παιδική κακομεταχείριση

Αυτό που χαρακτηρίζει τα άτομα με σημαντικές εμπειρίες παιδικής κακομεταχείρισης είναι η παρουσία έντονης ντροπής και άλλων σαρωτικών συναισθημάτων. Η ντροπή, ο πόνος, ο φόβος και ο θυμός που βιώνουν στη μετέπειτα ζωή τους, συχνά μοιάζει να μην αντιστοιχεί στην ενήλικη μη-κακοποιητική κατάσταση.

Αυτά τα συναισθήματα, λοιπόν, που δεν αντιστοιχούν στο ύψος των γεγονότων, δείχνουν προς μια σύνδεση με τις προγενέστερες εμπειρίες παιδικής κακομεταχείρισης που οδηγούν τα άτομα να βιώνουν τις προκλήσεις της ζωής, ιδίως εκείνες που αφορούν τη συναισθηματική ζωή τους, ως ένα προσωπικό δράμα.

Η ερμηνεία της κακοποίησης οδηγεί στον τραυματισμό

Η κακοποίηση όμως από μόνη της δεν οδηγεί στον τραυματισμό του παιδιού αλλά η ερμηνεία που δίνει το παιδί στο γεγονός, ο τρόπος που το ενδοβάλει και πώς τελικά υπονομεύει τον εαυτό του μέσα από το γεγονός ή τα γεγονότα. Λόγω του εγωκεντρισμού που χαρακτηρίζει τα παιδιά, εκτός από το ότι τα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι το κέντρο του κόσμου και έχουν μαγικές ιδιότητες ή βασιλικά προνόμια, άλλο τόσο μπορεί να εκφραστεί στη σκέψη τους με αρνητικό τρόπο, οδηγώντας τα να αποκτήσουν τις πρώτες ηττοπαθείς και αυτό-ακυρωτικές ιδέες για τον εαυτό τους.

Όταν λοιπόν το παιδί θεωρεί ότι οι γονείς του οδηγήθηκαν στο διαζύγιο εξαιτίας του ίδιου, ή ότι δεν το αγαπούσε αρκετά ο γονέας του για να φύγει από το σπίτι διακρίνεται ο εγωκεντρισμός, αλλά κυρίως διαφαίνεται ότι το παιδί είναι ήδη τραυματισμένο στην περίπτωση που δεν έχει επικοινωνήσει με κάποιον αυτά τα έντονα συναισθήματα που βιώνει. Η κακομεταχείριση, όμως, που υφίσταται το παιδί από το άμεσο περιβάλλον του, έχει τις ρίζες του στο παρελθόν και αρκετές γενιές πίσω.

Η έλλειψη επίγνωσης συναισθημάτων του γονέα

Όταν ένας γονιός αποτυγχάνει να μετατρέψει την αγκαλιά του σε μια ασπίδα που θα συγκρατεί τις αγωνίες και τα άγχη του παιδιού, τότε γίνεται ο ίδιος αυτός που πληγώνει το παιδί επειδή στερεί από το παιδί αυτά που χρειάζεται, για να μπορέσει να αναπτυχθεί συναισθηματικά. Γιατί δεν είναι μόνο αυτά που μπορεί να κάνουμε σε ένα παιδί και να το πληγώσουμε αλλά συχνά είναι και αυτά που δεν του προσφέρουμε, που του είναι απαραίτητα προκειμένου να μεταβεί στην ενήλικη ζωή και να σταθεί ως ένα ώριμο και συνειδητό άτομο. Μια τέτοια κατάσταση είναι ισχυρή ένδειξη ότι ο γονέας στερείται και ο ίδιος της απαραίτητης επίγνωσης των δικών του συναισθημάτων και από που προέρχονται.

Όταν ένας γονιός κακομεταχειρίζεται ένα παιδί, το κάνει επειδή ο ίδιος δεν είναι σε επαφή με τη δική του, κυρίως, ντροπή και αυτό συμβαίνει μάλλον γιατί υποφέρει από συντριπτική ντροπή, που κουβαλάει από τη δική του εμπειρία παιδικής κακομεταχείρισης και από ένα περιβάλλον που, επίσης, αστόχησε να είναι το περιέχον που χρειαζόταν για να μπορέσει να ωριμάσει συναισθηματικά. Αν ο γονέας είχε επίγνωση της δικής του ντροπής και από πού έχει ξεκινήσει, θα σταματούσε να κακοποιεί το παιδί. Με άλλα λόγια, αν γνώριζε συνειδητά τί τον παρακινεί να αντιδρά με τον τρόπο που αντιδρά απέναντι στο παιδί και ως συνέπεια αυτού απομάκρυνε τις παραπλανητικές προβολές που τον κυριεύουν, δεν θα έπραττε με τον συγκεκριμένο τρόπο απέναντι στο εύθραυστο παιδί.

Το αποτέλεσμα της συναισθηματικής κακομεταχείρισης στο παιδί

Σαν αποτέλεσμα της κακομεταχείρισης από έναν γονέα που δεν έχει επαφή με τη δική του ντροπή, το παιδί αναπτύσσει και εκείνο έναν ισχυρό πυρήνα ντροπής, λόγω του εγωκεντρισμού του και μάλλον λόγω του ήδη υπάρχοντος προβληματικού συναισθηματικού συντονισμού ανάμεσα στο γονέα και το παιδί, με αποτέλεσμα να υποφέρει από έντονα αισθήματα αναξιότητας. Αργότερα, κατά την ενήλικη ζωή του παιδιού, η σκιά που καλύπτει την επίγνωση των συναισθημάτων του απλώνεται ορμητικά ως ένα σκοτεινό πέπλο που συμβάλλει στο να βιώνει τα συναισθήματα του με σαρωτικό τρόπο, αφού πρώτα έχει παρερμηνεύσει τη φύση των γεγονότων που αντιμετωπίζει, έτσι ώστε να μπορούν να ταιριάζουν με τις ερμηνείες που έχει δώσει πριν από πολλά χρόνια στα πρώτα δύσκολα γεγονότα που αντιμετώπισε.

Η ψυχική δυσφορία συχνά βιώνεται ως κατακλυσμιαία και από τη στιγμή που δεν υπάρχει συνειδητή επίγνωση σε ποιο γεγονός αντιδρά το άτομο πραγματικά, ο κόσμος καταλήγει να είναι, για εκείνο, μια συνεχόμενη απειλή και ένα σίγουρο εχθρικό πεδίο, έτσι ακριβώς όπως αντιλήφθηκε και ερμήνευσε τον κόσμο σε πολύ μικρή ηλικία. Αυτό καταλήγει να είναι το προσωπικό δράμα, δηλαδή η ασυνείδητη ικανότητα να παίρνει κάποιος τα πράγματα πολύ προσωπικά και για αυτό να υποφέρει.

Συγγραφή Άρθρου

Δήμητρα Καλογεροπούλου

kalogeropouloy dimitraΨυχολόγος, απόφοιτη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Τμήματος Ψυχολογίας και Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών.

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6974.389120

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα
Bullying από ... σπίτι!

Το Bullying έχει ταυτιστεί με τον σχολικό εκφοβισμό. Όμως στην πραγματικότητα, δεν...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Η τέχνη του να ωριμάζουμε
Ψυχική δυσφορία

Ο πόνος και η δυσφορία είναι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μια συγκεκριμένη ενεργειακή κατάσταση εντός του σώματος μας και συγκεκριμένα εντός του συναισθηματικού μας κόσμου. Αυτή λοιπόν η ενεργειακή κατάσταση που αντιλαμβανόμαστε, δια μέσου του σώματος μας και των συναισθημάτων μας ως δυσφορική, κρύβει συνήθως ένα φορτίο, το οποίο δεν έχουμε επιτρέψει ουδέποτε να γίνει μέρος του οργανικού μας συνόλου και είναι αυτό που προκαλεί τη δυσφορία.

Ο θάνατος του Εγώ
Ο θάνατος του εγώ

Στη κορυφαία του νουβέλα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς», ο Τολστόι αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο τη ζωή ενός ζωντανού-νεκρού, που όταν ο θάνατος του χτυπάει την πόρτα, ο Ιβάν Ίλιτς ο ήρωας της ιστορίας, τότε και μόνο τότε παίρνει το μονοπάτι που οδηγεί στην αληθινή ζωή.

Είναι ατελής η εξίσωση της αγάπης;
Εξίσωση αγάπης

Ο ψευδής εαυτός, ή αλλιώς η πλασματική αίσθηση του εαυτού είναι μια παραπλανητική αίσθηση του εαυτού και μια συγκάλυψη του. Αυτή η πλασματική αίσθηση του εαυτού είναι αυτό στο οποίο ο Αλβέρτος Αϊνστάιν αναφερόταν ως «μια οπτική ψευδαίσθηση συνειδητότητας».

Η ρηχότητα των συναισθημάτων
Συναισθήματα

Οι άνθρωποι λαχταρούν βαθύτατα να καταφέρουν να ζήσουν μια ζωή πλημμυρισμένη από πολλά, ζωηρά και πλούσια συναισθήματα που δεν θα τους κατακλύζουν, παρά μόνο θα τους οδηγούν σε μια αίσθηση νοήματος και πληρότητας. Συνήθως τα ενήλικα άτομα εντυπωσιάζονται από την ανοιχτή στάση, την περιέργεια και το εύρος των συναισθημάτων που εκφράζουν τα πολύ μικρά παιδιά. Συχνά αναρωτιούνται για την δική τους παιδικότητα και πόσο θα ήθελαν και οι ίδιοι να μπορούν να χαρούν με αυτά τα απλά πράγματα που διεγείρουν τις αισθήσεις των παιδιών.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares