Αταξίες παιδιών

Οι άνθρωποι μπαίνουν στο γονεϊκό ρόλο με πολλή χαρά και προσμονή, χωρίς όμως να μπορούν να προβλέψουν τις δυσκολίες που έχει το μεγάλωμα ενός παιδιού. Από τη στιγμή, εντούτοις, που ένας άνθρωπος αποφασίζει να φέρει στη ζωή τα παιδιά του, έχει ευθύνη, ως την ενηλικίωσή τους, να καλύψει όχι μόνο τις βασικές τους ανάγκες για τροφή, στέγη, ασφάλεια, προστασία και εκπαίδευση, αλλά και να τα μεγαλώσει δίνοντας τους τα εφόδια να αυτονομηθούν.

Ο γονεϊκός ρόλος είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή που αλλάζει τις ισορροπίες του ζευγαριού και την καθημερινότητα του. Σε αυτή τη νέα καθημερινότητα δεν χωρά ούτε η ανευθυνότητα ούτε η υπερπροστασία, αλλά το μέτρο.

Η σχέση μεταξύ γονέων και παιδιών

Μεταξύ γονέων και παιδιών αναπτύσσεται μια στενή σχέση, η οποία με το πέρασμα των χρόνων φορτώνεται από ποικίλα συναισθήματα, προσδοκίες και επιθυμίες. Στο πλαίσιο αυτό, ένας συνηθισμένος κίνδυνος, είναι να ταυτιστεί κανείς με το παιδί του και να θεωρήσει δεδομένο πως το γνωρίζει. Το λάθος βέβαια είναι ότι το παιδί δεν το γνωρίζουμε επειδή είναι παιδί μας, αλλά χρειάζεται πολύς κόπος και χρόνος για να το μάθουμε και, ταυτόχρονα, να του επιτρέψουμε να μάθει από εμάς. Γονείς, δηλαδή, και παιδιά είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι που πρέπει να συναντηθούν.

Ειδικότερα, χρειάζεται να δούμε τα παιδιά έξω από τις δικές μας προσδοκίες και επιθυμίες, ώστε να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν τις δικές τους. Καθότι η ταύτιση πολλές φορές πνίγει τα παιδιά, εκείνα μην έχοντας άλλους τρόπους αντίδρασης, επικοινωνούν κάνοντας… αταξίες. Είναι, συγκεκριμένα, φορές που το αγγελούδι σου, αυτό για το οποίο έχεις κάνει τα πάντα, σου ανατρέπει όλα τα δεδομένα και σε κάνει να τρέχεις και να αναρωτιέσαι… τι λάθος έχω κάνει(!). Όπως ας πούμε στο παράδειγμα της Χριστίνας που ένα πρωινό ενώ κάθεται ανέμελη στο σπίτι, δέχεται ένα τηλεφώνημα από τη δασκάλα του γιου της, του Γιάννη, η οποία σε έντονο ύφος της λέει: «Ο Γιάννης σήμερα ξέσπασε με πολύ θυμό σε ένα συμμαθητή του κι όταν προσπάθησα να τον συνετίσω τα έβαλε και μαζί μου φωνάζοντας και απειλώντας». Η Χριστίνα τότε νιώθει θυμό, απογοήτευση, ντροπή και δεν ξέρει τι να κάνει.

Οι αρνητικές, βέβαια, αντιδράσεις των παιδιών δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Πολλοί γονείς έχουν βρεθεί στην άβολη θέση της Χριστίνας, να απολογούνται στο δάσκαλο, στο διευθυντή, σε άλλους γονείς, κλπ. Αυτό τους κάνει να είναι επικριτικοί με τα παιδιά τους και να εμποδίζουν ακόμη περισσότερο την επικοινωνία. Εστιάζοντας, ωστόσο, σε αυτή καθαυτή την «αταξία» και προσπαθώντας να «συμμορφώσουν» το παιδί τους, δυσκολεύονται να διακρίνουν τις αιτίες που το οδήγησαν σε εκείνη.

Γιατί λοιπόν ένα παιδί διαταράσσει την τάξη; Τι θέλει να επικοινωνήσει;

Συνήθως τα παιδιά αντιδρούν προσπαθώντας να ταρακουνήσουν το οικογενειακό σύστημα, καλώντας μας με τις αρνητικές τους συμπεριφορές, να τα γνωρίσουμε και να ασχοληθούμε μαζί τους. Πιο συγκεκριμένα, μας ζητούν ουσιαστικό χρόνο και επικοινωνία με νόημα. Με τις πράξεις τους και, πολύ περισσότερο, με τις αταξίες τους πάντα κάτι λένε, καθώς είναι ο πιο προσφιλής σ’ αυτά τρόπος να δείξουν ό,τι δεν μπορούν να εκφράσουν με λόγια.

Ασφαλώς, όταν ένα παιδί έχει μάθει να εκφράζεται με αρνητικές συμπεριφορές οι γονείς του πρέπει να επέμβουν, προκειμένου να το βοηθήσουν να μην έχει ανάγκη την έκφραση με αυτόν τον τρόπο.

Για να το πετύχουν, πρέπει να ενισχύσουν το παιδί τους στον άξονα της απόκτησης και ενίσχυσης κοινωνικών δεξιοτήτων, στη σωστή έκφραση και διαχείριση των συναισθημάτων του και στο σεβασμό των ορίων. Πρέπει να είναι σε θέση να το οριοθετούν με σταθερό και ήπιο τρόπο, εξηγώντας του πως αυτό που κάνει δεν είναι αποδεκτό, ούτως ώστε είτε μέσω του διαλόγου, είτε μέσω κάποιων συμβολικών συνεπειών να το εκπαιδεύσουν να βρίσκει τους λεγόμενους… θετικούς τρόπους επικοινωνίας. Στις περιπτώσεις όπου οι γονείς δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις αποτελεσματικά, χρειάζεται κάτι παραπάνω από αυτό, ίσως και τη βοήθεια ειδικού. Η βοήθεια αυτή εστιάζεται κυρίως στους γονείς και ειδικότερα στο πως εκείνοι θα κατανοήσουν και θα μετασχηματίσουν τις αρνητικές συμπεριφορές. Δευτερευόντως, βέβαια, στο παιδί, το οποίο μέσα από παιχνίδια ρόλων εκπαιδεύεται στον έλεγχο των πράξεων του και στη σωστή διαχείριση και έκφραση των συναισθημάτων του.

Οι γονείς, εν κατακλείδι, χρειάζεται να κατανοήσουν το κρυμμένο νόημα - το μήνυμα - της αρνητικής συμπεριφοράς και να επανεξετάσουν το γονεϊκό τους ρόλο και τη συντροφική τους σχέση, ενώ οι αταξίες των παιδιών μπορούν να λειτουργήσουν και ως ένα μέσο πίεσης, ένα σημείο αφετηρίας προσωπικών και οικογενειακών αλλαγών. Ένας καλός οδηγός - βοηθός για να αξιοποιήσουν τις δύσκολες εμπειρίες και να κατανοήσουν το παιδί τους είναι να ανατρέξουν στο δικό τους εσωτερικό παιδί: Θυμηθείτε μια δική σας αταξία και σκεφτείτε έναν καλό λόγο που σας οδήγησε να την κάνετε. Τι θέλατε να επικοινωνήσετε με τους άλλους; Αυτός είναι ένας καλός τρόπος να σκέφτεστε, δίχως να κατηγορείτε τον εαυτό σας, αξιοποιώντας όλες σας τις εμπειρίες, ακόμη και τις δύσκολες, αλλά και ένας ασφαλής δρόμος ώστε να μην θυμώνετε με τα παιδιά, ανοίγοντάς τους δρόμους για να αξιοποιούν τις δικές τους δύσκολες στιγμές…

Η αταξία είναι μια καλή αφορμή να βάλουμε τις σχέσεις μας σε τάξη!!!

Συγγραφή Άρθρου

Γιώργος Γιαννούσης - Ψυχοθεραπευτής

Ψυχοθεραπευτής, Οικογενειακός θεραπευτής, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Στήριξης για το Παιδί και την Οικογένεια - ΝΗΜΑ.

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Άγχος, κίνδυνος ή ευκαιρία
Άγχος

Το άγχος ως μια φυσική διεργασία του ανθρώπινου ψυχισμού ενεργοποιείται κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι καινούργιο, άγνωστο, μπροστά σε μια ενδεχόμενη αλλαγή ή σε ένα γεγονός που έρχεται απροσδόκητα και αιφνιδιαστικά να διαταράξει τους ρυθμούς της καθημερινότητάς μας. Τι το κάνει όμως, από μια φυσική και ίσως δημιουργική διεργασία, να μας «αρρωσταίνει»;

Η ψυχοθεραπεία είναι για τους υγιείς
ψυχοθεραπεία

Τα ζητήματα που προβληματίζουν περισσότερο τους ανθρώπους που αναζητούν ψυχοθεραπευτική υποστήριξη αφορούν -ασυνείδητα στα αρχικά στάδια της θεραπείας- τη διαδικασία ψυχικής ωρίμανσης, δηλαδή την προσωπική εξέλιξη και ωριμότητα του ατόμου, καθώς και τη λειτουργική του συμβίωση στο γάμο, την οικογένεια και τις άλλες του σχέσεις.

Οι ψυχολογικές συνιστώσες της επιτυχίας και της αποτυχίας
Εκλογές

Έπειτα από κάθε εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα παρατηρείται το εξής σουρεαλιστικό φαινόμενο: όλοι είναι νικητές, ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουν. Η συμμετοχή βέβαια, καθώς και η προσωπική έκθεση, η προσπάθεια και ο «αγώνας» του κάθε συνδυασμού και υποψηφίου, έχουν τη δική τους βαρύτητα και παρόλες τις αδυναμίες συνθέτουν το λεγόμενο δημοκρατικό μας περιβάλλον. Τι γίνεται, όμως, με τη διαχείριση της αποτυχίας από τη μία και της επιτυχίας από την άλλη για όσους αναμετρώνται στον πολιτικό στίβο;

Notre Drame De Paris - Γιατί μας συγκινεί η τραγωδία στο Παρίσι
Notre Drame De Paris

Γιατί μας συγκινούν τα δράματα; Γιατί στεκόμαστε με δέος μπροστά στη δραματική φύση μιας καταστροφής; Τι εγείρει τα συναισθήματά μας όταν χάνεται κάτι σημαντικό;

Μια δραματική ταινία, ένα δραματικό γεγονός, μια δραματική είδηση αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους με δέος και συγκίνηση. Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι άνθρωποι οικειοποιούνται τέτοιου είδους εξωτερικά γεγονότα σαν αυτά να έχουν τη δύναμη να συν-κινήσουν εσωτερικές διεργασίες στον ανθρώπινο ψυχισμό.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares