Ακρόαση άρθρου......
Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR
Η πρώτη μας επικοινωνία με τη Μαρία έγινε τηλεφωνικά. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ψιθυριστή, με εκείνη τη χαρακτηριστική δόνηση που αποκαλύπτει φόβο και αμηχανία.
Ένιωθα πως κάθε της λέξη έβγαινε με προσπάθεια, σαν να ζύγιζε αν «επιτρέπεται» να μιλήσει. Μου περιέγραψε τη δυσκολία της να διαχειριστεί το άγχος που ένιωθε κάθε φορά που βρισκόταν ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους - στη δουλειά, στις κοινωνικές συναναστροφές, ακόμη και σε απλές καθημερινές επαφές.
«Νιώθω ότι με κρατάει πίσω στη ζωή μου», μου είπε.
«Μένω σε μια δουλειά που δεν θέλω γιατί φοβάμαι να πάω σε συνέντευξη. Αποφεύγω τα πάρτι ή τις συναντήσεις με κόσμο γιατί πάντα σκέφτομαι πως θα φανώ αμήχανη, αδέξια… πως οι άλλοι θα το καταλάβουν και θα γελάσουν.»
Τα λόγια της είχαν μια έντονη αίσθηση ντροπής και αυτοπαρατήρησης — χαρακτηριστικά που συναντάμε συχνά στους ανθρώπους με κοινωνικό άγχος. Ο εσωτερικός της διάλογος ήταν γεμάτος αυτοκριτική και φόβο έκθεσης.
Όταν της πρότεινα τη συμμετοχή σε μια ομαδική θεραπεία για τη διαχείριση του κοινωνικού άγχους, δίστασε.
«Δεν μπορώ να με φανταστώ εκεί», μου είπε σχεδόν ακαριαία. «Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να μιλήσω, πως θα κοκκινίσω, πως οι άλλοι θα γελάνε μαζί μου.»
Πίσω από αυτόν τον φόβο υπήρχε μια βαθιά ανάγκη αποδοχής. Μετά από μια σύντομη αλλά ουσιαστική συζήτηση για τον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα —ως ασφαλές, μη κριτικό περιβάλλον όπου κάθε μέλος μπορεί να είναι όπως είναι— αποφάσισε, με εμφανή αγωνία αλλά και μικρή ελπίδα, να το δοκιμάσει.
Οι πρώτες στιγμές
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...
Την πρώτη μέρα, η Μαρία μπήκε αθόρυβα στην αίθουσα. Κάθισε στην άκρη του κύκλου, με τα χέρια σφιχτά σταυρωμένα και ένα ευγενικό, διαρκές χαμόγελο — από αυτά τα χαμόγελα που προσπαθούν να κρύψουν την εσωτερική ένταση. Το σώμα της έμοιαζε ακίνητο, σχεδόν παγωμένο.
Όταν ήρθε η σειρά της να συστηθεί, πήρε μια μικρή ανάσα και είπε, σχεδόν ψιθυριστά:
«Βρίσκομαι εδώ γιατί αγχώνομαι στις κοινωνικές συναναστροφές.»
Η φωνή της έσπασε ελαφρά στο τέλος της φράσης. Ήταν η πρώτη στιγμή που έβαλε λόγια σε κάτι που μέχρι τότε απλώς την καθόριζε.
Στις επόμενες συναντήσεις παρέμενε κυρίως σιωπηλή. Παρακολουθούσε τους άλλους, άκουγε τις ιστορίες τους, τις δυσκολίες, τις μικρές νίκες τους, και φαινόταν σαν να ζύγιζε προσεκτικά κάθε λέξη που άκουγε και κάθε βλέμμα γύρω της.
Όμως, κάτι άρχισε να αλλάζει.
Άκουσε ανθρώπους να μιλούν για πράγματα που έμοιαζαν απίστευτα οικεία: τον φόβο της κριτικής, τη ντροπή, την αίσθηση ότι «όλοι με κοιτούν και βλέπουν κάθε μου αδυναμία».
Και τότε συνειδητοποίησε κάτι βαθύ, σχεδόν ανακουφιστικό:
Δεν ήταν μόνη - ούτε και η μόνη.
Η πρώτη φωνή
Σε μία από τις επόμενες συναντήσεις, αφού ένα άλλο μέλος μοιράστηκε τη δική του εμπειρία, η Μαρία πήρε μια βαθιά ανάσα και, σχεδόν διστακτικά, είπε:
«Σε καταλαβαίνω απόλυτα… Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι. Φοβάμαι να μιλήσω γιατί νομίζω πως θα φανώ γελοία.»
ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΣΙΑΚΟ ΤΡΑΥΜΑ
Εγκαιρη εγγραφή: έως 30 Ιουλίου 2026 | Διοργάνωση: PSYVERSITY
Τα σεμινάρια απευθύνονται σε Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας που έχουν ενδιαφέρον να εξειδικευθούν στη θεραπεία του ψυχικού τραύματος υπό το πρίσμα της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης στην Θεραπεία.
Ήταν η πρώτη φορά που άφηνε τη φωνή της να ακουστεί χωρίς να την ελέγχει.
Μέσα στη σιωπή που ακολούθησε, ένιωσε τα βλέμματα των άλλων να την αγκαλιάζουν — χωρίς κριτική, χωρίς διορθώσεις, μόνο αποδοχή.
Κάποιος χαμογέλασε απαλά, άλλος της είπε «κι εγώ το νιώθω έτσι».
Εκείνη η στιγμή ήταν το σημείο καμπής: η πρώτη εμπειρία ότι μπορεί να είναι ορατή χωρίς να απειλείται.
Από την κατανόηση στη δράση
Καθώς προχωρούσαν οι εβδομάδες, η ομάδα άρχισε να λειτουργεί σαν ένα σύστημα ασφάλειας και σύνδεσης.
Μέσα από συζητήσεις, βιωματικές ασκήσεις και αναστοχασμό, η Μαρία άρχισε να παρατηρεί πώς το άγχος εκδηλωνόταν όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στο σώμα της — στους ώμους που σφίγγονταν, στο στήθος που βάραινε, στην ανάσα που κοβόταν κάθε φορά που ένιωθε πως την παρατηρούν.
Η γνωσιακή–συμπεριφορική δουλειά πάνω στο τετράπτυχο σκέψη – συναίσθημα – συμπεριφορά – σώμα τη βοήθησε να εντοπίσει τον εσωτερικό της μονόλογο:
«Αν δεν είμαι τέλεια, δεν αξίζω την αποδοχή.»
Μέσα από καθοδηγούμενη αναδόμηση αυτών των σκέψεων και ασκήσεις σταδιακής έκθεσης, άρχισε να δημιουργεί μια νέα, πιο ρεαλιστική φωνή μέσα της:
«Μπορώ να κάνω λάθος και να είμαι ακόμη αποδεκτή.»
Οι βιωματικές ασκήσεις αυτοπεποίθησης και η υποστηρικτική στάση της ομάδας έγιναν καταλύτες αλλαγής. Στις συνεδρίες άρχισε να σηκώνει το βλέμμα, να χαμογελά πιο αυθόρμητα, να συμμετέχει σε μικρές δραστηριότητες επικοινωνίας που παλιότερα θα απέφευγε.
Η εσωτερική της «κινητικότητα» —από τη σιωπή προς την έκφραση— ήταν πλέον ορατή.
Οι πρώτες δοκιμές
Δύο μήνες αργότερα, η Μαρία αποφάσισε να κάνει κάτι που ως τότε φάνταζε αδιανόητο: να πάει σε συνέντευξη για μια καινούρια δουλειά.
Η απόφαση αυτή ήταν το αποτέλεσμα πολλών μικρών, αλλά σταθερών βημάτων. Ετοίμασε το βιογραφικό της, έκανε πρόβα τις απαντήσεις της με την ομάδα, εξάσκησε τεχνικές ρύθμισης άγχους, αναπνοής και εσωτερικού διαλόγου.
Την επόμενη εβδομάδα, μπήκε στην αίθουσα της ομάδας εμφανώς ταραγμένη.
«Έγινα ρεζίλι… κόλλησε το μυαλό μου, δεν μπορούσα να ολοκληρώσω μια πρόταση», είπε.
Η φωνή της έτρεμε από απογοήτευση. Ένιωθε πως είχε αποτύχει.
Η ντροπή και η ενοχή την πλημμύρισαν, όπως συνέβαινε πάντα μετά από κάθε στιγμή έκθεσης.
Όμως, αυτή τη φορά κάτι ήταν διαφορετικό: δεν έμεινε μόνη μέσα στη ντροπή της.
Η ομάδα την άκουσε, την ενθάρρυνε να περιγράψει τι συνέβη στο σώμα της, τι σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή, τι θα μπορούσε να πει στον εαυτό της την επόμενη φορά.
Αυτή η διαδικασία αναστοχασμού δεν ήταν για να «διορθώσει» το λάθος, αλλά για να αναγνωρίσει το βήμα — ότι τόλμησε.
Και αυτό από μόνο του ήταν μια βαθιά θεραπευτική κίνηση:
Η Μαρία είχε αρχίσει να μαθαίνει πως η αξία δεν κρίνεται από την επίδοση, αλλά από τη συμμετοχή στη ζωή.
Η εμπιστοσύνη στον εαυτό
Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, η Μαρία έφερε ξανά την εμπειρία εκείνης της συνέντευξης στην ομάδα. Όχι για να μιλήσει για την «αποτυχία», αλλά για να κατανοήσει τι πραγματικά συνέβη.
Καθώς περιέγραφε τα γεγονότα, συνειδητοποίησε ότι είχε μπει στον χώρο, είχε σταθεί απέναντι σε ανθρώπους που δεν γνώριζε, είχε επιχειρήσει να εκφράσει τον εαυτό της.
Κάποτε, μόνο η ιδέα αυτής της στιγμής θα την είχε παραλύσει. Τώρα, όμως, την είχε ζήσει.
Η συζήτηση στην ομάδα την οδήγησε να δει τη σημασία του «βήματος», ακόμη κι αν το αποτέλεσμα δεν ήταν όπως θα ήθελε.
Μέσα από τη γνωσιακή επεξεργασία και την αναδόμηση σκέψεων, κατάφερε να μετατρέψει την αποτυχία σε εμπειρία μάθησης:
«Δεν χρειάζεται να τα καταφέρνω πάντα για να αξίζω. Αρκεί να προσπαθώ.»
Αυτό το νέο σχήμα σκέψης άρχισε να ριζώνει μέσα της, φέρνοντας ηρεμία. Το σώμα της, που κάποτε αντιδρούσε με ένταση σε κάθε πιθανή αξιολόγηση, τώρα αντιδρούσε με μια μικρή αναστάτωση — αλλά όχι πανικό.
Η φυσιολογία της εμπιστοσύνης είχε αρχίσει να ενεργοποιείται: η αναπνοή της γινόταν πιο σταθερή, οι κινήσεις πιο άνετες, το βλέμμα της πιο σταθερό.
Η φωνή της Μαρίας στην ομάδα
Σιγά - σιγά, η Μαρία άρχισε να μιλά περισσότερο. Οι συνεδρίες έγιναν τόπος εξάσκησης και ταυτόχρονα καθρέφτης των αλλαγών της.
Μια μέρα, όταν ένα νέο μέλος της ομάδας περιέγραφε με τρεμάμενη φωνή τη δική του δυσκολία να εκτεθεί, εκείνη γύρισε και του είπε με σταθερό, ήρεμο τόνο:
«Ξέρω πώς είναι αυτό που λες. Κι εγώ έτσι ένιωθα στην αρχή. Μπορεί να πάρει χρόνο, αλλά δεν είσαι μόνος.»
Η στιγμή αυτή συγκίνησε όλη την ομάδα.
Η Μαρία, που κάποτε φοβόταν να αρθρώσει λόγο, τώρα ήταν εκεί — παρούσα, υποστηρικτική, συνδεδεμένη.
Ήταν σαν να είχε περάσει από τη θέση του ανθρώπου που χρειάζεται στήριξη, στη θέση εκείνου που μπορεί να στηρίζει.
Η φωνή της, που παλιότερα έτρεμε, τώρα είχε σταθερότητα και γνησιότητα.
Αυτή η μετατόπιση δεν ήταν απλώς «πρόοδος» στη θεραπεία· ήταν μια νέα σχέση με τον εαυτό.
Στην πράξη, η Μαρία μάθαινε να εμπιστεύεται ότι μπορεί να σταθεί μέσα σε μια ομάδα χωρίς να πρέπει να είναι τέλεια, χωρίς να χρειάζεται να ελέγχει κάθε λέξη ή έκφραση.
Η παρουσία
Καθώς οι συναντήσεις πλησίαζαν στο τέλος του κύκλου, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει. Η ομάδα είχε μετατραπεί σε έναν ζωντανό οργανισμό, ένα πλέγμα σχέσεων, όπου κάθε μέλος είχε βρει τον ρυθμό και τη φωνή του.
Η Μαρία δεν ήταν πια η γυναίκα που καθόταν σιωπηλή στην άκρη με το άκαμπτο χαμόγελο.
Τώρα γελούσε, μοιραζόταν ιστορίες, συμμετείχε ενεργά στις ασκήσεις ρόλων και μπορούσε να μιλά για τα συναισθήματά της με λέξεις απλές αλλά αληθινές.
Μια από τις τελευταίες φορές, όταν ζητήθηκε από τα μέλη να πουν τι παίρνουν μαζί τους από την ομάδα, η Μαρία είπε:
«Έμαθα πως δεν χρειάζεται να φοβάμαι να είμαι παρούσα.
Δεν χρειάζεται να είμαι τέλεια για να ανήκω.
Το ότι βρίσκομαι εδώ, με ακούω και με μοιράζομαι, αρκεί.»
Η φράση της αυτή έμεινε στη σιωπή του κύκλου σαν ηχώ.
Ήταν το επιστέγασμα μιας διαδρομής που ξεκίνησε με φόβο και τελείωσε με παρουσία — όχι την παρουσία που ζητά την αποδοχή των άλλων, αλλά εκείνη που πηγάζει από μέσα, από την αποδοχή του εαυτού.
Από την ομάδα στην ζωή
Τις επόμενες εβδομάδες, η Μαρία άρχισε να εφαρμόζει όσα είχε μάθει στην καθημερινότητα: μικρές συζητήσεις με συναδέλφους, ένα τηλεφώνημα σε μια παλιά φίλη, μια έξοδος που θα απέφευγε παλιότερα.
Κάθε τέτοια πράξη ήταν ένα βήμα προς τη ζωή έξω από τον φόβο.
Κάποτε το άγχος της λειτουργούσε σαν φίλτρο που παραμόρφωνε τα πάντα· τώρα είχε μάθει να το αναγνωρίζει, να το ρυθμίζει, να το κατανοεί. Η εμπειρία της ομάδας δεν της «έσβησε» το άγχος· της έμαθε να ζει μαζί του, χωρίς να την ορίζει.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε θεραπευτικής διαδρομής: όχι να γίνουμε «χωρίς φόβο», αλλά να μάθουμε να μένουμε σε επαφή με τον φόβο χωρίς να παγώνουμε να συνεχίζουμε να είμαστε παρόντες, ατελείς, αλλά αληθινοί.
Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου
Ανδριάνα Σαμαρίδου - Ψυχολόγος
Ανδριάνα Σαμαρίδου: έχει επιβεβαιωθεί από το Therapy
Το προφίλ έχει επαληθευτεί μέσω της πλατφόρμας Therapy Psychology. Τα στοιχεία που εμφανίζονται έχουν επιβεβαιωθεί από το σύστημα.
- Επιβεβαιωμένο επαγγελματικό προφίλ
- Ελεγμένα στοιχεία ταυτότητας
- Επικυρωμένη ειδίκευση
THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...
