- Home
- Άρθρα Ψυχολογίας
PSYCHOLOGY.GR
Η Πύλη της Ψυχολογίας
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.
Ο χρόνος που αντί να μετριέται σε μήνες, μετριέται σε βάρδιες.
Υπάρχουν επαγγέλματα που κουράζουν το σώμα και το πνεύμα και υπάρχουν επαγγέλματα που, σιωπηλά και αργά, αλλάζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο.
«Πέθανε από καημό.» Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση; Στα χωριά, στις γειτονιές, στα οικογενειακά τραπέζια, στα μνημόσυνα. Για μια μάνα που έχασε το παιδί της. Για έναν σύζυγο που έμεινε μόνος μετά από πενήντα χρόνια κοινής ζωής.
Στο περιβάλλον της ύστερης νεωτερικότητας, η ανθρώπινη ύπαρξη έχει επεκτείνει τις λειτουργίες, τις σχέσεις και την ταυτότητά της εντός του ψηφιακού οικοσυστήματος. Η τεχνολογική αυτή επανάσταση, αν και προσέφερε πρωτοφανείς δυνατότητες διασύνδεσης, αναδιαμόρφωσε ριζικά και τη γεωγραφία της κακοποίησης.
Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.
Η συννοσηρότητα της Ειδικής Μαθησιακής Διαταραχής με Δυσκολία στην Ανάγνωση (Δυσλεξία) και της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) αποτελεί ένα από τα συχνότερα νευροαναπτυξιακά φαινόμενα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.
Έχετε κοιτάξει ποτέ τα παιδιά σας και σκεφτεί: «Δεν έχω ιδέα τι κάνω». Ή έχετε αμφιβάλλει ποτέ για τις ικανότητές σας ως γονείς, φοβούμενοι ότι ανά πάσα στιγμή οι γύρω σας θα καταλάβουν πως δεν τα καταφέρνετε με την ανατροφή των παιδιών; Αν ναι, πιθανότατα πάσχετε από το λεγόμενο Σύνδρομο του Απατεώνα που βιώνουν πολλοί γονείς.
Το σώμα είναι το τεκμήριο της ύπαρξής μας…Το σώμα θυμάται, οι πιο σημαντικές μνήμες είναι οι σωματικές. Αυτή η σωματοποιημένη αίσθηση του εαυτού διαφοροποιείται με τα χρόνια και συρρικνώνεται κυρίως στις γνωστικές διεργασίες του νου.
«Πόσο βαθιά μπορεί πραγματικά να φτάσει μια ψυχοθεραπεία; Μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του; Υπάρχει όριο στην ανθρώπινη ψυχή; Και τι είναι τελικά αυτό που καθορίζει αν μια θεραπεία θα μείνει στην επιφάνεια ή θα αγγίξει πιο ευάλωτες και ουσιαστικές περιοχές του εσωτερικού κόσμου;»
Η θέση του χιούμορ στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και λεπτά ζητήματα της κλινικής θεωρίας.
Η εφηβεία περιγράφεται συχνά ως μια περίοδος που διακρίνεται από έντονες αλλαγές, σύγχυση και αντιδράσεις. Ωστόσο, υπό ένα περισσότερο ψυχοδυναμικό πρίσμα, μπορεί να ιδωθεί και ως μια διαδικασία πένθους, η οποία δεν αφορά στην απώλεια κάποιου σημαντικού προσώπου, αλλά στη σταδιακή απομάκρυνση από τον παιδικό εαυτό.
Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.