«Mέτρον άριστον» - Μια φράση που ακούμε και χρησιμοποιούμε πολύ συχνά όλοι μας (συνήθως όταν δεν ξέρουμε τι να πούμε…).
Άραγε την πιστεύουμε; Πώς στέκεται η κοινωνία, σαν θεσμός, απέναντι σε αυτή τη δήλωση;

Αν αφιερώνετε το κυρίαρχο μέρος της σκέψης σας στην αποτυχία, θα έχετε την τάση να αποτύχετε. Αναμασάμε τις αποτυχίες μας όταν τις σκεφτόμαστε συνεχώς. Πόσες φορές τη μέρα σκέφτεστε τις αποτυχίες σας ή την αποτυχία γενικότερα;

Η ιστορία του κάθε ανθρώπου, παράγει αποτέλεσμα! Τι υπέροχη τροφή για σκέψη αυτή η πρόταση. Ο καθένας μας από την στιγμή της γέννησης του, γράφει μια ιστορία. Την ιστορία της ζωής του.

“Μην επιστρέφεις στο μέρος όπου κάποτε ήσουν ευτυχισμένος. Είναι μια παγίδα νοσταλγίας. Tίποτα δεν θα είναι το ίδιο, ούτε ο τόπος, ούτε οι άνθρωποι, ούτε εσύ ο ίδιος.” (φράση του Robert De Niro)

Πρέπει να πάω στη δουλειά, να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, να μαγειρέψω, να θυμηθώ το ραντεβού στον παιδίατρο, να απαντήσω σε εκείνο το email της δουλειάς, να βάλω πλυντήριο… και κάπου μέσα σε όλα αυτά να βρω λίγο χρόνο και για εμένα»

Η μητρότητα έχει εξιδανικευτεί στη σύγχρονη κοινωνία ως η απόλυτη και ανώτερη εμπειρία για κάθε γυναίκα.

Ο γάμος είναι η τελετουργική κορύφωση μιας σχέσης. Το επίσημο άνοιγμά της στην κοινωνία: Το ζευγάρι ενώπιον Θεού και ανθρώπων δεσμεύεται για πίστη και αφοσίωση. Και μετά ακολουθεί ο έγγαμος βίος. Συχνά μια φυλακή, ένας εγκλωβισμός για δυο ανθρώπους, όταν δεν καταφέρνουν να συμβιώσουν αρμονικά.

Φαντάσου ότι μπορείς να επιστρέψεις για λίγα λεπτά σε μια στιγμή από την παιδική σου ηλικία. Όλα γύρω σου είναι όπως τότε. Απέναντί σου βρίσκεται το παιδί που ήσουν. Εσύ το αναγνωρίζεις αμέσως. Εκείνο δεν σε αναγνωρίζει καθόλου.

Ναρκισσιστική οικογένεια καλείται η οικογένεια στην οποία τουλάχιστον ο ένας γονιός ή και οι δύο έχουν ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας, με βάση τα χαρακτηριστικά της οποίας χτίζεται το σύστημα και οι σχέσεις μέσα σε αυτή την οικογένεια.

Ονειρεύεσαι πολλά και σου φαντάζουν ανέφικτα; Νιώθεις πως «πετάνε» οι σκέψεις γύρω από το κεφάλι σου και αδυνατείς να τις συγκεντρώσεις; Πιστεύεις πως κάθε φορά φτιάχνεις ένα καλό πρόγραμμα αλλά τελικά δεν δραστηριοποίησε και δεν ξέρεις τι σου φταίει;

Αυτό που σίγουρα δεν ξεχνά η μνήμη, είναι οι ενοχές.

Ενοχές γύρω από αδύνατες επιθυμίες, ενοχές για παρελθοντικές εμπειρίες, ενοχές για τον εαυτό μου, ενοχές γύρω από το «καλό παιδί» που υπόσχομαι να είμαι, για πράγματα που αδικούμαι, για τα «θέλω» και τα «πιστεύω» μου, μπερδεμένα συναισθήματα που εγκλωβίζουν την ελευθερία και την ψυχική ηρεμία.

«Δεν πιστεύεις στα ζώδια; Τότε γιατί σε περιγράφουν τόσο καλά;», «Δεν πιστεύω πραγματικά στα ζώδια… αλλά κάθε φορά που διαβάζω το δικό μου, σκέφτομαι: “Ναι, αυτό είμαι εγώ.”» Αυτό μου είπε κάποτε ένας Τοξότης.

Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου όλα αλλάζουν κι όλα μετακινούνται.. Η καθημερινότητα είναι πιο απαιτητική, οι ρυθμοί γρήγοροι και οι απαιτήσεις αυξάνονται.. Τι γίνεται με τους ρόλους όμως των φύλων; Αλλάζουν ή επικρατούν ακόμα στερεοτυπικές αντιλήψεις;

Μπαίνοντας οι γυναίκες πιο ενεργά στον επαγγελματικό χώρο με αποτέλεσμα να αφήνουν κάπως στην άκρη και να περιορίζουν την προοπτική δημιουργίας οικογένειας, οι άντρες διαπραγματεύονται το ρόλο τους.

Ο φόβος της αλλαγής είναι ριζωμένος σε όλους. Είναι αόρατος. Πίσω από κάθε υπερβολική προσδοκία κρύβεται η επιθυμία να ελέγχουμε τα πάντα, ο φόβος της αλλαγής. Μερικές φορές επώδυνες αλλαγές που επιβάλλονται στη ζωή μας τροφοδοτούν ακόμη περισσότερο τον φόβο της αλλαγής.

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα συνυφασμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη και προκύπτει έπειτα από συνειδητοποίηση της έκθεσης του ατόμου σε κάποιο κίνδυνο (σωματικό ή ψυχολογικό, βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο).

Το οικογενειακό σχήμα αποτελείται από αντιλήψεις που αφορούν: α. Κανονισμούς και λειτουργίες που διέπουν την οικογένεια.
β. Προσδοκίες γύρω από τις συζυγικές και οικογενειακές σχέσεις. γ. Ρόλους γονέων και παιδιών.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση έχει πολλές εκφάνσεις ή συμπεριφορές στις οποίες εθιζόμαστε. Αυτές μπορούν να περιγραφούν ως τα μέσα και οι συνήθειες που αναπτύσσουμε για να αποδράσουμε από τις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Αποτελούν απλώς ένα άλλοθι που μας επιτρέπει να αποφύγουμε προσωρινά να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.

Η δυναμική της ελπίδας για να μπορέσει να βοηθήσει τον άνθρωπο που την κατέχει, χρειάζεται να στηρίζεται σε τρεις προϋποθέσεις ή πυλώνες.

Οι προσδοκίες των γιορτών είναι ένα κεφάλαιο μέσα στον καθένα μας, άλυτο, άτυπο και συχνά ανικανοποίητο ή σε άμεση συσχέτιση με την ψυχική μας κατάσταση, με το άγχος, με τη θλίψη και με τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μας.

Σύμφωνα με τον Arlo Wally Minto, υπάρχουν αντίθετα ζευγάρια ιδιοσυγκρασιών τα οποία παρατηρούμε - σε διαφορετική ένταση- τόσο εντός του εαυτού μας όσο και στους άλλους.