Κάθε φορά που κλείνει η πόρτα του θεραπευτικού δωματίου και κάθομαι στην καρέκλα μου, η ίδια σιωπηλή ερώτηση αντηχεί μέσα μου: «Ποιος είμαι εγώ εδώ μέσα αυτή τη στιγμή;». Δεν είμαι ένας ουδέτερος καθρέφτης, ούτε ένας αυθεντικός επιστήμονας που κατέχει την κρυμμένη αλήθεια για τη ζωή του ανθρώπου που κάθεται απέναντί μου.

Η παραδοσιακή ακαδημαϊκή διδασκαλία της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας υποθέτει ότι ο κλάδος μας μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο γνωστικό αντικείμενο είτε αυτό είναι ιστορία, μηχανολογία ή ψυχολογία.

«Δεν πιστεύεις στα ζώδια; Τότε γιατί σε περιγράφουν τόσο καλά;», «Δεν πιστεύω πραγματικά στα ζώδια… αλλά κάθε φορά που διαβάζω το δικό μου, σκέφτομαι: “Ναι, αυτό είμαι εγώ.”» Αυτό μου είπε κάποτε ένας Τοξότης.

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Πολλά παιδιά γελούν όταν οι γονείς τους τα επιπλήττουν ή τα κάνουν παρατήρηση σε έντονο ύφος. Συχνά τα παιδιά καταφεύγουν σε αυτή τη συμπεριφορά όχι για να εκνευρίσουν ή να προκαλέσουν ενόχληση στους γονείς τους, αλλά για να αποφύγουν τις συγκρούσεις. 

Υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν αθόρυβα. Δεν θα τους δεις απαραίτητα να κλαίνε μπροστά σε άλλους. Δεν θα μιλήσουν εύκολα για την απώλειά τους, ούτε θα ζητήσουν στήριξη με τρόπο φανερό.

Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε χαρακτήρας. Μερικές φορές είναι επιβίωση. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε πει φράσεις όπως: «είναι κακό παιδί», «είναι κακός άνθρωπος», «είναι κακό σκυλί»;

Ο πόλεμος έχει διαμορφώσει κοινωνίες σε όλη την ιστορία, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια σε αυτούς που εμπλέκονται άμεσα και έμμεσα. Ενώ η σωματική καταστροφή του πολέμου είναι εμφανής, οι ψυχολογικές και βιολογικές συνέπειές του στους στρατιώτες και τους πολίτες είναι βαθιές ,πολύπλοκες και συχνά δεν φαίνονται .

Όταν ξέρεις το λάθος… αλλά επιστρέφεις ξανά σε αυτό. Κάνεις ακόμη τα ίδια αυτοκαταστροφικά λάθη; Βγαίνεις ξανά με έναν άνθρωπο που κουβαλά τα ίδια ελεγκτικά χαρακτηριστικά εκείνων που είχες υποσχεθεί πως δεν θα επιλέξεις ποτέ ξανά;

Οι ειδικές φοβίες αποτελούν μία από τις πιο συχνές αγχώδεις διαταραχές και επηρεάζουν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικού υπόβαθρου. Παρότι πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν καθημερινά τον όρο «φοβία» για να περιγράψουν έναν έντονο φόβο ή μία αποστροφή, στην ψυχολογία η έννοια αυτή έχει πολύ πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη πριν ακόμα μιλήσουν. Που σκέφτονται δέκα φορές αν θα στείλουν ένα μήνυμα. Που λένε «δεν πειράζει» ενώ πειράζει. Που δυσκολεύονται να ζητήσουν βοήθεια ακόμα κι όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Και πολύ συχνά, πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια φράση: «Δεν θέλω να γίνω βάρος.»

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα