Το πένθος είναι συχνά μια επίπονη και δύσκολα διαχειρίσιμη διαδικασία. Ο θάνατος ενός αγαπημένου επηρεάζει πολύπλευρα τα άτομα που παραμένουν.

Ο σακχαρώδης διαβήτης και η ψυχική υγεία είναι αλληλένδετα. Τα άτομα με διαβήτη κινδυνεύουν να αναπτύξουν προβλήματα ψυχικής υγείας καθώς ο διαβήτης μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία κάποιου. Ομοίως, οι διαταραχές ψυχικής υγείας μπορούν να κάνουν τη διαχείριση του διαβήτη πιο δύσκολη και να αυξήσουν τον κίνδυνο επιπλοκών.

Σε μια εποχή που η περιβαλλοντική αλλαγή γίνεται ολοένα και πιο εμφανής, ένας νέος όρος έχει αναδυθεί για να περιγράψει την ψυχική οδύνη που βιώνουν πολλοί άνθρωποι ως αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών: η Σολασταλγία.

Οι άνθρωποι ζούμε επικίνδυνα καταπιεστικά. Όποτε αφήνουμε τα μάτια μας να υγραίνονται βιαζόμαστε να μεταφράσουμε αυτοκαταστροφικά τη φύση μας. Τρέχουμε να τα σκουπίσουμε, να καθαρίσουμε άλλη μια στιγμή αδυναμίας αποτυγχάνοντας να δούμε πως στην ουσία αυτή ήδη καθαρίζει εμάς.

Για την πλειοψηφία το κλάμα είναι κατ’ εξοχήν ένδειξη λύπης, δυσφορίας, απόγνωσης και άλλων αρνητικών συναισθημάτων και τα δάκρυα προπομπός αυστηρά του κακού, του στραβού, του ανεπιθύμητου.

Γιατί πρέπει κάποιος να συγχωρήσει; Δεν υπάρχει ένας μόνο λόγος, αλλά ένα είναι το σίγουρο: η υπόθαλψη θυμού και η αγανάκτηση είναι σωματικά, διανοητικά και πνευματικά ανθυγιεινές. Οι άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να συγχωρήσουν τον εαυτό τους ή τους άλλους έχουν αυξημένη συχνότητα εμφάνισης κατάθλιψης, ενεργούν με αναλγησία προς τους άλλους, είναι λιγότερο ευτυχείς, και έχουν υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας. Αυτά όμως είναι μόνο η αρχή!

Τα συναισθήματα ποικίλλουν σε ένα ευρύ φάσμα, από πολύ ανεπαίσθητα, ήπια ή φευγαλέα έως έντονα φορτισμένα, ισχυρά ή επίμονα.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί από τους γονείς το σύνδρομο της άδειας φωλιάς.
Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς προκειμένου να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες που λαμβάνουν χώρα μετά την ανεξαρτητοποίηση τών παιδιών τους.

Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν. Θάβονται ζωντανά και είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθούν, με τρόπο δυσάρεστο. - Sigmund Freud

«Μην κλαις», «Μη στεναχωριέσαι», «Να είσαι δυνατός», «Μην αγχώνεσαι»… 
Είναι μερικές από τις εκφράσεις των κοντινών μας ανθρώπων που σπεύδουν να μας παρηγορήσουν αν δεν μας δουν χαρούμενους.

Αυτό που κάνει τους ανθρώπους ξεχωριστά και μοναδικά πλάσματα, είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να αναλύουμε διάφορες σωματικές αισθήσεις και βιολογικές αλλαγές που συμβαίνουν ανάλογα με το περιβάλλον και τις σκέψεις μας, τις οποίες ονομάζουμε συναισθήματα.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε κάπως απότομα στη ζωή μας. Μέσα σε λίγο χρόνο πέρασε από τις ειδήσεις και τις τεχνολογικές συζητήσεις στην καθημερινή αγωνία πολλών ανθρώπων. Και δεν συζητιέται πλέον μόνο ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύουμε, μαθαίνουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας και, τελικά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο. 

Τι γίνεται όταν κάποιος δεν θέλει να επιστρέψει τα Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών του, αλλά αν δεν το κάνει νιώθει τύψεις;

Τι έιναι αυτό που το λένε αγάπη…  Οι άνθρωποι όσοι διαφορετικοί και να είμαστε έχουμε περίπου κοινές ανάγκες. Μια από τις ισχυρότερες υπαρξιακές ανάγκες μέσα μας, είναι η ανάγκη για αγάπη, η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε άνευ όρων, η ανάγκη για συνένωση, όσο και αν αυτό πολλές φορές το κρύβουμε ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το ζήτημα της διαχείρισης του πένθους αποτελεί ένα κοινό πρόβλημα ανάμεσα στους ανθρώπους, καθώς κάθε άνθρωπος θα αντιμετωπίσει στη διάρκεια της ζωής του την απώλεια ενός ή περισσότερων κοντινών του ανθρώπων, από διαφορετικά αίτια και συχνά με απρόσμενο τρόπο.

Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σαν να τους έχει ανατεθεί μια σιωπηλή αποστολή. Δεν είναι απαραίτητα τα πιο ήσυχα ούτε τα πιο υπάκουα· είναι όμως εκείνα που διαισθάνονται νωρίς ότι κάτι στο οικογενειακό περιβάλλον τους είναι εύθραυστο.

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Το συναίσθημα της θλίψης είναι μια γνώριμη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης που συνοδεύει την καθημερινή μας ζωή όπως όλα τα συναισθήματα και μια φυσιολογική λειτουργία που μας κληροδότησε η εξέλιξη.

Μπορεί η σκέψη μας να χαλιναγωγείται πιο εύκολα ή να διαμορφώνεται μέσα από τις επιρροές των άλλων, όμως το μόνο που συνιστά αληθινό και γνήσιο είναι το συναίσθημα. Μία τόσο βαθιά εσωτερική και υποκειμενική εμπειρία, μοναδική σε ένταση, σε συχνότητα και σε ποιότητα.

Για τη μικρασιατική καταστροφή έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία και εκατοντάδες άρθρα. Αναλύσεις, συνεντεύξεις και κριτικές για την πολιτική ευθύνη, τη στρατιωτική διοίκηση, τα κομματικά συμφέροντα, τις πολιτικές ιδεολογίες, τις διεθνείς συνθήκες και τη συναισθηματική κατάσταση του ελληνικού έθνους τις δύσκολες εκείνες στιγμές όπου κλήθηκε να φέρει εις πέρας έναν γεωπολιτικό ‘’ηράκλειο’’ άθλο.

Με αφορμή της δύσκολες στιγμές που περνούν οι συνάνθρωποι μας, αξίζει να πούμε ότι σε τέτοιες καταστάσεις ο πόνος είναι σωματικός, αλλά και ψυχικός. 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.