Είναι βέβαιο πως στη ζωή αυτή αργά ή γρήγορα θα απογοητευτούμε από ανθρώπους. Ένας φίλος που δε μας στάθηκε σε μία δύσκολη στιγμή, ένας γονιός που δεν ήταν στο πλευρό μας, ένας σύντροφος που μας απάτησε ή μας εγκατέλειψε. Η απογοήτευση είναι αναμφίβολα ένα πολύ αρνητικό, θα έλεγα οδυνηρό συναίσθημα, που εκείνη τη στιγμή που βιώνεται οδηγεί στην αποδόμηση του ανθρώπου επάνω στον οποίο στηριχθήκαμε συναισθηματικά και πιστέψαμε.

Αν όμως όλα όσα συμβαίνουν είναι δημιούργημα δικό μου, τότε Εσύ... ποιος είσαι Εσύ; «Εγώ είμαι εσύ!» ήταν η αναπάντεχη απάντησή Του και μετά πρόσθεσε μια φράση παράδοξη, που έμεινε για πάντα χαραγμένη στον νου μου. «Συμβαίνω μέσα σου». Ο κόσμος έφευγε κάτω από τα πόδια μου. Τα πάντα είχαν αλλάξει και τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο.

Ποια είναι η φύση της ζωής; Είναι άραγε δίκαιη ή άδικη; Είναι δύσκολη ή βατή; Οι ήρωες του βιβλίου Το Παράδοξο Μονοπάτι προς το Νόημα της Ζωής συζητάνε πάνω σε αυτό το θέμα.

Αν η μητέρα σας ήταν ή είναι υπέροχη, να είστε ευγνώμονες. Δεν έχουν όλοι αυτή την τύχη. Αν η δική σας εμπειρία με τη μητέρα σας υπήρξε γεμάτη αγάπη, φροντίδα, ασφάλεια και συναισθηματική διαθεσιμότητα, αυτό αποτελεί μια βαθιά ευλογία ζωής.

Online Φλερτ vs Πραγματική σύνδεση: που βρίσκεται η ουσία; Στην εποχή των social media και των εφαρμογών γνωριμιών, το φλερτ έχει μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό στον ψηφιακό κόσμο.

Μια σχέση δεν είναι δύο μισά που συμπληρώνουν το ένα το άλλο, αλλά δύο ολόκληρα που μοιράζουν και μοιράζονται. Δηλαδή, μια κοινή πορεία που δεν καταργεί την αυτονομία αλλά ενισχύει την ανταλλαγή και την εξέλιξη.

Γιατί υπάρχει δυσκολία στην δημιουργία σχέσεων και γιατί καταλήγουν να είναι σε μεγάλο ποσοστό σχέσεις «επιφανειακές»;
Βλέπουμε στις μέρες μας, κυρίως στην ηλικία όπου παλιότερα  ένα ζευγάρι θα συμβίωνε (μία σημαντική «εκπαίδευση για το ζευγάρι) ή θα παντρευόταν, ότι επικρατούν κατά βάση  «επιφανειακές» σχέσεις,  (με την έννοια του «βάθους» του ενδιαφέροντος για τον σύντροφο, το πόσο «μοιράζονται»  θέματα ή προβλήματα που  απασχολούν προσωπικά και τους δύο, ή «κρατούν μόνο για τον εαυτό τους» μέσα τους, ), οι οποίες όμως δεν «ικανοποιούν» ψυχικά το άτομο όπως θα γινόταν σε μία  «βαθύτερη» σχέση.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τον κόσμο επηρεάζει τον τρόπο που ο κόσμος σε αντιμετωπίζει.

Φανταστείτε την Κέλλυ, η οποία προσπαθεί πάντα να κάνει το καλύτερο σε κάθε περίσταση ακόμη και όταν η πλειονότητα των πιθανοτήτων είναι εναντίον της. Αγωνίζεται να πληρώσει τους λογαριασμούς της, να βεβαιωθεί ότι τα παιδιά της είναι υγιή και χαρούμενα και να είναι μια καλή κόρη και φίλη.

Όρια .. μια λέξη, τόσο απλή, αλλά και τόσο σημαντική, εκτός από χρήσιμη και απαραίτητη στη ζωή μας. Στις μέρες μας γίνεται όλο και περισσότερο συζήτηση περί ορίων στην εργασία.

«Η ανταπόδοση από τη δουλειά πρέπει να είναι η ικανοποίηση που σας δίνει η δουλειά καθώς και η ανάγκη του κόσμου για τη δουλειά αυτή. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο κόσμος είναι παράδεισος, ή όσο πιο κοντά στον παράδεισο μπορεί να φτάσει κανείς. Σε αντίθετη περίπτωση, έχοντας μια δουλειά που απεχθάνεστε, που σας κάνει και βαριέστε και που ο κόσμος δεν την χρειάζεται, η ζωή είναι κόλαση.» Γουίλιαμ Ε. Μπ. Ντιμπουά

Η ευτυχία μπορεί να μην είναι ουρανοκατέβατη, είναι όμως εφικτή – και αυτό είναι το καλό νέο της ημέρας! Δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο ή μία ουτοπία, αλλά το αποτέλεσμα δραστηριοτήτων και δεξιοτήτων, οι οποίες καλλιεργούνται και μαθαίνονται, έχοντας ως αποτέλεσμα συναισθηματική ισορροπία και ευεξία αλλά και την πολυπόθητη ευτυχία.

Τελικά υπάρχει ο πρίγκιπας με το άλογο που θα σώσει την πριγκίπισσα από τον κακό το δράκο ή την κακιά τη μάγισσα; Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι ή μήπως μύθος; 
Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη συμβολική τους σκοπιά.

Πολλά ζευγάρια, κατά την πορεία της συμβίωσης ή του γάμου, δηλώνουν μείωση της ερωτικής τους επιθυμίας αλλά και μείωση της συχνότητας με την οποία έχουν ερωτική επαφή με το/ τη σύντροφό τους.

Η μοναχικότητα δεν είναι μοναξιά. Η μοναχικότητα σημαίνει πληρότητα. Δεν χρειάζεσαι κανέναν, είσαι αρκετός για τον εαυτό σου. Και αυτό συμβαίνει στην αγάπη. Μέσα από την αγάπη αγγίζεις την εσωτερική σου πληρότητα. Η αγάπη σε ολοκληρώνει.

Οι εραστές μοιράζονται ο ένας τον άλλο, αλλά αυτό δεν αποτελεί ανάγκη τους, απλώς μια υπερχείλιση της ενέργειας που μοιράζονται.

Η πιο αόρατη εξάντληση είναι συχνά εκείνη που κρύβεται πίσω από τη λειτουργικότητα.«Κουράστηκα να είμαι η δυνατή». Η συνεδρία είχε ξεκινήσει όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Μπήκε ήρεμη. Συγκροτημένη. Από εκείνους τους ανθρώπους που στην πρώτη ματιά μοιάζουν να τα διαχειρίζονται όλα καλά.

Χωρίς αμφιβολία, όλοι/ες μας στην εφηβική μας ηλικία έχουμε κληθεί να απαντήσουμε στην κλασική και χιλιοειπωμένη ερώτηση «Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;».

Η απώλεια των ερωτικών σχέσεων στην ενήλικη ζωή,αν και είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο, μπορεί να πυροδοτήσει έναν κύκλο αντιδράσεων παρόμοιο με αυτόν που συναντάμε και σε άλλες μορφές απώλειας και αποχωρισμού.

Για παράδειγμα, η απώλεια ενός γάμου μετά από διαζύγιο, μπορεί να μας οδηγήσει σε αντιδράσεις όπως το σοκ, το θυμό, την αποδιοργάνωση και στην συνέχεια την σταδιακή αναδιοργάνωση και τον επαναπροσδιορισμό μας.

Ώρες ώρες μιλάς σα να μη σε αγαπάς και μειώνεις την αξία του ίδιου σου του εαυτού σαν να είσαι κάποιος ξένος που ιδέα δεν έχει για εσένα. Δεν εκτιμάς τον εαυτό σου όπως του πρέπει. Έπειτα ισχυρίζεσαι ότι σέβεσαι και αναγνωρίζεις την αξία των άλλων.

Πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο όταν δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τη δική σου μοναδική αξία και να μεταχειριστείς τον εαυτό σου με σεβασμό, αξιοπρέπεια, αγάπη και αλήθεια;

Τόσο η αγάπη όσο και η φιλία είναι ένα από τα πιο δυνατά και καθοριστικά συναισθήματα στη ζωή μας. Ωστόσο, η εξιδανίκευση των σχέσεων δημιουργεί συχνά μη ρεαλιστικές προσδοκίες, οδηγώντας σε απογοήτευση και δυσλειτουργικές σχέσεις.

Το καλοκαίρι, με τις ανάσες ξεκούρασης, τις μέρες που κυλούν πιο αργά και τις νύχτες που μοιάζουν πιο ανάλαφρες από ανησυχίες και σκέψεις για την επόμενη μέρα, φέρνει μια πολύτιμη παύση στη ζωή μας.