Η μοναχικότητα δεν είναι μοναξιά. Η μοναχικότητα σημαίνει πληρότητα. Δεν χρειάζεσαι κανέναν, είσαι αρκετός για τον εαυτό σου. Και αυτό συμβαίνει στην αγάπη. Μέσα από την αγάπη αγγίζεις την εσωτερική σου πληρότητα. Η αγάπη σε ολοκληρώνει.

Οι εραστές μοιράζονται ο ένας τον άλλο, αλλά αυτό δεν αποτελεί ανάγκη τους, απλώς μια υπερχείλιση της ενέργειας που μοιράζονται.

Η πιο αόρατη εξάντληση είναι συχνά εκείνη που κρύβεται πίσω από τη λειτουργικότητα.«Κουράστηκα να είμαι η δυνατή». Η συνεδρία είχε ξεκινήσει όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Μπήκε ήρεμη. Συγκροτημένη. Από εκείνους τους ανθρώπους που στην πρώτη ματιά μοιάζουν να τα διαχειρίζονται όλα καλά.

Χωρίς αμφιβολία, όλοι/ες μας στην εφηβική μας ηλικία έχουμε κληθεί να απαντήσουμε στην κλασική και χιλιοειπωμένη ερώτηση «Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;».

Υπάρχει ένα αόρατο συμφωνητικό, μια αόρατη διαθήκη που υπογράφουμε με το που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο που δεν αφορά τα περιουσιακά στοιχεία. Αφορά στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες των γονιών μας, τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους και τις προσδοκίες που φορτώθηκαν στις δικές μας πλάτες σαν δικές μας φιλοδοξίες.

Η απώλεια των ερωτικών σχέσεων στην ενήλικη ζωή,αν και είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο, μπορεί να πυροδοτήσει έναν κύκλο αντιδράσεων παρόμοιο με αυτόν που συναντάμε και σε άλλες μορφές απώλειας και αποχωρισμού.

Για παράδειγμα, η απώλεια ενός γάμου μετά από διαζύγιο, μπορεί να μας οδηγήσει σε αντιδράσεις όπως το σοκ, το θυμό, την αποδιοργάνωση και στην συνέχεια την σταδιακή αναδιοργάνωση και τον επαναπροσδιορισμό μας.

Ώρες ώρες μιλάς σα να μη σε αγαπάς και μειώνεις την αξία του ίδιου σου του εαυτού σαν να είσαι κάποιος ξένος που ιδέα δεν έχει για εσένα. Δεν εκτιμάς τον εαυτό σου όπως του πρέπει. Έπειτα ισχυρίζεσαι ότι σέβεσαι και αναγνωρίζεις την αξία των άλλων.

Πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο όταν δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τη δική σου μοναδική αξία και να μεταχειριστείς τον εαυτό σου με σεβασμό, αξιοπρέπεια, αγάπη και αλήθεια;

Τόσο η αγάπη όσο και η φιλία είναι ένα από τα πιο δυνατά και καθοριστικά συναισθήματα στη ζωή μας. Ωστόσο, η εξιδανίκευση των σχέσεων δημιουργεί συχνά μη ρεαλιστικές προσδοκίες, οδηγώντας σε απογοήτευση και δυσλειτουργικές σχέσεις.

Το καλοκαίρι, με τις ανάσες ξεκούρασης, τις μέρες που κυλούν πιο αργά και τις νύχτες που μοιάζουν πιο ανάλαφρες από ανησυχίες και σκέψεις για την επόμενη μέρα, φέρνει μια πολύτιμη παύση στη ζωή μας.

Οι Πανελλήνιες αποτελούν αδιαμφισβήτητα μια πολύ στρεσογόνα, μακρά περίοδο για τον έφηβο. Εξίσου, όμως, στρεσογόνα είναι και η περίοδος που την διαδέχεται‧ αυτή η μεταβατική περίοδος από το τέλος των εξετάσεων έως και την κοινοποίηση των αποτελεσμάτων.

Στο παρόν άρθρο επιχειρούμε να εξετάσουμε τις βασικές πτυχές της εργασιακής κουλτούρας της γενιάς Ζ, τους λεγόμενους Zoomers πώς επηρεάζουν ήδη αλλά και πώς θα επηρεάσουν το μέλλον της εργασίας, έχοντας στον αντίποδα τους NEETS, μια ομάδα σε οικειοθελή αδράνεια. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει με σπίτι γεμάτο αισθητήρες: θερμοστάτες, συναγερμούς, ειδοποιήσεις. Μια μικρή αύξηση έντασης και χτυπάει. Μια μικρή πτώση διάθεσης και πάλι χτυπάει. Δεν είναι ότι παλιά δεν πονούσαμε.

Νέα αρχή... Νέα σχολική χρονιά... Νέα καθήκοντα.... Νέες δραστηριότητες.... Νέα τάξη του παιδιού μου...
Σκέψεις και προσδοκίες διακοπών και αναμενόμενες ερωτήσεις όπως «ξεκουράστηκες, χαλάρωσες, μειώθηκε το άγχος σου, είσαι καλύτερα;»

O Piaget επιχείρησε να καθορίσει τα κριτήρια τα οποία χρησιμοποιεί το παιδί σε κάθε ηλικία για να κρίνει την ηθικότητα μιας πράξης. Εξέτασε κυρίως το είδος της ηθικότητας που διαθέτει το παιδί σε κάθε ηλικία, και όχι το πόσο ηθικό είναι και ποιους ηθικούς κανόνες γνωρίζει.

Η Ελένη ήταν μία νέα κοπέλα γεμάτη χαρά και ανυπομονησία για την έναρξη της φοιτητικής της ζωής. Οι γονείς της την καμάρωναν και μέσα στο μυαλό τους έκαναν πολλές και διάφορες σκέψεις για το πώς φαντάζονταν το μέλλον της κόρης της. Όμως, κάτι ανατίναξε τα όνειρά τους στον αέρα.

Η κρίση των τριάντα, γνωστή ως quarter-lifecrisis , κάνει την εμφανισή της στις ηλικίες 25-35. Είναι η ώρα, που αρχίζει η εσωτερική καταγραφή και αξιολόγηση του «τι έχω κάνει μέχρι τώρα». Φυσικά, δεν την βιώνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό κι ένταση.

Λίγοι και μάλιστα με αποτυχημένο τρόπο θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι οποιαδήποτε δράση και οποιαδήποτε έργο δεν απαιτεί την επένδυση ενέργειας σε οποιαδήποτε μορφή της. Η αλήθεια είναι ότι για την παραγωγή ορισμένου έργου απαιτείται ένα συγκεκριμμένο ποσοστό ενεργείας που θα «μεταλλαχθεί» στο τελικό έργο.

Έχουμε περάσει ήδη τα μέσα Δεκεμβρίου και είμαστε μία ανάσα πιο κοντά στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Φέτος ειδικά, λόγω της υγειονομικής πανδημίας, θα βιώσουμε τις μέρες αυτές με ένα πρωτόγνωρο τρόπο. Παρόλα αυτά, όπως και κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο τρόπος, που αυτές οι ημέρες των γιορτών έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μας είναι ίδιος.

Χριστούγεννα, γιορτές, χαμόγελα και καλή διάθεση… ή μήπως όχι; Άραγε είναι το ίδιο για όλους; Σίγουρα όχι… Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γεμάτοι χαρά και φαίνεται στα πρόσωπά τους κι άλλοι που βιώνουν τη μελαγχολία των Χριστουγέννων. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο καταστάσεις υπάρχουν κι άλλων πολλών ειδών καταστάσεις.

Που είσαι ντροπή?
Είμαι μέσα στη σκέψη σου, στο μυαλό σου, σε όλο σου το “είναι”. Είμαι παντού. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχω από την πρώτη κιόλας στιγμή, από όταν πρωτοήρθες στον κόσμο και θα είμαι δίπλα σου μέχρι να “φύγεις”.

Ντροπή.. ένα συναίσθημα βαθιά υπαρξιακό και γνώριμο. Εκδηλώνεται μέσα από ένα ευρύ φάσμα, από την ελαφριά αμηχανία που όλοι μας πολλές φορές έχουμε βιώσει μέχρι την κατάσταση πανικού και την παράλυση. 
Συχνά συνοδεύεται με την ενοχή, ωστόσο είναι σημαντικό να τη διαχωρίσουμε  από την ντροπή καθώς η δεύτερη είναι το συναίσθημα που συνδέεται με το “being”, δηλαδή ότι δεν είμαι επαρκής , δεν είμαι αρκετός, ενώ η ενοχή με το“ doing”, κάνω κάποιο κακό ή πληγώνω κάποιον κ.α.