Επικοινωνία

Μπορεί να φαίνεται αυτονόητο αλλά η επικοινωνία, ένα από τα βασικότερα συστατικά μίας υγιούς σχέσης, απαιτεί από εμάς να δηλώνουμε ξεκάθαρα τις ανάγκες και τα προβλήματά μας στον/στην σύντροφό μας. Καθώς δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε πραγματικά τι σκέφτεται ο άλλος, ο μόνος τρόπος είναι να ρωτήσουμε και καθώς ούτε ο σύντροφός μας (όσο κι αν θα το θέλαμε) μπορεί μαγικά να γνωρίζει τις επιθυμίες μας, ο μόνος τρόπος για να γνωστοποιήσουμε τις ανάγκες μας είναι το να τις εκφράσουμε.

Μπορεί να φοβόμαστε ότι το να θέσουμε όρια και να εκδηλώσουμε τις ανάγκες μας είναι εγωιστικό ή επικίνδυνο. Μπορεί να πιστεύουμε ότι είμαστε ήδη πολύ τυχεροί που μας ανέχεται ο/η σύντροφός μας, παρά τα όσα ελαττώματά μας οπότε και μία τέτοια πρακτική ίσως φοβόμαστε ότι θα τον/την οδηγήσει να μας απορρίψει. Μπορεί επίσης να θεωρούμε ότι εκείνος/εκείνη γνωρίζει αυτό που έχουμε ανάγκη, αυτό που σκεφτόμαστε κι αυτό που επιθυμούμε αλλά δεν μας το δίνει μόνο και μόνο για να μας πληγώσει, από εγωισμό, από θυμό και εκδικητική διάθεση για κάποια προηγούμενη διαφωνία μας.

Γιατί περιμένουμε να διαβάζουν οι άλλοι, το μυαλό μας;

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμα λόγος που μπορεί να μην είμαστε διατεθειμένοι να εκφράσουμε τις ανάγκες μας. Περιμένουμε ίσως οι άλλοι να τις μαντέψουν και να τις σεβαστούν γιατί μόνο τότε θα μας δείξουν πραγματικά ότι νοιάζονται για εμάς. Πώς όμως περιμένουμε οι άλλοι να διαβάζουν το μυαλό μας; Γιατί επιμένουμε να μην εκφράζουμε στους άλλους αυτό που θέλουμε ακόμα κι αν αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να το γνωρίσουν;

Για άλλη μία φορά, μέρος της απάντησης βρίσκεται στο μακρινό παρελθόν μας. Όταν ήμασταν βρέφη και για τα επόμενα λίγα χρόνια, βρισκόμασταν στη δυσάρεστη κατάσταση να μην μπορούμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας αλλά ούτε και να εκφράσουμε επαρκώς τις ανάγκες μας οπότε και οι φροντιστές μας προσπαθούσαν να μαντέψουν τι χρειαζόμαστε. Με τον τρόπο αυτόν μας έδειχναν την αγάπη τους, κάτι που όμως κατάφερναν γιατί οι ανάγκες μας ήταν απλές, τροφή, προστασία, επαφή. Αυτή η πεποίθηση μπορεί να μας συντροφεύει και τώρα, παρότι είμαστε πλέον πολύ πιο περίπλοκοι και οι ανάγκες μας πολύ πιο εκλεπτυσμένες και εξεζητημένες.

Οι ανάγκες αποκαλύπτονται με την πάροδο του χρόνου

Επιπλέον, η ανατροφή μας και οι πρώιμες παιδικές και εφηβικές μας εμπειρίες, μας έχουν δημιουργήσει κάποια στάνταρ σύμφωνα με τα οποία προσπαθούμε να μετρήσουμε το πόσο ταιριάζουμε με τους άλλους ανθρώπους. Στην αρχή μίας σχέσης ίσως όλα να φαίνονται τέλεια όμως με τον καιρό μπορεί να ανακαλύπτουμε ανάγκες μας στις οποίες ο/η σύντροφός μας δεν μας καλύπτει, «γιατί δεν με φιλάει όταν φεύγει από το σπίτι», «παίζει παιχνίδια στον υπολογιστή ενώ είναι ολόκληρος άντρας», «δεν φροντίζει αρκετά το παιδί μας», «δεν βγαίνουμε αρκετά έξω», «δεν κάνουμε αρκετό σεξ», «αδιαφορεί για το αν ικανοποιούμαι στο κρεβάτι» «δεν κρατιόμαστε χέρι-χέρι στις βόλτες», «δεν με ρωτάει για το πως πέρασα τη μέρα μου».

Πολλά από αυτά τα προβλήματα μπορεί να μας φαίνονται ασήμαντα όμως κρατώντας τα μέσα μας συσσωρεύονται μέχρι που μία μέρα έρχεται η έκρηξη. Έχουμε μάθει να μην εκφράζουμε τον θυμό μας γιατί είναι ένα αρνητικό συναίσθημα μέχρι τη στιγμή που έχει συσσωρευτεί τόσος πολύς που δικαιολογούμε τον εαυτό μας γιατί δεν είχαμε τον έλεγχο του ξεσπάσματος.

Ακόμα και όταν αποφασίσουμε να επικοινωνήσουμε με τον άλλον, μπορεί να μην εκφράσουμε τελικά αυτά που νιώθουμε ούτε κι αυτά που θέλουμε παρά μόνο με συγκεκαλυμμένο τρόπο, «πάλι άργησες, ήσουν στη δουλειά όλη μέρα και με άφησες μόνη/ο, δεν νοιάζεσαι για μένα». Αυτό που νιώθουμε είναι εγκατάλειψη, θέλουμε την προσοχή και την τρυφερότητα του/της συντρόφου μας, θέλουμε να μας δείξει ότι νοιάζεται, ότι μας αγαπά και ότι μας δίνει περισσότερη αξία από τη δουλειά, όμως αντί να εκφράσουμε το πως νιώθουμε και το τι χρειαζόμαστε, αυτό που κάνουμε είναι να αξιολογούμε τις πράξεις του/της και να βγάζουμε συμπεράσματα θεωρώντας κι εμείς κατά κάποιον τρόπο πως ξέρουμε τι σκέφτεται χωρίς όμως να μας το έχει πει.

Καθώς οι ανάγκες μας δεν καλύπτονται, μπορεί να υιοθετούμε μία θυμωμένη στάση, φωνάζοντας ή κλαίγοντας ακριβώς όπως όταν ήμασταν παιδιά. Το «δεν νοιάζεσαι για μένα» σημαίνει «θα ήθελα, έχω ανάγκη να νοιάζεσαι για μένα» όμως μέχρι να εκφράσουμε αυτήν μας την επιθυμία, όχι μόνο ο/η σύντροφός μας δεν θα γνωρίζει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε αλλά θα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να παρερμηνεύει τη συμπεριφορά μας, κάτι που θα μας οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση.

Συγγραφή Άρθρου

Γκαντίνας Θεόδωρος - Ψυχολόγος

Γκαντίνας Θεόδωρος: έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology”, σημαίνει ότι το Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Αριστούχος πτυχιούχος BSc. Ψυχολογίας από το πανεπιστήμιο του Derby της Αγγλίας. Μεταπυτχιακός τίτλος MSc. Φιλοσοφίας της Επιστήμης από το πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Μετεκπαίδευση στην γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία.

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Η αβάσταχτη καταπίεση της επιτυχίας
Επιτυχία

Φαντάσου την εξής εικόνα: ένας γνωστός σου, σε συναντά στο δρόμο και σε ρωτά το τυπικό «τι κάνεις». Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, το παράδοξο ήταν πως η αναμενόμενη απάντηση θα ήταν «καλά» ακόμα κι αν η ζωή σου ήταν στο χείλος της καταστροφής. Σήμερα τη θέση του «καλά» έχει αρχίσει να παίρνει το «τρέχω».

Γιατί αφήνω τους άλλους να μου φέρονται άσχημα;
Άσχημη συμπεριφορά

Η κοινωνία μας, έχει μάθει ως ένα βαθμό να ανέχεται και να διαιωνίζει κάποια στερεότυπα που προωθούν την επιθετικότητα και τη λεκτική ή ψυχολογική βία. Στη δουλειά, είναι αναμενόμενο, να «μου κάνουν καψόνια» αφού είμαι «ο νέος». Το αφεντικό μου είναι υβριστικό και προσβλητικό αλλά «έτσι φέρεται σε όλους».

Έχω κρίσεις πανικού, τι μπορώ να κάνω
Κρίσεις πανικού

Είναι μία τυπική μέρα, πηγαίνεις στη δουλειά σου, βρίσκεσαι με τους φίλους σου, ή απλά περπατάς στο δρόμο, όλα είναι κανονικά και ξαφνικά χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς κανέναν εμφανή λόγο η καρδιά σου αρχίζει να χτυπά γρήγορα, σε λούζει κρύος ιδρώτας, ή μπορεί να ζεσταίνεσαι, τα πάντα αρχίζουν να σκοτεινιάζουν, ζαλίζεσαι και σε πιάνει ναυτία, το έδαφος κάτω από τα πόδια σου γίνεται ασταθές και ψάχνεις κάπου να ακουμπήσεις, να βρεις ένα σταθερό σημείο αναφοράς.

Γιατί πάντα απομακρύνω όσους αγαπώ;
Φόβος του κοντά

Γνωστό και ως «ο φόβος του κοντά», πολλές φορές μπορεί να σαμποτάρουμε μια σχέση άθελά μας γιατί αρχίζουμε να δενόμαστε συναισθηματικά με τον/την σύντροφό μας. Εκεί που όλα πάνε καλά, ο ένας από τους δύο σταματά να τηλεφωνεί, προσπαθεί να απομονωθεί, μαλώνει για ασήμαντα θέματα, γίνεται λεκτικά ή σωματικά επιθετικός/η, βρίσκει ελαττώματα στον/στην σύντροφό του για τα οποία θεωρεί πως πρέπει να λήξει τη σχέση.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares