Μέχρι το τέλος αυτού του άρθρου θα έχεις κατανοήσει πώς το στρες και τα βιώματα των προηγούμενων γενεών αφήνουν μετρήσιμο βιολογικό και ψυχοσωματικό αποτύπωμα στο δικό σου νευρικό σύστημα, θα αναγνωρίσεις, γιατί η χρόνια υπερεπαγρύπνηση, το ανεξήγητο σωματικό σφίξιμο ή οι διάχυτες ενοχές αποτελούν συχνά «δανεικούς» μηχανισμούς επιβίωσης και όχι προσωπική σου αδυναμία,

Πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσαμε οι δυο μας και μιλήσαμε χωρίς να συζητάμε για τα παιδιά;

Πρέπει να πάω στη δουλειά, να πάρω τα παιδιά από το σχολείο, να μαγειρέψω, να θυμηθώ το ραντεβού στον παιδίατρο, να απαντήσω σε εκείνο το email της δουλειάς, να βάλω πλυντήριο… και κάπου μέσα σε όλα αυτά να βρω λίγο χρόνο και για εμένα»

Μια  συστημική ματιά στις αλλαγές που συμβαίνουν στο ζευγάρι και την οικογενειακή δυναμική όταν ένα μέλος ενηλικιώνεται και μετακομίζει

Αποξένωση από γονείς: Μπορώ να διακόψω την επαφή χωρίς να νιώθω ενοχές;

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.

Υπήρξε μια περίοδος όπου η συζήτηση για τη γονική αποξένωση περιστρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από έναν μεγάλο, φορτισμένο όρο. Το «σύνδρομο». Έναν όρο που μπήκε δυναμικά στον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μεγάλη ένταση, αμφισβήτηση και σύγχυση.

Το διαζύγιο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μεταβατικές και συχνά τραυματικές εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου, καθώς δεν σηματοδοτεί μόνο τη νομική λύση ενός γάμου, αλλά και μια βαθιά ψυχοκοινωνική διαδικασία απώλειας.

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της οικογένειας στη χώρα μας φαίνεται να μετασχηματίζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα άμεσα ορατοί, αισθητοί ωστόσο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Η γονική αποξένωση αποτελεί ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πεδία της σύγχρονης ψυχολογίας και της ψυχοδικαιικής πρακτικής. Η έννοια χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει περιπτώσεις στις οποίες ένα παιδί απορρίπτει έναν γονέα, χωρίς εμφανή επαρκή αιτιολόγηση. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε ενιαίο ορισμό, ούτε σε κοινά αποδεκτά κριτήρια αξιολόγησης.

Δεν υπάρχει «σωστή» οικογένεια – υπάρχει λειτουργική σύνδεση.
Η οικογένεια αποτελεί έναν από τους πιο βασικούς και διαχρονικούς πυλώνες της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί ως μια σταθερή και δεδομένη δομή.

google news iconΤο Psychology.gr είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε πρόσβαση στην αρθρογραφία και άμεση ενημέρωση για έρευνες ψυχολογίας και θέματα ψυχικής υγείας: Psychology.gr - Google News

Ακολουθήστε το PSYCHOLOGY.GR στο Youtube για δωρεάν σεμινάρια και στο Facebook για να ενημερώνεστε άμεσα για όλα τα νέα άρθρα ψυχολογίας & αυτοβελτίωσης.

Οικογένεια: Βασικά Άρθρα

Εξειδικευμένοι Συνεργάτες

Περιοχή: Παλλήνη
Ειδικότητα: Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Εξειδικεύσεις: Διαζύγιο, Διαταραχές Ύπνου
Περιοχή: Παλλήνη
Ειδικότητα: Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Εξειδικεύσεις: Κατάθλιψη, Πένθος απώλεια
Περιοχή: Αθήνα
Ειδικότητα: Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Εξειδικεύσεις: Διαζύγιο, Κατάθλιψη

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα