Κάποια παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε δυσκολίες όπως φτώχεια, παραμέληση, ακόμη και κακοποίηση και παρόλα αυτά καταφέρνουν να έχουν μια θετική εξέλιξη. Πώς το καταφέρνουν;

Τι μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όταν δεν υπάρχουν λέξεις; Τι μένει στο σώμα όταν οι ιστορίες δεν ειπώθηκαν ποτέ, όταν ο πόνος καλύφθηκε με σιωπή και η επιβίωση έγινε κανόνας;

Η καθημερινότητα είναι ένας ρόλος. Κάθε μέρα αλλάζουμε πρόσωπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Άλλοι είμαστε στη σχέση μας, άλλοι όταν μιλάμε στα παιδιά μας.  Άλλοι μπροστά στον προϊστάμενο, άλλοι δίπλα στον συνάδελφο.

Η Ν. μεγάλωσε γνωρίζοντας να κρατά τα θέλω της χαμηλά. Στο σχολείο δεν ζητούσε να συμμετάσχει σε κάτι που ήθελε πολύ.

Υπάρχει μια φράση που δεν θα τη βρεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία «αυτογνωσίας». Την ακούω όμως όλο και πιο συχνά, χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν εξομολόγηση σε σκοτεινό δωμάτιο:

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο αυτογνωσίας του ψυχολόγου - ψυχοθεραπευτή, Δρ. Γρηγόρη Βασιλειάδη.

Σίγουρα θα σας έχει συμβεί να εισέλθετε σε ένα δωμάτιο και να συνειδητοποιήσετε ότι δεν έχετε ιδέα για ποιο λόγο βρίσκεστε εκεί. Μόλις περάσατε την πόρτα, ξεχάσατε εντελώς γιατί βρίσκεστε σε εκείνο το δωμάτιο.

Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια συνεδρία, κατακλυσμένοι από θυμό ή άγχος, και ξαφνικά να μπορείτε να «βγείτε» για λίγο από τον εαυτό σας και να αναρωτηθείτε:

Αν σου ζητούσα να μου πεις τι θέλεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δυσκολευόσουν. Όχι γιατί δεν θέλεις τίποτα. Αλλά γιατί έχεις μάθει να μην το ρωτάς.

Η στιγμή που κάτι δεν «κολλάει».
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου, παρότι όλα δείχνουν λογικά στη θεωρία, το σώμα αντιδρά διαφορετικά. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πάρει μια απόφαση μετά από σκέψη, ανάλυση, συζήτηση και προγραμματισμό, και παρ’ όλα αυτά να νιώθει ένα επίμονο σφίξιμο στο στομάχι.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα