Πώς μπορούμε να στηρίξουμε τους ηλικιωμένους γονείς μας καθώς μεγαλώνουν, διατηρώντας ταυτόχρονα μια καλή σχέση μαζί τους;

Πιστεύουμε πιο εύκολα αυτό που φοβόμαστε παρά αυτό που θα θέλαμε να συμβεί ή που ελπίζουμε. Ο φόβος, πάντα υπάρχει μέσα μας, ακόμη και αν ειναι απενεργοποιημένος, ελλοχεύει στον ιστό της ψυχοσύνθεσής μας και σκιαγραφεί ανάλογα τις εμπειρίες μας, τις αποφάσεις μας, τα σχέδιά μας, το μέλλον. 

Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα λειτουργούν εξωτερικά με ακρίβεια. Οι ρυθμοί συνεχίζονται, οι ρόλοι υπηρετούνται, οι σχέσεις διατηρούν μια επιφανειακή ισορροπία.

Οι γυναίκες διαχρονικά διαμορφώνονται μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτισμικών, οικογενειακών και κοινωνικών προσδοκιών που υπαγορεύουν ρητά ή άρρητα τι σημαίνει να κάποια «γυναίκα».

Η παύση δεν έχει θέση στον κυρίαρχο ρυθμό της εποχής. Ζούμε σε ένα πλαίσιο που ενθαρρύνει την κίνηση, την πρόοδο, την αδιάκοπη ανταπόκριση. Η ακινησία παρερμηνεύεται ως αδυναμία, η σιωπή ως έλλειψη, η καθυστέρηση ως απειλή.

Στο παρόν άρθρο επιχειρούμε να εξετάσουμε τις βασικές πτυχές της εργασιακής κουλτούρας της γενιάς Ζ, τους λεγόμενους Zoomers πώς επηρεάζουν ήδη αλλά και πώς θα επηρεάσουν το μέλλον της εργασίας, έχοντας στον αντίποδα τους NEETS, μια ομάδα σε οικειοθελή αδράνεια. 

Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία εισβάλλει σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, ακόμα και τα βρέφη εκτίθενται σε οθόνες σχεδόν από τη στιγμή που γεννιούνται. Είτε πρόκειται για παιδικά βίντεο στο tablet, είτε για «εκπαιδευτικά» apps ή κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση, η χρήση ψηφιακών μέσων έχει γίνει σχεδόν αναπόφευκτη.

Η έκθεση των παιδιών σε διαφημίσεις πρόχειρου φαγητού έχει ως αποτέλεσμα παιδιά και έφηβοι να καταναλώνουν σημαντικά περισσότερες θερμίδες κατά τη διάρκεια της ημέρας, ανεξάρτητα από τον τύπο της διαφήμισης στα μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στο φετινό Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Παχυσαρκία (ECO) στη Μάλαγα της Ισπανίας.

Νιώθεις μερικές φορές να εγκλωβίζεσαι σε έναν βαθύ συναισθηματικό κόσμο γεμάτο αμφιθυμία; Νιώθεις ότι τα συναισθήματά σου είναι τόσο έντονα που μοιάζει αδύνατο να τα διαχειριστείς και αν αφεθείς να τα εκφράσεις φοβάσαι ότι δεν τα αντέξεις; Παρατηρείς ότι πάνω στα δύσκολα συναισθήματα οδηγείσαι σε συμπεριφορές παρορμητικές; 

Στην πορεία της εφηβείας, ο έφηβος, καλείται να αντιμετωπίσει ορισμένες προκλήσεις που του παρουσιάζονται στην ζωή. Από αλλαγές που παρατηρεί στο σώμα του, μέχρι προκλήσεις ψυχικής υγείας, άγχους, ενδοοικογενειακών, κοινωνικών καθώς και πολιτισμικών προκλήσεων.

Η ερώτηση «είσαι καλά;» μοιάζει να έχει χάσει τον ρόλο της ως πραγματικό κάλεσμα. Λειτουργεί περισσότερο ως τύπος, ως φόρμα. Σπάνια συνοδεύεται από γνήσιο ενδιαφέρον, ακόμη σπανιότερα από χώρο για μια ειλικρινή απάντηση. Στην καθημερινή συνδιαλλαγή, «είμαι καλά» είναι αυτό που οφείλει κανείς να απαντήσει – όχι επειδή το νιώθει, αλλά επειδή αυτό επιτρέπεται.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα