Η δυναμική της λέξης «συγχώρεση» είναι μεγάλη. Συγχωρώ, δηλαδή δίνω χώρο. Στους άλλους, στον εαυτό μου, στις καταστάσεις.

Συγχώρεση

Μια κατάσταση που μας πλήγωσε, που μας θύμωσε, που μπορεί να μας έφερε εκτός ορίων. Πώς αλλιώς μπορεί να ξεπεραστεί αλλά και να σταματήσει να μας επηρεάζει στην καθημερινότητα μας, αν δεν συγχωρέσουμε τον εαυτό μας και τον άλλον ή τους άλλους οι οποίοι εμπλέκονται σε αυτήν;

Μόνο όταν συγχωρούμε, ξεπερνάμε το όποιο πρόβλημα, την όποια αρνητική κατάσταση, το όποιο αρνητικό συναίσθημα και προχωράμε στην ζωή μας χωρίς απωθημένα, χωρίς κατάλοιπα, χωρίς μίσος ή θυμό.

Όταν συγχωρούμε, ξεφεύγουμε από μικρότητες και ταπεινά κίνητρα αλλά ακόμα και όταν το σφάλμα, είτε είναι του άλλου, είτε είναι δικό μας, είναι μεγάλο και πάλι αξίζουμε τη συγχώρεση.

Και λέω αξίζουμε τη συγχώρεση, γιατί με τη συγχώρεση όλα γίνονται πιο απλά. Τα αρνητικά συναισθήματα που κουβαλάμε μέσα μας μειώνονται ή εξαφανίζονται με αποτέλεσμα τη σημαντική βελτίωση της ψυχικής μας υγείας, που θεωρώ ότι όλοι μας αξίζουμε.

Μεταβολίζοντας τα τραύματα μέσω της συγχώρεσης

Διότι όταν συγχωρούμε τον άλλον, τα οφέλη της συγχώρεσης σε εμάς επιστρέφουν, ενώ όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας, και πάλι εμείς νοιώθουμε πολύ πιο ήσυχοι και απαλλαγμένοι από ψυχικά βάρη.

Δεν είναι, ωστόσο, τα πράγματα πάντα τόσο απλά όσο ακούγονται. Ιδιαίτερα, όταν οι καταστάσεις φέρουν μεγάλο πόνο, θυμό, απογοήτευση κ.α

Και θα πρέπει να έχουμε δουλέψει πολύ με τον εαυτό μας, είτε μόνοι μας, είτε με την βοήθεια κάποιου άλλου, φίλου ή ειδικού, προκειμένου να μπορέσουμε να φτάσουμε στην συγχώρεση.

Διότι, οι καταστάσεις που φέρουν μεγάλο πόνο, είναι δύσκολο να ξεπεραστούν, ίσως και αδύνατο σε κάποιες περιστάσεις.

Αλλά για να συγχωρέσουμε είτε τον άλλον είτε τον εαυτό μας, θα πρέπει να έχουμε κατά νου πως η συγχώρεση είναι αυτή που θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε στη ζωή μας όσο μεγάλο και αν είναι το πλήγμα.

Και πως το αξίζουμε αυτό...

«Αν υπάρχει Θεός θα πρέπει να με παρακαλέσει για να τον συγχωρέσω» - Αυτό ήταν ένα από τα συνθήματα που βρέθηκαν σε τοίχο μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωση του Άουσβιτς γραμμένο από έναν από τους μελλοθάνατους.

Μπορούμε να φανταστούμε πόσο πόνο, πόσο θυμό αλλά και πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση; Ενός ανθρώπου που βασανίστηκε και υπέφερε με τελικό αποτέλεσμα να οδηγηθεί στον θάνατο;

Εάν αναλογιστούμε αυτούς τους ανθρώπους και τα βιώματα τους, ίσως πάψουμε να θυμώνουμε με μικροπράγματα. Εάν νοιώσουμε το μέγεθος του πόνου ανθρώπων που πρέπει να τους παρακαλέσει ο Θεός για να τον συγχωρήσουν, ίσως αντιληφθούμε πόσο εύκολο είναι να συγχωρούμε στην καθημερινότητα μας, ο ένας τον άλλον.

Τέλος, η συγχώρεση θα πρέπει να είναι ειλικρινής, γιατί μόνον έτσι, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και προχωράμε μπροστά προσπαθώντας να μην επαναλάβουμε σφάλματα ή να πράξουμε καινούργια.

Άρα, η συγχώρεση δεν είναι μόνο αποδοχή του εαυτού μας και των άλλων, αλλά και κατανόηση ότι αυτό που κάνουμε μπορεί να επηρεάσει τη ζωή λιγότερων ή περισσότερων ανθρώπων.

Εάν στη ζωή μας δρούμε με γνώμονα την αγάπη, αν έχουμε ως κίνητρο την αγάπη, τόσο προς τον εαυτό μας όσο και προς τον πλησίον μας, θεωρώ ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υποπέσουμε σε σφάλματα μικρότερα ή μεγαλύτερα.

Και μόνον έτσι, ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ένας πιο ανθρώπινος κόσμος για μας και τα παιδιά μας...

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Εμμανουέλα Ζώη

emanouela zoiΚοινωνική Λειτουργός