Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Ανοίγεις μια πλατφόρμα γεμάτη επιλογές. Δεκάδες καινούργιες σειρές. Ταινίες που δεν έχεις δει ποτέ. Ιστορίες που σε περιμένουν. Και παρ’ όλα αυτά, μετά από λίγα λεπτά αναζήτησης, καταλήγεις να κάνεις κλικ σε κάτι που έχεις ήδη δει. Ξανά. Ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις τις ατάκες. Ξέρεις πώς τελειώνει. Και όμως, εκεί πηγαίνεις.

Η γονεϊκότητα απαιτεί συνεχή προσαρμογή. Πώς η ανάπτυξη του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών και τι χρειάζεται να αλλάζει σε κάθε ηλικία. Υπάρχει μια στιγμή που σχεδόν όλοι οι γονείς βιώνουν. Κοιτάζουν το παιδί τους και σκέφτονται: «Τι έγινε τώρα;»

Ιστορικά, η ψυχαναλυτική θεωρία περιέγραψε το Ασυνείδητο μέσω μεταφορών που παρέπεμπαν σε έναν χώρο αποθήκευσης και σχετικής στατικότητας. Στο πλαίσιο αυτό, το Ασυνείδητο νοήθηκε ως ένα «δοχείο» εντός του οποίου καταλήγουν οι απωθημένες και λησμονημένες αναπαραστάσεις, παραμένοντας σε κατάσταση λανθάνουσας αδράνειας.

Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η μετάβαση στην ενήλικη ζωή έχει πάψει προ πολλού να είναι ένα απλό, γραμμικό πέρασμα, καθώς έχει μετατραπεί σε μια σύνθετη και συχνά μπλοκαρισμένη διαδρομή.

Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.

Υπήρξε μια περίοδος όπου η συζήτηση για τη γονική αποξένωση περιστρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από έναν μεγάλο, φορτισμένο όρο. Το «σύνδρομο». Έναν όρο που μπήκε δυναμικά στον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μεγάλη ένταση, αμφισβήτηση και σύγχυση.

Υπάρχουν άνθρωποι που λάμπουν όταν βρίσκονται κοντά σε κάποιον άλλον. Και υπάρχουν άνθρωποι που φωτίζουν τον χώρο ακόμη κι όταν είναι μόνοι τους. Δεν μιλάμε για εξωστρέφεια ή για αυτοπεποίθηση. Μιλάμε για κάτι πιο ήσυχο, πιο βαθύ. Για το από πού αντλεί κανείς το αίσθημα αξίας του. Σκέψου κάποιον που γνωρίζεις.

Η έννοια της σταδιοδρομίας στις μέρες μας έχει πάψει προ πολλού να θυμίζει μια ευθύγραμμη πορεία με προκαθορισμένους σταθμούς και ένα σαφές τέλος.

Πριν κρίνεται τον εαυτό σας ως γονέα επειδή απορρίπτετε το παιδί σας, είναι σημαντικό να κατανοήσετε τους υποκείμενους λόγους, καθώς θα επιτρέψουν την δημιουργία ενός υγιούς και ασφαλούς δεσμού.

Δεν είναι λίγες οι φορές, ιδιαίτερα στην ελληνική κοινωνία, που συναντάμε μητέρες που, με το πρόσχημα της αγάπης και του ενδιαφέροντος, γίνονται “καταβροχθιστικές”.

Υπάρχουν μητέρες που δεν σταματούν ποτέ — όχι επειδή δεν αντέχουν να ξεκουραστούν, αλλά επειδή κάτι μέσα τους τις κρατά σε μια διαρκή εσωτερική εγρήγορση.
Έτσι, σχεδόν αθόρυβα, βρίσκονται να σκέφτονται, να προλαβαίνουν και να ανησυχούν, φροντίζοντας πριν καν εμφανιστεί ανάγκη και παραμένοντας συνεχώς εκεί — με ενδιαφέρον, φροντίδα και αφοσίωση.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα