Οριακή προσωπικότητα - Page 47
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Page 47 of 50 FirstFirst ... 374546474849 ... LastLast
Results 691 to 705 of 746
  1. #691
    Το ότι έχει επιθετική/ανασφαλή συμπεριφορά στις διαπροσωπικές της σχέσεις δε συνεπάγεται ότι είναι οριακή. Υπάρχουν 9 κριτήρια εκ των οποίων ο ασθενής πρέπει να πληροί τουλάχιστον τα 5 για να θεωρηθεί οριακός.

    (1) ξέφρενες προσπάθειες του ατόμου να αποφύγει πραγματική ή φανταστική εγκατάλειψη.

    (2) ένας τύπος ασταθών και έντονων διαπροσωπικών σχέσεων που χαρακτηρίζονται από εναλλαγές μεταξύ των ακραίων περιπτώσεων της εξιδανίκευσης και της υποτίμησης

    (3) διατάραξη της ταυτότητας: έντονα και επίμονα ασταθής εικόνα ή αίσθηση του εαυτού

    (4) παρορμητικότητα σε τουλάχιστον δύο τομείς που είναι δυνητικά αυτοκαταστροφικοί (π.χ. ξόδεμα χρημάτων, σεξ, κατάχρηση ουσιών, απρόσεκτη οδήγηση, επεισόδια υπερφαγίας).

    (5) επανειλημμένη αυτοκτονική συμπεριφορά, χειρονομίες ή απειλές ή αυτοακρωτηριαστική συμπεριφορά

    (6) συναισθηματική αστάθεια οφειλόμενη σε έντονη αντιδραστικότητα της διάθεσης (π.χ. έντονη επεισοδιακή δυσφορία, ευερεθιστότητα ή άγχος που συνήθως διαρκεί για λίγες ώρες και μόνο σπάνια περισσότερο από λίγες μέρες)

    (7) χρόνια αισθήματα κενού

    (8) απρόσφορος, έντονος θυμός ή δυσκολία ελέγχου του θυμού (π.χ. συχνά ξεσπάσματα θυμού, συνεχής θυμός, επανειλημμένα το άτομο έρχεται στα χέρια)

    (9) παροδικός, σχετιζόμενος με στρες παρανοϊκός ιδεασμός ή σοβαρά διασχιστικά συμπτώματα

    Το ότι οι σχέσεις της αποτυγχάνουν μπορεί να οφείλεται σε λανθασμένα μοτίβα συμπεριφοράς που έχει. Σίγουρα η ψυχοθεραπεία θα τη βοηθούσε να ψάξει μέσα της και να λύσει τα θέματα που την κάνουν να φέρεται έτσι, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν το θελήσει η ίδια.

  2. #692
    Originally posted by melissa
    Το ότι έχει επιθετική/ανασφαλή συμπεριφορά στις διαπροσωπικές της σχέσεις δε συνεπάγεται ότι είναι οριακή. Υπάρχουν 9 κριτήρια εκ των οποίων ο ασθενής πρέπει να πληροί τουλάχιστον τα 5 για να θεωρηθεί οριακός.

    (1) ξέφρενες προσπάθειες του ατόμου να αποφύγει πραγματική ή φανταστική εγκατάλειψη.

    (2) ένας τύπος ασταθών και έντονων διαπροσωπικών σχέσεων που χαρακτηρίζονται από εναλλαγές μεταξύ των ακραίων περιπτώσεων της εξιδανίκευσης και της υποτίμησης

    (3) διατάραξη της ταυτότητας: έντονα και επίμονα ασταθής εικόνα ή αίσθηση του εαυτού

    (4) παρορμητικότητα σε τουλάχιστον δύο τομείς που είναι δυνητικά αυτοκαταστροφικοί (π.χ. ξόδεμα χρημάτων, σεξ, κατάχρηση ουσιών, απρόσεκτη οδήγηση, επεισόδια υπερφαγίας).

    (5) επανειλημμένη αυτοκτονική συμπεριφορά, χειρονομίες ή απειλές ή αυτοακρωτηριαστική συμπεριφορά

    (6) συναισθηματική αστάθεια οφειλόμενη σε έντονη αντιδραστικότητα της διάθεσης (π.χ. έντονη επεισοδιακή δυσφορία, ευερεθιστότητα ή άγχος που συνήθως διαρκεί για λίγες ώρες και μόνο σπάνια περισσότερο από λίγες μέρες)

    (7) χρόνια αισθήματα κενού

    (8) απρόσφορος, έντονος θυμός ή δυσκολία ελέγχου του θυμού (π.χ. συχνά ξεσπάσματα θυμού, συνεχής θυμός, επανειλημμένα το άτομο έρχεται στα χέρια)

    (9) παροδικός, σχετιζόμενος με στρες παρανοϊκός ιδεασμός ή σοβαρά διασχιστικά συμπτώματα

    Το ότι οι σχέσεις της αποτυγχάνουν μπορεί να οφείλεται σε λανθασμένα μοτίβα συμπεριφοράς που έχει. Σίγουρα η ψυχοθεραπεία θα τη βοηθούσε να ψάξει μέσα της και να λύσει τα θέματα που την κάνουν να φέρεται έτσι, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν το θελήσει η ίδια.
    Θα συμφωνήσω με την Μελίσσα.
    Επιπλέον, με τα λιγοστά στοιχεία που διαθέτουμε, απο εδώ μέσα, ακόμα και ειδικοί να είμασταν, διάγνωση δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε.
    Ο καθενας μας δινει σχημα στην Υπαρξη.

  3. #693
    Originally posted by polytehnitis
    Καλησπέρα, σε όλους, θα ήθελα να εκθέσω το πρόβλημά μου: μέχρι πριν από δέκα μέρες ήμουν με μια γυναίκα 42 ετών (όσο ακριβώς και εγώ), για ενάμιση χρόνο. Περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές, όμως εγώ άργησα σε σχέση με εκείνη να \"μπω\" για τα καλά στη σχέση, διατηρούσα δηλαδή επιφυλάξεις, για διάφορους λόγους. Την ενοχλούσε που διατηρούσα τηλεφωνική επαφή με πρώην μου αλλά και με διάφορες φίλες. Να διευκρινίσω ότι δεν υπήρξα άπιστος, είχα όμως συνηθίσει να έχω γύρω μου γυναίκες κι αυτό το έκοψα δύσκολα, ταλαιπωρώντας τη φίλη μου αρκετά και κατ\' επανάληψη. Κάναμε σχέδια για γάμο και παιδί, έστω και με βοήθεια εξωσωματικής. Υπήρχαν όμως από νωρίς έντονες σκηνές ζηλοτυπίας. Στην αρχή θεώρησα ότι έφταιγα εγώ, που δεν έπαυα τα (όχι συχνά πάντως) τηλεφωνήματα. Μετά κατάλαβα ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα, αφού οι σκηνές επαναλαμβάνονταν χωρίς λόγο πολλές φορές (πχ γιατί κοίταξες την γκαρσόνα, γιατί χαμογέλασες σε αυτήν κλπ, πράγματα που δεν είχαν συμβεί). Ώσπου κάποια στιγμή υπήρξε μια εντονότατη έκρηξη θυμού που με κατατρόμαξε. Ανακάλυψε ότι της είχα κρύψει κάποια τηλεφωνήματα που είχα κάνει με την πρώην μου (επέμενα να της τηλεφωνώ γιατί ένιωθα ότι με είχε ανάγκη, ότι, κατά κάποιο τρόπο, της το χρωστούσα) και φτάσαμε να ξημερωθούμε στο σπίτι με φωνές, σπασίματα, σκίσιμο ρούχων, απειλές ότι θα με κάνει ρεζίλι όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ότι θα μου σπάσει το αμάξι, μέχρι και μαχαίρι πήρε στα χέρια της και το κράδαινε κόβοντας μάλιστα φέτες ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού. Με τα πολλά ηρέμησε, μου είπε μάλιστα ότι τρόμαξε με αυτό που της συνέβη και ότι πάνω στον παροξυσμό της ερχόταν να κάνει πράγματα (δε μου είπε τι). Άρχισα τότε να σκέφτομαι πόσο συχνά τσακωνόμασταν και τι θα γινόταν αν συνέβαινε ποτέ (ή αν νόμιζε ότι συνέβαινε) κάτι πιο σοβαρό. Υπήρχαν παράλληλα και άλλα πράγματα. Από τη μια μου έλεγε ότι με λατρεύει (κάτι το οποίο το έλεγαν και όσοι μας ήξεραν), από την άλλη όμως με έβριζε πολλές φορές για πολλά πράγματα, πέρα από το θέμα των γυναικών. Ένιωθε ότι την παραμελώ, ότι δεν τη φροντίζω αρκετά, απαιτούσε δώρα, δε γινόταν εύκολα να της πω όχι σε κάτι τέτοιο γιατί φούντωνε με τη μία κλπ. Τώρα που το σκέφτομαι, περίπου μια φορά τη βδομάδα είχαμε ένα ξενύχτι ή έναν πολύ άσχημο ύπνο λόγω καβγά. Πολλές φορές είχαμε προγραμματίσει πράγματα (πχ ένα ταξίδι, μία έξοδο) τα οποία δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε γιατί αρπαζόμαστε. Κι όλα αυτά με ενοχλούσαν, το είχαν πάρει είδηση και οι φίλοι μου, πάλι τσακωθήκατε; με ρωτούσαν κάθε λίγο. Στο μεταξύ προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε αυτά που νόμιζα ότι ήθελε, πχ είχα σταματήσει να μιλάω σε γυναίκες, είχα κάνει πέρα όλες μου τις φίλες. Και επειδή θεωρούσα δικαιολογημένες πολλές από τις κατηγορίες της, ένιωθα (και νιώθω ακόμα) έντοντες τύψεις. Μου έλεγε ότι για όλα τα ξεσπάσματά της φταίω εγώ, που δεν ξέρω να τη χειριστώ. Κι ότι μπορεί να με βρίζει έτσι όταν θυμώνει, αλλά σίγουρα δεν τα πιστεύει αυτά που λέει. Το γεγονός που υπήρξε καταλυτικό συνέβη στο σπίτι της αδερφής μου στην επαρχία, όπου πήγαμε μαζί για πρώτη φορά αυτά τα Χριστούγεννα. Είχαμε αγοράσει κάτι γάλατα και τα ξέχασα στο αυτοκίνητο, ενώ δεν ξέχασα τα ψώνια της αδερφής μου. Το πρωί που το συνειδητοποίησε ότι τα γάλατα ήταν κάτω, μας άκουσε όχι μόνο η αδερφή μου, αλλά και όλη η γειτονιά. Της είπα ότι είναι στο σπίτι της αδερφής μου, ότι οφείλει να το σεβαστεί αυτό και της ζήτησα να κάτσει να ηρεμήσει, αυτή όμως έφυγε. Κατέβηκε κάτω, πήρε το αμάξι μου και ξεκίνησε να βγει στην εθνική. Με πήρε τηλέφωνο και με έβριζε και μου έλεγε ότι αν σκοτωθεί θα φταίω εγώ, που για χάρη της αδερφής μου ξέχασα τα δικά της πράγματα, ότι δεν την υπολογίζω κλπ, κλπ. Μετά γύρισε πίσω και μου ζήτησε να την πάω στο αεροδρόμιο να φύγει. Ήμουν κι εγώ φορτωμένος και την πήγα. Εκεί έγινε άλλο σόου. Μου επιτέθηκε, κλότσησε το αμάξι, μου άρπαξε τα γυαλιά από το πρόσωπό μου και τα έσπασε, και άλλα διάφορα. Μετά ηρέμησε και φύγαμε για ένα ταξίδι που είχαμε προγραμματίσει στο εξωτερικό. Κάτσαμε τρεις μέρες και ήμουν απόμακρος, έχοντας αποφασίσει να χωρίσω. Περίμενα να γυρίσουμε για να της το πω. Την τελευταία μέρα, όταν βάλαμε μπρος να φύγουμε, την έπιασε κρίση μέσα στην ξένη πόλη. Βγήκε από το αμάξι ουρλιάζοντας και έτρεχε φωνάζοντας βοήθεια, ενώ εγώ είχα παρατήσει το αμάξι όπως όπως και έτρεχα ξοπίσω της. Η επιστροφή υπήρξε μια κόλαση. Με έβριζε συνέχεια για ώρες και εγώ είχα το νου μου να πιάνω καλά το τιμόνι γιατί φοβόμουν ότι θα μου ορμήξει και θα σκοτωθούμε. Όταν περάσαμε τα σύνορα την άφησα στο αεροδρόμιο και γύρισε μόνη της στην Αθήνα. Μετά άρχισε να με παίρνει τηλέφωνο και να μου λέει ότι με αγαπάει βαθιά. Την χώρισα, είχα χάσει το μυαλό μου με όλα αυτά, ένιωθα (και νιώθω) φόβο, θυμό, απογοήτευση. Μου ζήτησε να μην τη χωρίσω, αναγνώρισε (στα λόγια τουλάχιστον) ότι έχει πρόβλημα και θα πάει (μάλλον ήδη πήγε) σε ψυχοθεραπευτή. Για δέκα μέρες τώρα δε μιλάμε. Της ζήτησα να μη μου τηλεφωνήσει και το σεβάστηκε. Πριν τη χωρίσω ένιωσα κατάπτυστος όταν κατέβασα κρυφά μέσα από το σπίτι της πράγματα δικά μου απαραίτητα που φοβόμουν ότι μπορεί να καταστρέψει (για την ακρίβεια τα ένσημα του ΙΚΑ και κάποια άλλα έγγραφα). Μου λείπει τώρα, πολύ. Σκέφτομαι ότι οφείλω να της τηλεφωνήσω για να δω τι έγινε με τον θεραπευτή. Ωστόσο φοβάμαι, φοβάμαι ότι θα γίνω πολύ χειρότερα αν της μιλήσω και με πληγώσει με κάποιο τρόπο. Κι απ\' την άλλη νιώθω ότι την προδίδω σε μια δύσκολη στιγμή. Έχει όμως στ\' αλήθεια πρόβλημα ή απλά είναι έτσι ο χαρακτήρας της; Σας κούρασα, το ξέρω, όμως ψάχνω να βρω τι γίνεται και τι να κάνω. Θα εκτιμούσα οποιαδήποτε απάντηση, οποιαδήποτε γνώμη. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
    Οι έντονες σκηνές ζηλοτυπίας, η έντονη κτητικότητα, πιστεύω κρύβει απο πίσω της μεγάλη ανασφάλεια.
    Απο εκεί και πέρα, τα έντονα ξεσπάσματα θυμού της κοπέλας αυτής, σίγουρα έχουν να κάνουν και με τον χαρακτήρα της, αλλά πολύ πιθανόν και με άλλα θέματα δικά της που έχει να δουλέψει.
    Κάπου αναφέρεις οτι δεν πήρε αρκετή αγάπη απο την οικογένειά της.
    Θα έλεγα οτι είναι λογικό να σε ταράξουν και να σε τρομάξουν τόσο ακραίες συμπεριφορές.
    Απο εκεί και πέρα, μην ενοχοποιέις τον εαυτό σου πέρα απο το μερίδιο ευθύνης που σου αναλογεί.
    Λες οτι νοιώθεις άσχημα γιατί δεν την αγάπησες αρκετά.
    Ακόμα κι αν είναι έτσι, τα συναισθήματα δεν τα ελέγχουμε.
    Δεν το έκανες σκόπιμα.

    Αυτό το αίσθημα προδοσίας, καταλαβαίνω οτι το νοιώθεις, απο την άλλη όμως σκέψου οτι της στάθηκες με το να της πεις να επισκεφτεί κάποιον ειδικό. Είναι δύσκολο να αναλάβεις τον ρόλο του φίλου-ψυχολόγου αυτή τη στιγμή και για σένα και για εκείνη.

    Κάποια στιγμή αργότερα ίσως έρθει η ώρα να μιλήσετε και να της κάνεις σαφές πόσο δύσκολο ήταν και για σένα όλο αυτό.
    Ο καθενας μας δινει σχημα στην Υπαρξη.

  4. #694
    Junior Member
    Join Date
    Feb 2010
    Posts
    9
    ξερει κανεις για την συστηματικη ψυχολογια και αν βοηθαει στην θεραπεια της οριακης διαταραχης της προσωπικοτητας..Βαρεθηκα τους ψυχιατρους και δεν τα βγαζω περα να τους πληρωσω.

  5. #695
    Senior Member
    Join Date
    Mar 2007
    Location
    με θεα την τραμπαλα
    Posts
    2,503
    να σου πω εγω απο νεγαλη πειρα το μονο που βοηθαει ειναι να βρεις ενα γιατρο που 8α σου μαθει να ζεις με αυτο...να βρεις το γιατρο σου οπςσ λεμε το δασκαλο σου
    εχς αλλαξει 6-7 ψυχιατρους μεχρι να βρω τον ανθρωπο που με βοηθησε να καταλαβω αρκετα καλα τι θ πει μεταιχμιακη διαταραχη..τον απελησαν απο το νοσοκομειο κ δεν εκανα ψυχοθεραπεια επι 5 μηνες
    το αποτελεσμα???εκει που ζητουσα τον συγκεκριμενο δρ τωρα λεω ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΡΟΟΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ...το σημαντικο ειναι merliou να καταλαβεις τι σου προσφερει η ψυχοθεραπεια κ να καταλαβεις πςσ ετσι μονο θα βελτιωθεις
    well keep on tryin
    Tread that fine line
    till the end of time..

  6. #696
    Senior Member
    Join Date
    Mar 2007
    Location
    με θεα την τραμπαλα
    Posts
    2,503
    Originally posted by polytehnitis
    Καλησπέρα, σε όλους, θα ήθελα να εκθέσω το πρόβλημά μου: μέχρι πριν από δέκα μέρες ήμουν με μια γυναίκα 42 ετών (όσο ακριβώς και εγώ), για ενάμιση χρόνο. Περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές, όμως εγώ άργησα σε σχέση με εκείνη να \"μπω\" για τα καλά στη σχέση, διατηρούσα δηλαδή επιφυλάξεις, για διάφορους λόγους.
    Την ενοχλούσε που διατηρούσα τηλεφωνική επαφή με πρώην μου αλλά και με διάφορες φίλες. Να διευκρινίσω ότι δεν υπήρξα άπιστος, είχα όμως συνηθίσει να έχω γύρω μου γυναίκες κι αυτό το έκοψα δύσκολα, ταλαιπωρώντας τη φίλη μου αρκετά και κατ\' επανάληψη.
    Κάναμε σχέδια για γάμο και παιδί, έστω και με βοήθεια εξωσωματικής. Υπήρχαν όμως από νωρίς έντονες σκηνές ζηλοτυπίας. Στην αρχή θεώρησα ότι έφταιγα εγώ, που δεν έπαυα τα (όχι συχνά πάντως) τηλεφωνήματα.
    Μετά κατάλαβα ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα, αφού οι σκηνές επαναλαμβάνονταν χωρίς λόγο πολλές φορές (πχ γιατί κοίταξες την γκαρσόνα, γιατί χαμογέλασες σε αυτήν κλπ, πράγματα που δεν είχαν συμβεί). Ώσπου κάποια στιγμή υπήρξε μια εντονότατη έκρηξη θυμού που με κατατρόμαξε. Ανακάλυψε ότι της είχα κρύψει κάποια τηλεφωνήματα που είχα κάνει με την πρώην μου (επέμενα να της τηλεφωνώ γιατί ένιωθα ότι με είχε ανάγκη, ότι, κατά κάποιο τρόπο, της το χρωστούσα) και φτάσαμε να ξημερωθούμε στο σπίτι με φωνές, σπασίματα, σκίσιμο ρούχων, απειλές ότι θα με κάνει ρεζίλι όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, ότι θα μου σπάσει το αμάξι, μέχρι και μαχαίρι πήρε στα χέρια της και το κράδαινε κόβοντας μάλιστα φέτες ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι νερού.
    Με τα πολλά ηρέμησε, μου είπε μάλιστα ότι τρόμαξε με αυτό που της συνέβη και ότι πάνω στον παροξυσμό της ερχόταν να κάνει πράγματα (δε μου είπε τι). Άρχισα τότε να σκέφτομαι πόσο συχνά τσακωνόμασταν και τι θα γινόταν αν συνέβαινε ποτέ (ή αν νόμιζε ότι συνέβαινε) κάτι πιο σοβαρό. Υπήρχαν παράλληλα και άλλα πράγματα.
    Από τη μια μου έλεγε ότι με λατρεύει (κάτι το οποίο το έλεγαν και όσοι μας ήξεραν), από την άλλη όμως με έβριζε πολλές φορές για πολλά πράγματα, πέρα από το θέμα των γυναικών. Ένιωθε ότι την παραμελώ, ότι δεν τη φροντίζω αρκετά, απαιτούσε δώρα, δε γινόταν εύκολα να της πω όχι σε κάτι τέτοιο γιατί φούντωνε με τη μία κλπ. Τώρα που το σκέφτομαι, περίπου μια φορά τη βδομάδα είχαμε ένα ξενύχτι ή έναν πολύ άσχημο ύπνο λόγω καβγά.
    Πολλές φορές είχαμε προγραμματίσει πράγματα (πχ ένα ταξίδι, μία έξοδο) τα οποία δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε γιατί αρπαζόμαστε.
    Κι όλα αυτά με ενοχλούσαν, το είχαν πάρει είδηση και οι φίλοι μου, πάλι τσακωθήκατε; με ρωτούσαν κάθε λίγο. Στο μεταξύ προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε αυτά που νόμιζα ότι ήθελε, πχ είχα σταματήσει να μιλάω σε γυναίκες, είχα κάνει πέρα όλες μου τις φίλες.
    Και επειδή θεωρούσα δικαιολογημένες πολλές από τις κατηγορίες της, ένιωθα (και νιώθω ακόμα) έντοντες τύψεις. Μου έλεγε ότι για όλα τα ξεσπάσματά της φταίω εγώ, που δεν ξέρω να τη χειριστώ. Κι ότι μπορεί να με βρίζει έτσι όταν θυμώνει, αλλά σίγουρα δεν τα πιστεύει αυτά που λέει. Το γεγονός που υπήρξε καταλυτικό συνέβη στο σπίτι της αδερφής μου στην επαρχία, όπου πήγαμε μαζί για πρώτη φορά αυτά τα Χριστούγεννα.
    Είχαμε αγοράσει κάτι γάλατα και τα ξέχασα στο αυτοκίνητο, ενώ δεν ξέχασα τα ψώνια της αδερφής μου. Το πρωί που το συνειδητοποίησε ότι τα γάλατα ήταν κάτω, μας άκουσε όχι μόνο η αδερφή μου, αλλά και όλη η γειτονιά. Της είπα ότι είναι στο σπίτι της αδερφής μου, ότι οφείλει να το σεβαστεί αυτό και της ζήτησα να κάτσει να ηρεμήσει, αυτή όμως έφυγε.
    Κατέβηκε κάτω, πήρε το αμάξι μου και ξεκίνησε να βγει στην εθνική. Με πήρε τηλέφωνο και με έβριζε και μου έλεγε ότι αν σκοτωθεί θα φταίω εγώ, που για χάρη της αδερφής μου ξέχασα τα δικά της πράγματα, ότι δεν την υπολογίζω κλπ, κλπ. Μετά γύρισε πίσω και μου ζήτησε να την πάω στο αεροδρόμιο να φύγει.
    Ήμουν κι εγώ φορτωμένος και την πήγα. Εκεί έγινε άλλο σόου. Μου επιτέθηκε, κλότσησε το αμάξι, μου άρπαξε τα γυαλιά από το πρόσωπό μου και τα έσπασε, και άλλα διάφορα. Μετά ηρέμησε και φύγαμε για ένα ταξίδι που είχαμε προγραμματίσει στο εξωτερικό.
    Κάτσαμε τρεις μέρες και ήμουν απόμακρος, έχοντας αποφασίσει να χωρίσω. Περίμενα να γυρίσουμε για να της το πω. Την τελευταία μέρα, όταν βάλαμε μπρος να φύγουμε, την έπιασε κρίση μέσα στην ξένη πόλη. Βγήκε από το αμάξι ουρλιάζοντας και έτρεχε φωνάζοντας βοήθεια, ενώ εγώ είχα παρατήσει το αμάξι όπως όπως και έτρεχα ξοπίσω της. Η επιστροφή υπήρξε μια κόλαση.
    Με έβριζε συνέχεια για ώρες και εγώ είχα το νου μου να πιάνω καλά το τιμόνι γιατί φοβόμουν ότι θα μου ορμήξει και θα σκοτωθούμε. Όταν περάσαμε τα σύνορα την άφησα στο αεροδρόμιο και γύρισε μόνη της στην Αθήνα.
    Μετά άρχισε να με παίρνει τηλέφωνο και να μου λέει ότι με αγαπάει βαθιά. Την χώρισα, είχα χάσει το μυαλό μου με όλα αυτά, ένιωθα (και νιώθω) φόβο, θυμό, απογοήτευση. Μου ζήτησε να μην τη χωρίσω, αναγνώρισε (στα λόγια τουλάχιστον) ότι έχει πρόβλημα και θα πάει (μάλλον ήδη πήγε) σε ψυχοθεραπευτή.
    Για δέκα μέρες τώρα δε μιλάμε. Της ζήτησα να μη μου τηλεφωνήσει και το σεβάστηκε. Πριν τη χωρίσω ένιωσα κατάπτυστος όταν κατέβασα κρυφά μέσα από το σπίτι της πράγματα δικά μου απαραίτητα που φοβόμουν ότι μπορεί να καταστρέψει (για την ακρίβεια τα ένσημα του ΙΚΑ και κάποια άλλα έγγραφα).
    Μου λείπει τώρα, πολύ. Σκέφτομαι ότι οφείλω να της τηλεφωνήσω για να δω τι έγινε με τον θεραπευτή. Ωστόσο φοβάμαι, φοβάμαι ότι θα γίνω πολύ χειρότερα αν της μιλήσω και με πληγώσει με κάποιο τρόπο. Κι απ\' την άλλη νιώθω ότι την προδίδω σε μια δύσκολη στιγμή.
    Έχει όμως στ\' αλήθεια πρόβλημα ή απλά είναι έτσι ο χαρακτήρας της; Σας κούρασα, το ξέρω, όμως ψάχνω να βρω τι γίνεται και τι να κάνω. Θα εκτιμούσα οποιαδήποτε απάντηση, οποιαδήποτε γνώμη. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
    δεν ξερω τι εχει η κοπελα αυτη ξερω ομως οτι της μοιαζω.......αν εχεις τη θεληση κ την κατανοηση παρε βασικα εχω πεθανει στο κλαμα..
    well keep on tryin
    Tread that fine line
    till the end of time..

  7. #697
    Senior Member
    Join Date
    Mar 2007
    Location
    με θεα την τραμπαλα
    Posts
    2,503
    γιατι καταλαβαινω ποσο δυσκολο ειναι στους αλλους αλλα οσο δυσκολο κι αν ειναι σιγουρα ΠΟΤΕ δεν θα ειναι ΤΟΣΟ δυσκολο ΟΣΟ σε μας τους ιδιους
    well keep on tryin
    Tread that fine line
    till the end of time..

  8. #698
    Junior Member
    Join Date
    Jul 2012
    Posts
    1
    Έχετε ακούσει για χορήγηση ριταλίνης σε οριακούς ασθενείς? Έστω και πειραματικά ήταν αποτελεσματική?

  9. #699
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Αττικη
    Posts
    2,553
    Quote Originally Posted by anan View Post
    Έχετε ακούσει για χορήγηση ριταλίνης σε οριακούς ασθενείς? Έστω και πειραματικά ήταν αποτελεσματική?
    διαταραχη προσωπικοτητας ειναι η οριακη, φαρμακα που να φτιαχνουν τον χαρακτηρα ακομα δεν υπαρχουν νμζ
    Η λυση στην καταθλιψη μου http://douleuostospiti.blogspot.gr/

  10. #700
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Location
    στα σύννεφα
    Posts
    454
    ριταλινη;; ειλικρινα πρωτη φορα το ακουω...εχω διαβασει οτι χρησιμοποιειται στην ελλειμματικη προσοχη, στη ναρκοληψια, ισως και στην καταθλιψη αλλα για την οριακη προσωπικοτητα δεν το ηξερα..

    αχλ επειδη πασχω απο τη συγκεκριμενη διαταραχη, παιρνω φαρμακα και συγκεκριμενα παιρνω αυτα που δινουν και στη διπολικη και με εχουν βοηθησει αρκετα...το χαρακτηρα δεν ξερω αν μου τον εχουν φτιαξει αλλα με με εχουν βελτιωσει σε πολλους τομεις!
    Will I ever be free?

  11. #701
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Αττικη
    Posts
    2,553
    Quote Originally Posted by ~Lucy~ View Post

    αχλ επειδη πασχω απο τη συγκεκριμενη διαταραχη, παιρνω φαρμακα και συγκεκριμενα παιρνω αυτα που δινουν και στη διπολικη και με εχουν βοηθησει αρκετα...το χαρακτηρα δεν ξερω αν μου τον εχουν φτιαξει αλλα με με εχουν βελτιωσει σε πολλους τομεις!
    πολλοι οριακη πασχουν και απο διπολικη και καταθλιψη
    Η λυση στην καταθλιψη μου http://douleuostospiti.blogspot.gr/

  12. #702
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Location
    στα σύννεφα
    Posts
    454
    φανταζομαι αν ειχα και διπολικη θα μου το ελεγε οπως μου εχει πει οτι εχω και οριακη.. συγκεκριμενα αντιψυχωτικα παιρνω και σταθεροποιητη..αντικαταθλι πτικα μου τα χει κοψει εδω και καιρο γιατι δε με βοηθανε..
    Will I ever be free?

  13. #703
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Αττικη
    Posts
    2,553
    σε εχουν βοηθησει με τα συμπτωματα, αλλα η οριακη δεν προκαλειται απο τα συμπτωμωτα οπως ειναι ας πουμε η καταθλιψη
    μπορεις να ψαξεις στο ιντερνετ και να ενημερωθεις :)
    Η λυση στην καταθλιψη μου http://douleuostospiti.blogspot.gr/

  14. #704
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Location
    στα σύννεφα
    Posts
    454
    δεν πολυκαταλαβα τι ακριβως εννοεις...:/ με βοηθησε πχ στο να μη χαρακωνομαι, στην αποπροσωποποιηση, στον παρορμητισμο.. αυτα θεωρουνται συμπτωματα..;
    Will I ever be free?

  15. #705
    Γεια σας!

