Υπάρχει μια επικίνδυνη αυταπάτη γύρω από την ψυχοθεραπεία. Ότι είναι από μόνη της ασφαλής. Ότι αρκεί να μπεις σε ένα δωμάτιο, να καθίσεις απέναντι από έναν «ειδικό» και κάτι μέσα σου θα αρχίσει να διορθώνεται.

Στον χώρο της Κλινικής Ψυχολογίας και των Επιστημών της Υγείας, εμφανίζονται, ολοένα και περισσότερο, έρευνες, σχετικά με την επίδραση των θετικών συναισθημάτων  σε αντικειμενικούς δείκτες υγείας, όπως είναι η ποιότητα ζωής, η νοσηρότητα, η υποτροπή και η θνησιμότητα.

Τι πραγματικά πληγώνει τα παιδιά και πώς η συναισθηματική αποκατάσταση τα προστατεύει; Στην κλινική πράξη συναντώ συχνά γονείς που εκφράζουν έντονη ανησυχία για τις συγκρούσεις που συμβαίνουν μπροστά στα παιδιά τους. «Μαλώσαμε δυνατά», «Υψώσαμε τον τόνο», «Μας άκουσε» κ.α.

Μας κάνει η ψυχοθεραπεία πιο εγωιστές; Μια διαφορετική οπτική: Ο εγωκεντρισμός ως αναπτυξιακό στάδιο της θεραπευτικής διαδικασίας και όχι τελικός προορισμός.

Η έννοια του τραύματος κατέχει κεντρική θέση στον καθημερινό, αλλά και στον ψυχοθεραπευτικό λόγο.

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ, δίδασκε και σωστά όπως αποδείχθηκε, έως και στην σύγχρονη ανάπτυξη της επιστήμης της ψυχιατρικής, πως ο εκάστοτε ασθενής, ο οποίος θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή, πρέπει τουλάχιστον να είναι στα όρια της εξαθλίωσης.

Στη ραγδαία μεταβαλλόμενη εξελισσόμενη κοινωνία που ζούμε ο φόβος, το άγχος, οι μπερδεμένες σκέψεις, οι αυξημένες απαιτήσεις και τα ποικίλα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα εντείνονται, με αποτέλεσμα οι σχέσεις με τους γύρω μας να γίνονται πολύπλοκες και δύσπιστες.

Η αυτοκτονία αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και οδυνηρά ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Δεν αφορά μόνο στατιστικά δεδομένα, αλλά ανθρώπους με βιώματα, οικογένειες που πενθούν και κοινότητες που επηρεάζονται βαθιά. Το να μιλάμε ξεκάθαρα γι’ αυτό το θέμα με σεβασμό, επιστημονική ακρίβεια και ελπίδα, δεν σώζει μόνο ζωές, αφαιρεί και το στίγμα που συχνά την περιβάλλει.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Ο άνθρωπος δεν είναι πιστός. Αλλά ούτε και άπιστος. Δεν είναι φτιαγμένος ούτε για έναν άνθρωπο, ούτε για πολλούς. Είναι φτιαγμένος για να θέλει. Και αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα. Γιατί το «θέλω» δεν είναι σταθερό. Μετακινείται. Αλλάζει. Φθείρεται. Ανανεώνεται. Και καμία θεωρία σχέσεων δεν έχει καταφέρει να το δαμάσει πλήρως.

Ο εργασιακός εκφοβισμός ή «mobbing» αποτελεί μια μορφή παρατεταμένης, συστηματικής ψυχολογικής παρενόχλησης στο εργασιακό περιβάλλον, κατά την οποία ένα άτομο ή ομάδα ατόμων εκθέτει έναν εργαζόμενο σε επαναλαμβανόμενες αρνητικές συμπεριφορές με σκοπό την αποδυνάμωση της επαγγελματικής του αυτοεκτίμησης, την κοινωνική απομόνωση και, ενδεχομένως, την απομάκρυνσή του από τον χώρο εργασίας.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα