Ας αποσαφηνίσουμε κάτι στο σημείο αυτό: διαφορε­τικοί άνθρωποι εννοούν διαφορετικά πράγματα με τον όρο «ευτυχία», αλλά θα χειριστώ το συγκεκρι­μένο ερώτημα ως ένα ερώτημα σχετικά με την υποκειμενική ευημερία – το σύνολο των ψυχολογικών χαρακτηριστικών ενός ανθρώπου που (ίσως εν μέρει) συνιστούν πόσο καλά πηγαίνει η ζωή για τους ίδιους.

Δυστυχώς, υπάρχουν και οι μητέρες εκείνες που πληγώνουν τα παιδιά τους με τον ναρκισσισμό και τις υπερβολικές τους απαιτήσεις. Μητέρες που κατακρίνουν πάντοτε τα παιδιά τους, που τα συγκρίνουν διαρκώς με τα άλλα παιδιά και που τους ασκούν πάντοτε αυστηρή κριτική. Και όμως, υπάρχουν πάρα πολλές.

Παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις, η πλειονότητα των κοινωνικών ψυχολόγων αντιλαμβάνεται τα στερεότυπα ως πεποιθήσεις που αφορούν ομάδες. Στην καθημερινή γλώσσα, αλλά πολλές φορές και στις κοινωνικές επιστήμες, τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι διακρίσεις χρησιμοποιούνται εναλλακτικά με την ίδια σημασία.

Το Κέντρο Ψυχικής και Παιδαγωγικής Υποστήριξης (Κε.Ψυ.Π.Υ), σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου και το Ινστιτούτο Υγείας του Λουξεμβούργου, καθώς και άλλους Ευρωπαίους εταίρους, διεξάγει μια συγκριτική έρευνα σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Ελλάδα, Λουξεμβούργο, Γαλλία, Βέλγιο, Ρουμανία) σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και την δυνατότητα ανάπτυξης δικτύων επαγγελματιών, προς όφελος των ηλικιωμένων με
προβλήματα ψυχικής υγείας (Ευρωπαϊκό πρόγραμμα ARPA).

Η επιλογή συντρόφου είναι σίγουρα μια απαιτητική διαδικασία, και πρέπει να είναι γιατί εφόσον μιλάμε για επιλογή, αυτή προϋποθέτει κόπο, προσπάθεια, αξιοποίηση της εμπειρίας και επιθυμία. Όπως κάθε επένδυση, έτσι και η συντροφικότητα ενέχει ρίσκο αλλά και προσωπική ευθύνη.

Οι ενοχές είναι το βασικό εργαλείο εκείνων που χειραγωγούν. Το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να μας δημιουργήσει ενοχές και αμέσως αισθανόμαστε την ανάγκη να γίνουμε και πάλι αρεστοί όσο το δυνατόν συντομότερα. Μάλιστα, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορεί να φτάσουν σε σημείο να κάνουν σχεδόν τα πάντα, αν μέσω της χειραγώγησης οι άλλοι τους κάνουν να αισθανθούν αρκετά ένοχοι.

Οι συνεδρίες είναι καθημερινά ένα σχολείο...ένα σχολείο που μας μαθαίνει πόσα πράγματα καλούνται να διαχειριστούν οι θεραπευόμενοί μας, ένα σχολείο που μας ενεργοποιεί γιατί μας θυμίζει πόσα πράγματα δεν μπορούμε να ελέγξουμε,

Η ποιότητα των ερωτικών σχέσεων είναι μια θεμελιώδης πτυχή της ανθρώπινης ζωής και συχνά καθορίζει τη συναισθηματική μας ευημερία.

Τα μέλη διακατέχονται από ανησυχία, φόβους και πολλά ερωτηματικά στις πρώτες συναντήσεις. Οι συμμετέχοντες προσπαθούν να εντοπίσουν κοινές εμπειρίες και ενδιαφέροντα, τρόπους επικοινωνίας με διαφορετικούς ανθρώπους και έναν ρόλο για τον εαυτό τους που να συμβαδίζει με το πρόβλημα ή τον λόγο της συμμετοχής τους.

Τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς κάνουμε στις σημαντικές σχέσεις μας. Γλιστράμε αργά στο κενό και σιγά σιγά βρισκόμαστε παγιδευμένοι σε ολέθριες καταστάσεις από τις οποίες είναι δύσκολο να ξεφύγουμε.

Πολλοί από εμάς έχουμε την τάση να περνάμε πολύ χρόνο από τη ζωή μας να «ετοιμαζόμαστε» για κάτι που θέλουμε να κάνουμε, αλλά να αναβάλουμε διαρκώς να ξεκινήσουμε να το κάνουμε.
Τι συμβαίνει εκεί;

Πρόσφατες έρευνες και στατιστικά από τον τομέα της ψυχολογίας αλλά και της νευροεπιστήμης ευρύτερα, έχουν καταδείξει ότι ένας άνθρωπος κάνει κατά μέσο όρο 60.000 με 70.000 σκέψεις ημερησίως.

Η αποδοχή σαν έννοια είναι πολυδιάστατη και δεν αρκεί απλά να την επικαλούμαστε δίχως να καταλαβαίνουμε ακριβώς το νόημά της.

Μπορούμε να σκεφτούμε τις ζωές πολλών συνανθρώπων μας, των οποίων τα όνειρα, οι φιλοδοξίες, οι στόχοι και οι προσδοκίες που είχαν για τη ζωή τους δεν πήγαν όπως ακριβώς τα ονειρεύονταν.

Μιλώντας για φόβο ή άγχος εγκατάλειψης αναφερόμαστε την διάχυτη και έντονη πεποίθηση που διακατέχει κάποιον ότι οι άνθρωποι που τον αγαπούν και είναι δίπλα του ή ακόμα και αυτοί που μπορεί να τον γνωρίσουν στο μέλλον, θα τον εγκαταλείψουν.

Η σκέψη ότι ο άλλος θα απομακρυνθεί από κοντά τους, γεννά έντονα συναισθήματα άγχους και ανασφάλειας, μεταφράζεται ως προσωπική απόρριψη και το άτομο την δικαιολογεί στην βάση της προσωπικής του αναξιότητας.

Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να προσκολλόμαστε σε αυτά που υπάρχουν στη ζωή μας: τα αντικείμενα, τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τις δουλειές, τις καταστάσεις, τις απόψεις, τις πεποιθήσεις. Ακόμα κι αν αυτά δεν μας δίνουν πια την ικανοποίηση που μας έδιναν, δεν μας κάνουν πια ευτυχισμένους.

Στην κοινή συνείδηση, ο όρος μαύρο πρόβατο χρησιμοποιείται για να περιγράψει το μέλος εκείνο μιας οικογένειας που θεωρείται διαφορετικό, ιδιόρρυθμο, επαναστατικό ή ακόμη και προβληματικό.

Burn out, λοιπόν, και κάνουμε μία προσπάθεια σε αυτό το άρθρο να το σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να το συσχετίσουμε με την πανδημία και να σκεφτούμε όχι μόνο πώς μας επηρεάζει αλλά και τον τρόπο που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον μας.

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος φοράει το καλό του χαμόγελο. Στολίζει το σπίτι, ανάβει λαμπάκια, ψήνει κουραμπιέδες, κάνει σχέδια για τραπέζια και ανταμώματα.

Υπήρχαν στιγμές στις συνεδρίες που κάποιος καθόταν απέναντί μου και μιλούσε για τον γάμο σαν να μιλά για σωσίβιο, για ανάγκη επιβίωσης μετά από ναυάγιο στη μέση του ωκεανού.
Όχι για έρωτα. Όχι για κοινή πορεία.