    Ζητάω απεγνωσμένα κάποια συμβουλή, κάποια γνώμη... αν κάποιος μπορεί να με βοηθήσει θα χαρώ πολύ, είμαι σε πολύ ευαίσθητη φάση και τίποτα δεν μπορώ να ξεπεράσω ανώδυνα. Εδώ και 5 χρόνια περίπου έχω σχέση με μια κοπέλα με διάγνωση Οριακής Διαταραχής της Προσωπικότητας. Ειμαστε και οι δύο 29 χρονών, είμαι η πρώτη της σχέση και γενικά ο πρώτος της, και για μένα είναι η πρώτη μακροχρόνια σχέση και ο πρώτος έρωτας, αγαπάω κάθε χιλιοστό επάνω της ξεχωριστά. Στην αρχή της σχέσης μας δεν ήξερα τίποτα κι έτσι παρεξηγούσα την κάθε συναισθηματική της αστάθεια και τις παρορμητικές κινήσεις με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εντάσεις και μικροχωρισμοί ανά περιόδους. Πάντα τη συμβούλευα να επισκεφτεί κάποιον ειδικό για να την βοηθήσουν να διαχειρίζεται τα συναισθήματά της αλλά είχε πάντα μια άρνηση... τελικά επισκέφτηκε μία ψυχολόγο η οποία τελικά την αποθάρρυνε απορρίπτοντας τα βιώματά της.
    Η αγαπημένη μου από μικρή ζούσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με έντονη καταπίεση και οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν αποξενωμένες. Την θεωρούν υπαίτια για τις περισσότερες στεναχώριες της οικογένειας. Αργότερα αντιμετώπισε απόρριψη σχετικά με την επαγγελματική της αποκατάσταση μιας και σπούδαζε συνέχεια και μελετούσε την κάθε λεπτομέρεια με επιμονή ίσως και ψυχαναγκασμό. Εντωμεταξύ απέρριπτε η ίδια κάποιους φίλους κι απλά μιά μέρα δεν τους μιλούσε, πιθανώς για να προλάβει κάποια ενδεχόμενη απόρριψη ή εγκατάλειψη από εκείνους. Σε γενικές γραμμές η τεράστια έλλειψη αυτοπεποίθησης και ο αρνητισμός στο οτιδήποτε είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ταλαιπωριμένης μου αγάπης. 'Ετσι έγινα εγώ ο μοναδικός άνθρωπος που την καταλάβαινε και της συμπαραστεκόταν. Ενίσχυα την αυτοπεποίθησή της και πάλευα για την ένταξή της και την κοινωνικοποίησή της σε παρέες και δρώμενα (κάτι που αδυνατεί να αναγνωρίσει όπως πιστεύω πως αρνείται να αναγνωρίσει συναισθήματα και πράξεις), ανέλαβα έναν ρόλο ψυχολόγου χωρίς όρια. Στους περισσότερους τσακωμούς ήμουν εγώ που προτιμούσα να χάσω τον εγωισμό μου παρά εκείνην κι έτσι δεν την εγκατέλειπα, και συνεχίζαμε. Η έντονη ανάγκη της να υπεραναλύει μέχρι αηδίας την κάθε σημαντική για εκείνη πράξη, να χρειάζεται επιβεβαίωση, να περιμένει νευρωτικά πότε θα την πάρω τηλέφωνο, κι αν πραγματοποιούσα κάποια έξοδο δίχως εκείνη απλά να ξεσκάσω να μου καταστρέφει άθελά της τη ψυχολογία και να έχω τύψεις και μάλιστα τη στιγμή που και η δική μου ψυχολογική υγεία έπασχε από έντονες κρίσεις πανικού σε καθημερινή βάση. Όλα αυτά με έκαναν υποσυνείδητα να καταφύγω στο επαγγελματικό μου περιβάλλον όπου ή ανατπόκριση και η κατανόηση ήταν άμεση, το οποίο το περιβάλλον σχετίζεται με παιδάκια εγκαταλελειμμένα και με διάφορες αναπηρίες. Έτσι αφοσιώθηκα περισσότερο εκεί παρά στην αγαπημένη μου, κάνοντάς την να νιώσει τελικά απόρριψη κι από μένα. Στην ουσία ανάγκασα τον εαυτό μου να μπει σε χειμερία νάρκη, κάτι που γνωρίζω τώρα πως ήταν λάθος καθώς τα συναισθήματά μου δεν είχαν αλλάξει απλά τα συναισθήματα αυτά δεν συμβάδιζαν με τις πράξεις μου. Το τελευταίο διάστημα συνειδητοποίησα τα λάθη μου και είμαι πρόθυμος να αφοσιωθώ με όλο μου το είναι σε εκείνη, έκανα δραστικές κινήσεις, έβαλα όρια στα επαγγελματικά μου καθήκοντα και ξαναβρήκα τον εαυτό μου, ασχολούμαι και πάλι με πράγματα που με γεμίζουν και δεν με αδειάζουν, πράγματα από τα οποία επίσης είχα παραιτηθεί. Δεν έχω κρίσεις πανικού γιατί το δούλεψα οπότε η ποιότητα της ζωής μου σαφώς έχει καλυτερέψει, έχω πιά στόχους... αλλά μάλλον δεν έχω εκείνη. Την αλλαγή της συμπεριφοράς μου την ζει, αλλά στα λόγια επιμένει πως δεν θέλει να είμαστε πιά μαζί. Όταν βρισκόμαστε είναι άλλος άνθρωπος, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, κλαίμε μαζί, συνεβρισκομαστε κι ερωτικά... αλλά μετά όλα αλλάζουν πάλι, επιμένει πως την έχω κάνει δυστυχισμένη και ότι θέλει να ζήσει κι άλλα πράγματα για τα οποία δεν έχει την παραμικρή αίσθηση του κινδύνου. Το ότι δεν είχε εμπειριες στη ζωή της κανονικά δεν θα έπρεπε να βαραίνει τη συνειδησή μου, αλλά γιατί πρέπει να την πληρώνω έτσι, με φόβους κι αυπνίες, με νευρική ανορεξία και χάπια. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές αν είμαι πρόθυμος να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου σε παρόμοιες κατστάσεις κι έχω κατλήξει στο ναι, την αγαπώ και θέλω να παλέψω μαζί της. Ένας άλλος φόβος μου είναι πως φοάται μήπως με τυραννάει γι'αυτό θέλει να με αποδεσμεύσει μιας και μου λέει συνέχει πως ο κόσμος είναι γεμάτος με αξιόλογες κοπέλες... βλέπει όμως πως το ζητούμενο δεν είναι αυτό, δεν είναι ο φόβος της μοναξιάς, είναι εκείνη, είμαστε εμείς. Της το έχω πει πως δεν την θεωρώ κλινικά άρρωστη, είναι και το περιβάλλον και οι συγκυρίες που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, κι είναι κάτι που με λίγη αισιοδοξία και προσπάθεια μπορεί να ξεπεραστεί. Το άλλο που της είπα είναι πως άμα θέλεις να ζήσεις ζήσε, εγώ θα είμαι για κάποιο διάστημα εδώ και θα σε περιμένω με όλη μου την αγάπη αλλά δεν ξέρω για πόσο διάστημα, και φοβάμαι μήπως το πήρε εκβιαστικό, γιατί ακόμα και τώρα με έχει ανάγκη. Τι πρέπει να κάνω? να ανέχομαι αυτή την κατάσταση κι όπου βγάλει ο δρόμος κι ο χρόνος ή να την εγκαταλείψω πραγματικά μια για πάντα? Εκείνη παραδέχεται πως μπορεί να είναι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της γιατί πάντα με θεωρούσε δεδομένο κι ότι θα υποστεί τις συνέπειες, αλλά που είναι οι ισορροπίες, πόσο εύκολο μπορεί να είναι για μένα να το γνωρίζω αυτό τη στιγμή που πεθαίνω για ένα της χάδι... είναι καλό που ξέρει ότι είμαι διαθέσιμος? Τώρα πλέον ξέρω τι θα πει δυστυχία, κι έχει έντονη γεύση τσιγάρου.

    Συγγνώμη για το παραλήρημα, ίσως κάποιοι με καταλάβουν.
    ευχαριστώ.

Page 47 of 50 FirstFirst ... 374546474849 ... LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •