.
Κάποιες φορές το «ναι» γίνεται ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγουμε κάτι που μας δυσκολεύει πολύ περισσότερο: την ιδέα ότι ο άλλος μπορεί να απογοητευτεί μαζί μας.
Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε γιατί μας επηρεάζει τόσο πολύ η πιθανότητα αυτή. Για κάποιους ανθρώπους, η δυσαρέσκεια του άλλου μοιάζει σχεδόν απειλητική. Μια διαφορετική γνώμη, μια σιωπή ή μια αλλαγή στον τόνο της φωνής μπορεί να δημιουργήσει αμέσως την ανάγκη να διορθώσουν κάτι, να εξηγήσουν περισσότερο ή να υποχωρήσουν.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα: πόσο από αυτό που πιστεύουμε ότι θέλει ο άλλος το έχει πραγματικά ζητήσει και πόσο το έχουμε συμπληρώσει εμείς;
Όταν προσπαθούμε να προβλέψουμε την αντίδραση του άλλου
Πριν ακόμη μιλήσει ο άλλος, μπορεί να έχουμε ήδη αποφασίσει τι θα αισθανθεί.
- «Αν δεν πάω, θα απογοητευτεί».
- «Αν του πω ότι δεν μπορώ, θα νομίσει ότι δεν τον υπολογίζω».
- «Αν διαφωνήσω, μπορεί να θυμώσει».
- «Αν επιλέξω αυτό που θέλω εγώ, ίσως τον πληγώσω».
Και έτσι αρχίζουμε να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας όχι τόσο σε αυτό που ο άλλος μας έχει δείξει ή ζητήσει, αλλά σε αυτό που φοβόμαστε ότι θα συμβεί.
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.
Μερικές φορές, βέβαια, ο φόβος μας επιβεβαιώνεται. Οι άνθρωποι πράγματι μπορεί να απογοητευτούν, να θυμώσουν ή να διαφωνήσουν μαζί μας. Όμως δεν είναι το ίδιο να γνωρίζουμε τι αισθάνεται ο άλλος και να προσπαθούμε να το προβλέψουμε.
Μπορεί να ακούμε μια σιωπή και να σκεφτόμαστε ότι ο άλλος θύμωσε, ενώ απλώς είναι κουρασμένος. Μπορεί να βλέπουμε μια αλλαγή στον τόνο της φωνής και να θεωρούμε ότι τον απογοητεύσαμε, ενώ εκείνος μπορεί να σκέφτεται κάτι εντελώς διαφορετικό.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι προσπαθούμε να καταλάβουμε τους άλλους. Αυτό είναι μέρος της σχέσης. Το πρόβλημα αρχίζει όταν θεωρούμε τη δική μας υπόθεση βεβαιότητα.
Όταν το παρελθόν μπαίνει μέσα στο παρόν
Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να σχετιζόμαστε με τους άλλους δεν μένει πίσω μας. Μπορεί να επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις σημερινές μας σχέσεις.
PRO PSYCHOLOGY: Επαγγελματική Κοινότητα Ειδικών Ψυχικής Υγείας
Περιλαμβάνει ομάδες εποπτείας ανά ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, ομάδες εποπτείας ανά επαγγελματικό αντικειμένο και πληθυσμό, επιμορφωτικά σεμινάρια εξειδίκευσης, Ομάδες συνάντησης για σύνδεση και δικτύωση, Mentoring για ψυχοθεραπευτές που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην άσκηση του επαγγέλματος..
Αν κάποιος έχει μεγαλώσει με την αίσθηση ότι πρέπει να είναι καλός, πρόθυμος, ήρεμος ή να μην προκαλεί στενοχώρια για να είναι αποδεκτός, μπορεί ως ενήλικας να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στη δυσαρέσκεια των άλλων.
Μπορεί να έχει μάθει να παρατηρεί πολύ προσεκτικά τις αντιδράσεις τους. Να καταλαβαίνει από μια έκφραση ή έναν τόνο φωνής ότι «κάτι δεν πάει καλά». Να προσπαθεί να προλάβει τη δυσαρέσκεια πριν ακόμη εκφραστεί.
Αυτός ο τρόπος λειτουργίας κάποτε μπορεί να ήταν χρήσιμος. Σήμερα όμως μπορεί να κάνει δύσκολο το να ξεχωρίσει κανείς τι συμβαίνει πραγματικά από αυτό που φοβάται ότι θα συμβεί.
Και τότε το παρελθόν μπορεί να χρωματίζει το παρόν. Δεν βλέπουμε μόνο τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας· βλέπουμε και όσα έχουμε μάθει να περιμένουμε από τους ανθρώπους.
Μερικές φορές δίνουμε στον άλλον τα δικά μας συναισθήματα
Υπάρχει και κάτι ακόμη που μπορεί να συμβαίνει. Μπορεί να θεωρούμε ότι ο άλλος θα αισθανθεί όπως θα αισθανόμασταν εμείς στη θέση του.
Αν για μένα μια διαφωνία σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση, μπορεί να φοβάμαι ότι το ίδιο σημαίνει και για τον άλλον. Αν εγώ δυσκολεύομαι πολύ όταν κάποιος δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που χρειάζομαι, μπορεί να θεωρώ ότι και ο άλλος θα πληγωθεί βαθιά αν δεν ανταποκριθώ σε εκείνον.
Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μπορεί έτσι να αποδίδουμε στον άλλον δικούς μας φόβους, ευαισθησίες ή προσδοκίες.
Και τότε μπορεί να προσπαθούμε πολύ να προστατεύσουμε τον άλλον από μια απογοήτευση που ίσως δεν αισθάνεται καν με τον τρόπο που φανταζόμαστε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι «τα φανταζόμαστε όλα». Σημαίνει ότι χρειάζεται να αφήνουμε χώρο και για το ενδεχόμενο να μην ξέρουμε.
Μου έχει πραγματικά δείξει ο άλλος ότι θα απογοητευτεί ή φοβάμαι εγώ ότι θα απογοητευτεί;
Η διαφορά μπορεί να μοιάζει μικρή, αλλά στην πραγματικότητα αλλάζει πολύ τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε μέσα στις σχέσεις μας.
Όταν χάνουμε την επαφή με το δικό μας «θέλω»
Όταν προσπαθούμε διαρκώς να μην απογοητεύσουμε τους άλλους, κάποια στιγμή μπορεί να δυσκολευτούμε να ακούσουμε τη δική μας επιθυμία.
Το «Τι θέλω εγώ;» μπορεί να περάσει σε δεύτερο πλάνο και να προηγούνται ερωτήσεις όπως:
- «Πώς θα το πάρουν;»
- «Θα τους αρέσει;»
- «Θα συμφωνήσουν;»
- «Θα στενοχωρηθούν;»
Αυτό μπορεί να συμβαίνει ακόμη και σε σημαντικές αποφάσεις της ζωής. Στη δουλειά που επιλέγουμε, στη σχέση που συνεχίζουμε, στον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε ή σε μια απόφαση που αναβάλλουμε επειδή φανταζόμαστε ήδη ποιος θα δυσαρεστηθεί.
Κάποια στιγμή μπορεί να διαπιστώσουμε ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς, αλλά δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε στο τι θέλουμε εμείς.
Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάμε τους ανθρώπους μας ή ότι πρέπει να αδιαφορούμε για τα συναισθήματά τους. Σημαίνει ότι η σχέση δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην προσπάθειά μας να μην τους δυσαρεστήσουμε ποτέ.
Η απογοήτευση του άλλου δεν είναι πάντα κάτι που πρέπει να αποτρέψουμε
Ο άλλος μπορεί να απογοητευτεί επειδή είχε μια διαφορετική προσδοκία. Μπορεί να στενοχωρηθεί επειδή ήθελε κάτι διαφορετικό από εμάς. Μπορεί ακόμη και να διαφωνήσει.
Αυτό είναι μέρος των ανθρώπινων σχέσεων.
Το να σεβόμαστε τα συναισθήματα του άλλου δεν σημαίνει ότι μπορούμε ή ότι χρειάζεται να τα προλάβουμε όλα. Ούτε μπορούμε να ξέρουμε πάντα τι αισθάνεται αν δεν του αφήσουμε χώρο να μας το δείξει ή να μας το πει.
Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται κάποιες φορές να κάνουμε μια μικρή παύση πριν προσαρμοστούμε στις ανάγκες του άλλου και να αναρωτηθούμε: Τι ξέρω πραγματικά; Τι μου έχει δείξει ο άλλος και τι υποθέτω εγώ; Αυτό που φοβάμαι ότι θα νιώσει, μου το έχει πει ή το έχω ήδη αποφασίσει μέσα μου;
Και, ίσως το πιο δύσκολο: Αν πράγματι απογοητευτεί, μπορώ να αντέξω ότι δεν θα είναι πάντα ευχαριστημένος μαζί μου;
Συμπερασματικά
Το να νοιαζόμαστε για το πώς αισθάνονται οι άνθρωποι που αγαπάμε είναι σημαντικό κομμάτι των σχέσεων. Δεν χρειάζεται να γίνουμε αδιάφοροι απέναντι στις ανάγκες ή στις προσδοκίες τους.
Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι ο άλλος είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Έχει τα δικά του συναισθήματα, τις δικές του σκέψεις και τη δική του δυνατότητα να διαχειριστεί μια απογοήτευση.
Και εμείς δεν χρειάζεται να αποφασίζουμε εκ των προτέρων τι θα αισθανθεί.
Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να μην απογοητεύσουμε ποτέ κανέναν. Αυτό δεν είναι ούτε εφικτό ούτε απαραίτητα απαραίτητο. Είναι να μπορούμε να ακούμε τον εαυτό μας μέσα στις σχέσεις μας, χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να προβλέπουμε, να ερμηνεύουμε και να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα των άλλων.
Γιατί κάποιες φορές, πίσω από το «Ναι, εντάξει, θα το κάνω», μπορεί να υπάρχει ένα άλλο ερώτημα που περιμένει να ακουστεί:
«Εγώ, τι πραγματικά θέλω;»
Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου
Άννα Μαρία Βιέρου - Ψυχολόγος
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.
