Σε έναν κόσμο γεμάτο υποχρεώσεις, προθεσμίες και διαρκή αυτοέλεγχο, η απόλαυση συχνά συνοδεύεται από ενοχές.

Η σχολική τάξη αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μικροκοινωνίες στην οποία συμμετέχουν οι έφηβοι. Όπως κάθε ομάδα, έτσι και η τάξη χαρακτηρίζεται από δυναμική, κανόνες και σχέσεις που καθορίζουν τη λειτουργία της (Lewin, 1947, στο Αρχοντάκη & Φιλίππου, 2003).

Οι περισσότεροι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με επαναλαμβανόμενες και συχνά τρομακτικές δυσάρεστες σκέψεις. Σκέψεις που αφορούν απώλειες, ασθένειες, ατυχήματα ή καταστροφές και που, όχι σπάνια, συνοδεύονται από συμπτώσεις, γούρια και μεταφυσικές ερμηνείες.

Η θεραπευτική γραφή σχετίζεται με μια διαδικασία κατά την οποία το θεραπευόμενο άτομο καλείται να χρησιμοποιήσει το εργαλείο της γραφής ως μέσο διερεύνησης του εαυτού και αναστοχασμού πάνω σε σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα.

Η μελέτη των θετικών συναισθημάτων έχει κεντρική θέση στον Κλάδο της Θετικής Ψυχολογίας. Από τους Ψυχολόγους, επιχειρείται η περιγραφή, τόσο της θεωρητικής, όσο και της ερευνητικής προσέγγισης, σχετικά με τα θετικά συναισθήματα, μέσα από το πρίσμα της έννοιας, της «θετικότητας».

Η τιμωρητική σιωπή δεν είναι το ίδιο με την υγιή αποστασιοποίηση. Πρόκειται για μια συμπεριφορά όπου το άτομο αρνείται να μιλήσει, να αναγνωρίσει την παρουσία του άλλου ή ακόμη και να διατηρήσει βλεμματική επαφή, χρησιμοποιώντας τη σιωπή ως μέσο αποστασιοποίησης, πίεσης ή τιμωρίας.

Αποσπάσματα και η σημασία τους, από το βιβλίο: Το μεγάλο πάντα και ο μικρός δράκος.

Λίγα βιβλία αυτοβελτίωσης έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν τα σύνορα της εποχής τους και να μείνουν διαχρονικά.

Σε μια περίοδο που οι άνθρωποι αναζητούν νόημα πίσω από την ταχύτητα της εποχής, ένα βιβλίο επανέρχεται στο προσκήνιο ως ένας από τους πιο ιδιαίτερους σταθμούς της ψυχολογίας: το Κόκκινο Βιβλίο του Carl G. Jung.

Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στη σύγχρονη εποχή: δεν υπήρξαν ποτέ τόσα βιβλία, τόσοι ειδικοί, τόσα σεμινάρια, τόσα podcasts και τόσα «εργαλεία αυτογνωσίας». Και όμως, ποτέ ο άνθρωπος δεν πάλευε τόσο πολύ να αλλάξει πραγματικά.

Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα