Συνήθως τα άτομα με ψυχογενή βουλιμία, εν αντιθέσει με της νευρικής ανορεξίας, είναι κανονικού βάρους ή λίγο υπέρβαρα. Εμφανίζεται πιο συχνά από την ανορεξία και έχει καλύτερη πρόγνωση.

Το βασικό χαρακτηριστικό της διαταραχής είναι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας, όπου το άτομο καταναλώνει υπερβολικές ποσότητες τροφής με τρόπο ανεξέλεγκτο σε συγκεκριμένα χρονικά περιθώρια και εν συνεχεία επιδιώκει να τα αντισταθμίσει με τεχνητές εκκενώσεις του στομάχου (π.χ. πρόκληση εμετού, χρήση διουρητικών και καθαρτικών, δίαιτα, υπερβολική άσκηση).

Κατά κανόνα, το έναυσμα δίνεται από μια δίαιτα που γίνεται είτε μετά από κάποιο στρεσογόνο γεγονός (π.χ. διακοπή σχέσης), είτε λόγω ενός νέου συμβάντος (π.χ. έναρξη πρωταθλητισμού) ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης, η οποία συνδέεται με το σχήμα του σώματος και τον αυτοέλεγχο.

Τα βουλιμικά άτομα παρουσιάζονται ως κοινωνικά, πετυχημένα, ευτυχισμένα και με αυτοπεποίθηση, με αποτέλεσμα πολλές φορές η διαταραχή να μη γίνει αντιληπτή από τους άλλους για χρόνια. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι ευτυχισμένα, νιώθουν απογοήτευση, χαρακτηρίζονται από παρορμητικότητα, εξωστρέφεια, ευαισθησία στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και από χαμηλή αυτοεκτίμηση, αίσθημα ανεπάρκειας, ντροπή και αποφεύγουν την κοινωνική ζωή από το φόβο μην αποκαλυφθούν (παρότι είναι ιδιαίτερα κοινωνικά άτομα) και ως εκ τούτου απομονώνονται.

Η οικογένεια των βουλιμικών είναι λιγότερο κλειστή από αυτή των ανορεξικών.Οι σχέσεις είναι στενές, αλλά αμφιθυμικές και συγκρουσιακές, που έχουν να κάνουν με ζητήματα εξουσίας και ελέγχου, αυτονομίας και ταυτότητας. Οι βουλιμικοί χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μεταβατικό αντικείμενο. Ο αγώνας τους να αποχωριστούν από το πρόσωπο της μητέρας μεταφέρεται ως αμφιθυμία στο φαγητό. Η κατανάλωση τροφής συμβολίζει την ανάγκη συγχώνευσης με τη μητέρα, ενώ η αποβολή τροφής την ασυνείδητη επιθυμία για αποχωρισμό και αυτονομία.

Τα βουλιμικά άτομα δεν είναι ικανοποιημένα από την εικόνα του σώματός τους – η οποία παίζει κυρίαρχο ρόλο στην αυτοεκτίμησή τους- θεωρούν τον εαυτό τους υπέρβαρο, διακατέχονται έντονα από το φόβο της παχυσαρκίας ή εντοπίζουν κάποια σημεία του σώματος τους ως προβληματικά.

Ήδη από την παιδική ηλικία το άτομο φαίνεται πως δέχεται συγκρουόμενα μηνύματα σε σχέση με το φαγητό. Το παιδί λοιπόν από τη μια πλευρά καταγράφει πως όταν τρώει όλο του το φαγητό είναι «καλό παιδί», ενώ καθώς εισέρχεται στην εφηβεία το λαμβανόμενο μήνυμα είναι πως για να είναι αποδεκτό από τους συνομιλήκους οφείλει να πληρεί τα κοινωνικά κριτήρια ενός λεπτού και αδύνατου σώματος.

Το φαγητό χρησιμοποιείται ως μέσο εκτόνωσης του άγχους και κατά συνέπεια, όποτε το άτομο βιώνει στρεσογόνες καταστάσεις συνδυαζόμενες με το έντονο άγχος για την εικόνα του σώματός του καταφεύγει σε βουλιμικά επεισόδια, προκειμένου να ανακουφιστεί. Τα αρνητικά συναισθήματα μπλοκάρονται μέσω της απόσπασης και της απόλαυσης. Η πρόσκαιρη όμως ανακούφιση δίνει τη σκυτάλη με τη σειρά της σε επιπρόσθετη συναισθηματική επιβάρρυνση λόγω των ενοχών που βιώνει από την υπερβολική κατανάλωση φαγητού και ο φόβος της παχυσαρκίας επανέρχεται πιο ισχυρός κάνοντας επιτακτική την ανάγκη να αδειάσει το στομάχι του, με αποτέλεσμα η σύντομη ψυχική ηρεμία να αντικαθιστάται κατόπιν από συναισθήματα θλίψης, ντροπής και απαξίωσης πυροδοτώντας εκ νέου την έναρξη του φαύλου κύκλου.

Συγγραφή Άρθρου

Κατερίνα Κοντογιαννάτου

Katerina Kontogiannatou2Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ.στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.
Πιστοποιημένη Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού.
Συντονίστρια Σχολών Γονέων

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα: Ο Μανωλιός είναι αλλιώς - το χνουδωτό χελωνάκι
παραμύθι

Σε μια χώρα μακρινή, την Ολαϊδια, η Νόρα η χελώνα γέννησε το δικό της χελωνάκι. Το μικρό χελωνάκι ήταν πολύ όμορφο και χαριτωμένο, μόνο που είχε τρίχωμα! Η μαμά Νόρα όμως ήταν τόσο χαρούμενη, που κρατούσε στα χέρια της το μικρό της χελωνάκι και δεν την ένοιαζε τίποτε άλλο. Ο μπαμπάς χελώνος, ο Απόλλων, παρόλη του τη χαρά προβληματίστηκε. Μα όλους τους ίδιους!

Άη Βασίλη είσαι εδώ;

Σίγουρα το να λέμε ψέματα στα παιδιά δεν είναι το επιθυμητό, αλλά το αντίθετο, να του παραθέτουμε την αλήθεια προσαρμοσμένη στο αναπτυξιακό του στάδιο. Είναι όμως τόσο κακό να υποστηρίξουμε την ύπαρξη του Άη Βασίλη; Ας μην ξεχνάμε τη διαφορά ανάμεσα σε ένα ψέμα και σε ένα μύθο με συμβολισμούς.

Τα παιδιά δεν είναι ανυπάκουα

Ο David, ένα περίεργο και γεμάτο ενέργεια τρίχρονο, έριξε τα πάντα κάτω από το γραφείο της μαμάς του και ζωγραφίζει τους φακέλους της με κηρομπογιές. Η μητέρα του βλέποντας αυτά τα χάλια, τον έβαλε θυμωμένη σε μια άκρη. Ο David φυσικά κλαίει και κοιτάει σαστισμένος.

Στη συγκοίμιση (co-sleeping) λέμε 'ναι'

Συγκοίμιση: τι είναι
Η συγκοίμιση (ή συν-κοίμιση ή και παρακοίμιση), διεθνώς γνωστή με τον όρο co-sleeping, είναι η πρακτική όπου γονείς και βρέφη (ή/και παιδιά) κοιμούνται μαζί στο ίδιο δωμάτιο. Ο όρος co-bedding ή bed-sharing αναφέρεται σε ένα από τα είδη συγκοίμισης, όπου γονείς και βρέφη μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι στη διάρκεια του ύπνου.

Βρείτε ειδικό για Διαταραχές Διατροφής

Ο μοναδικός εξειδικευμένος κατάλογος στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :