- Home
- Άρθρα Ψυχολογίας
PSYCHOLOGY.GR
Η Πύλη της Ψυχολογίας
Όταν μια γυναίκα καλείται να γίνει το ασφαλές λιμάνι, η πυξίδα, η δύναμη και η τρυφερότητα ενός παιδιού, τότε η μητρότητα αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Μια διάσταση που συχνά παραμένει αθέατη στα μάτια των άλλων, αλλά αφήνει βαθιά ίχνη στην ψυχή εκείνης που τη βιώνει.
Είναι έλλειψη αγάπης ή μήπως ο φόβος ότι ο χρόνος μαζί τελειώνει πολύ γρήγορα; Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να μάθει κανείς τι κρύβεται πίσω τους.
Υπάρχουν βιβλία αυτοβελτίωσης που σου δίνουν συμβουλές, λίστες, βήματα. Και υπάρχουν βιβλία που σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο και να κοιτάξεις αλλιώς κάτι που έχεις μπροστά σου καθημερινά: τις λέξεις που χρησιμοποιείς.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός παιδιού που κανένας ενήλικας δεν μπορεί να τις αποφύγει για λογαριασμό του.
Κάποτε, όταν ένα παιδί έκλαιγε, το κοιτούσαμε στα μάτια. Του κρατούσαμε το χέρι, του μιλούσαμε ή απλώς μέναμε δίπλα του, χωρίς να πούμε τίποτα. Η σχέση ήταν το παυσίπονο και η επαφή μας, η αγκαλιά μας, το μαζί μας ήταν το φάρμακο.
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε.
Η σχέση με τους γονείς αποτελεί το πρώτο και πιο καθοριστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας.
Ετοιμάζεσαι να βγεις από το σπίτι. Βάζεις παπούτσια. Ψάχνεις τα κλειδιά σου. Φεύγεις. Περπατάς το δρόμο, φτάνεις στο αμάξι, ξεκινάς για τη δουλειά. Και τότε εμφανίζεται πάλι εκείνη. «Κλείδωσα τη πόρτα;» «Έβγαλα το σίδερο από τη πρίζα;» «Μήπως να γυρίσω να ελέγξω;» «Και αν δεν έσβησα το σίδερο;» Και όσο απομακρύνεσαι, τόσο η αμφιβολία μεγαλώνει, και άλλο τόσο το άγχος κλιμακώνεται.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε κάπως απότομα στη ζωή μας. Μέσα σε λίγο χρόνο πέρασε από τις ειδήσεις και τις τεχνολογικές συζητήσεις στην καθημερινή αγωνία πολλών ανθρώπων. Και δεν συζητιέται πλέον μόνο ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύουμε, μαθαίνουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας και, τελικά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.
Ο χρόνος που αντί να μετριέται σε μήνες, μετριέται σε βάρδιες.
Υπάρχουν επαγγέλματα που κουράζουν το σώμα και το πνεύμα και υπάρχουν επαγγέλματα που, σιωπηλά και αργά, αλλάζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο.
Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.